Τα πάντα ρει....

Πονηρές αδελφότητες ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26.4.2026 Κάθε μύθος και μια αλήθεια. Οι καλές, οι κακές, αλλά και οι πονηρές αδελφότητες, ξεκινούν από τα βάθη των αιώνων και πορεύονται μεταξύ αγάπης και μίσους, μεταξύ προσφοράς και εκμετάλλευσης, μεταξύ πονηριάς και αλήθειας και τελικά μεταξύ ζωής και θανάτου. Αδελφότητες έχουμε από την εποχή των Αρχαίων Ελλήνων, του Χριστού με τους Αποστόλους, αργότερα τις Μοναστικές Αδελφότητες, μέχρι και σήμερα με τις «δύσκολες» αδελφότητες των μασόνων, των τεκτόνων, των ροδοσταυριτών και άλλων πολλών αδελφοτήτων, οι οποίες είτε εδραιώθηκαν, είτε χάθηκαν, στην πορεία του χρόνου. Ένα είδος «αδελφοτήτων», είναι οι κυβερνήσεις, τα κοινοβούλια, τα συμβούλια εταιριών, οι συντεχνίες, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, σωματεία, οργανώσεις και άλλες πολλές ομάδες. Η σοφία των πολλών σίγουρα είναι καλύτερη από την σοφία του ενός. Ωστόσο πάντα υπάρχει ο πειρασμός, η συλλογική προσπάθεια για το «καλό», να μεταπίπτει σε συλλογική επιχείρηση για το...

Εκ γυναικός τα φαύλα και εκ γυναικός τα κρείττονα ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  * Ο ιστορικός διάλογος μεταξύ της Κασσιανής και του Θεόφιλου, αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο ύμνο για το γυναικείο φύλο, αλλά και φανερώνει την αλήθεια για την αξία της γυναίκας. Η πανέμορφη Κασσιανή ήταν αρχόντισσα στην Κωνσταντινούπολη, όταν ο αυτοκράτορας Θεόφιλος έψαχνε για νύφη. Είχε ορισθεί από την αυλή ως μια από τις υποψήφιες βασίλισσες. Ο Θεόφιλος στην πρόσωπο με πρόσωπο συνάντηση που είχε, της πέταξε το μισογύνικο πείραγμα: "Εκ γυναικός (της Εύας) ερρύη τα φαύλα" (τα χειρότερα εννοώντας την έξοδο από τον παράδεισο). Η αντίδραση της νεαρής κοπέλας, η οποία παρόλο που κοκκίνισε (ερυθρίασε, λέγουν οι ιστορικοί), δεν τα έχασε, ούτε υπολόγισε ότι θα έχανε το θρόνο, ούτε δέχθηκε να προδώσει την αλήθεια και το φύλο της. Απάντησε ότι "και διά γυναικός (της Θεοτόκου) πηγάζει τα κρείττω" (τα καλύτερα εννοώντας την Παναγία η οποία στάθηκε η αιτία της επαναφοράς στον παράδεισο, με τη Γένν...

Χριστός Ανέστη χαρά μου ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 12.4.2026 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και ο χείμαρρος του θεϊκού φωτός πλημμύρισε σήμερα τον ουρανό, τη γη και τα καταχθόνια. Το σκότος της κόλασης εξαφανίζεται και λάμπει το παραδείσιο φως. Τα επίγεια ενώνονται με τα επουράνια. Η ασυγκράτητος χαρά της Αναστάσεως βασιλεύει σ' όλη την οικουμένη. Ο πόνος και ο φόβος, κονιορτοποιούνται μπροστά στο μυστήριο του θανάτου, του θανάτου. Η χαμερπής ταπεινότητα της καθημερινής κουτοπονηριάς, μεταβάλλεται σε πλησμονή σοφίας. Το μίσος μεταβάλλεται σε αγάπη. Ο άνθρωπος οδηγείται από το κατ' εικόνα στο καθ' ομοίωσιν και γίνεται κατά χάριν Θεός.   ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και «ο Υιός του ανθρώπου ουκ ήλθεν διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών.» Ο Χριστός θυσιάστηκε για τον άνθρωπο. Κατέστησε το πλάσμα του συμμέτοχο της αιώνιας βασιλείας. Ο θεάνθρωπος Χριστός, κατέβηκε στην γη, ανέβηκε στον Γολγοθά, κατέβηκε στον Άδη και διάλυσε τα σκότη του θανάτου. Χωρί...

Στα βήματα του Γκάντι στην Ινδία  ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19-4-2026  Ημίθεος είναι για την Ινδία, αλλά και για όλο τον πολιτισμένο κόσμο, ο Μαχάτμα Γκάντι. Το μαυσωλείο ή καλύτερα το απέριττο μνημείο του, όπου εναποτέθηκε η τέφρα του, στη μέση ενός τεράστιου πάρκου, στο κέντρο του Νέου Δελχί, προσεγγίζεται περισσότερο με κανόνες ναού ή τεμένους, δηλαδή έχει μια μεταφυσική διάσταση. Κατά την ιστορική επίσημη επίσκεψη της Πρόεδρου της Βουλής Αννίτας Δημητρίου και κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας, αποτελούμενη από τους βουλευτές Νίκο Τορναρίτη του ΔΗΣΥ, Άριστο Δαμιανού του ΑΚΕΛ και Χριστιάνα Ερωτοκρίτου του ΔΗΚΟ, αποστολή την οποία κάλυψε το ΡΙΚ για όλα τα κανάλια, ακολουθήθηκε με ευλάβεια το «τυπικό» των επισκέψεων στο χώρο. Για να εισέλθεις στο χώρο, πρέπει να βγάλεις τα παπούτσια ως ένδειξη σεβασμού, κάτι το οποίο επιβάλλεται κυρίως στα μουσουλμανικά τεμένη και χώρους λατρείας στην Παλαιά Διαθήκη.  Η παράδοση στην Ινδία, επιτάσσει το μνημείο και οι προ...

Το θαύμα του Αυξεντίου   Του Παναγιώτη Καπαρή  ΚΥΡΙΑΚΗ 5.4.2026 Η μεταφυσική διάσταση της θυσίας του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου, σχεδόν 70 χρόνια από το ολοκαύτωμα του «Ζήδρου» στα βουνά του Μαχαιρά, έρχεται δειλά - δειλά στο προσκήνιο, αναδεικνύοντας την αρχή ότι η ιστορία γράφεται ύστερα από δεκαετίες και όταν πεθάνουν οι πρωταγωνιστές. Διαβάζοντας τα ιστορικά δεδομένα γύρω από την θυσία του λεβεντόπαιδου της Λύσης, μαθαίνοντας για την αγάπη του για την πατρίδα, για τις φοβερές περιπέτειες στα βουνά και τα λαγκάδια του Πενταδακτύλου και του Τροόδους, για τις ατέλειωτες προδοσίες από εχθρούς και φίλους, οι οποίοι ήδη παραδόθηκαν στην κρίση της θνητής-αθανασίας, το μόνο το οποίο μπορεί να πει κάποιος, είναι ότι το θαύμα πάντα υπερκαλύπτει τις ανθρώπινες μικρότητες και δολοπλοκίες. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, βρίσκεται σήμερα στην αιωνιότητα του άλλου κόσμου και σίγουρα ο Θεός θα έχει και για αυτό μια «καλή θέση», όπως τουλάχιστον μαρτυρούν τα έργα και οι ημέρες του.   Ο...