Η ανατροπή των αγνοουμένων ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30/11/2014 «Το χωριό μας έπεσε σε βαθύ πένθος. Δεν προλαβαίνουμε να πηγαίνουμε σε κηδείες. Στέρεψαν και τα δάκρυα μας. Δεν αντέχουμε πλέον…» Ο πόνος ξεχείλισε από ένα «τυχερό» πολεμιστή του 1974, ο οποίος καλείται στα 60 του χρόνια, να ξαναζήσει τραγικές στιγμές που βίωσε στα βουνά του Πενταδακτύλου. Η ακολουθία της κηδείας με τους συγκλονιστικούς ψαλμούς, λένε ότι αποτελεί την καλύτερη παρηγοριά, για τους ανθρώπους που χάνουν τον δικό τους άνθρωπο. Ωστόσο όταν τελείται κηδεία και στο φέρετρο υπάρχει ένα μικρό «κοκαλάκι», ένα μικρό τεμάχιο λειψάνου, ποια είναι άραγε η παρηγοριά; Όταν πολιτικοί διαβάζουν ψυχρούς λόγους, όταν συμπολεμιστές καλούνται να περιγράψουν δραματικές ιστορίες, όταν παιδιά και εγγόνια υποχρεωτικά καταπνίγουν την πολύχρονη οργή τους, για να αναγνώσουν ένα άκρως συναισθηματικό επικήδειο, άραγε αυτό συντελεί λύτρωση των ψυχών; Και άλλο είναι, να θάβει το παιδί τον πατέρα και άλλο το παιδί να θάβει...