Φόβοι και ελπίδες του κυπριακού ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15/1/2017 «Αν δεν αρρωστήσει η ψυχή, δεν αρρωστά το σώμα» συνηθίζουν να λένε γιατροί, ψυχολόγοι, αλλά και η λαϊκή σοφία. Φαίνεται ότι από τον κανόνα αυτό, περνά και το κυπριακό. Η ψυχή στην περίπτωση του κυπριακού, δεν είναι τίποτα άλλο, από τον αμαρτωλό εθνικισμό, τον τυφλό φανατισμό, τους ακατανόητους φόβους αλλά και τα τιποτένια πάθη μικρών ανθρώπων. Το σώμα στην περίπτωση του εθνικού μας θέματος, είναι απλά οι αλληλοσκοτωμοί του 1963-64, οι δολοφονίες και οι βαρβαρότητες που ακολούθησαν, μέχρι το μεγάλο έγκλημα του 1974. Και από εκεί και πέρα, για 42 χρόνια, ατέλειωτες συζητήσεις, ατέλειωτοι φόβοι, ατέλειωτες ελπίδες και ατέλειωτοι μικρόψυχοι και μεγαλόψυχοι πολιτικοί, να παίζουν με τις προσδοκίες και την οργή των προσφύγων και όλων των κυπρίων. Και όλα αυτά, αναμένοντας τον χρόνο, να θεραπεύσει τον πόνο και να απαλύνει τις τύψεις της συνείδησης, αχρείων ανθρώπων....