Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος

Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ

ΈΝΑΣ ΑΠΟ τους πιο συγκλονιστικούς στοίχους της Καινής Διαθήκης ανήκει στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, ο οποίος γράφει ότι «Φόβος ουκ έστιν εν τη αγάπη, αλλά η τέλεια αγάπη έξω βάλλει το φόβον» (Α Ιωάννη 4.18.) Με άλλα λόγια το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, αλλά ο φόβος.  Αν προεκτείνουμε τη σκέψη μας θα διαπιστώσουμε ότι ο φόβος, το άγχος όπως ορίζεται καλύτερα στην εποχή μας, δημιουργείται από την απουσία του Θεού, ο οποίος αποτελεί στην ουσία του, την αληθινή αγάπη.

ΧΕΡΙ - ΧΕΡΙ, με το άγχος πάει η μοναξιά. Η αδυναμία επικοινωνίας με τους άλλους ανθρώπους, οι προβληματικές σχέσεις με το Θεό και η εγωιστική αυτοαπομόνωση, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα το οποίο φέρνει τραγικές επιπτώσεις όχι μόνο στη ψυχή αλλά και στο σώμα του ανθρώπου. Εξάλλου όλες οι ασθένειες είναι ψυχοσωματικές όσο και αν δεν το πιστεύουν όλοι οι γιατροί. Αυτοί που ξέρουν κάτι παραπάνω παραδέχονται ότι κόλαση βρίσκεται στην μοναξιά.

ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ της Εκκλησίας παρομοιάζουν την πορεία του ανθρώπου προς το Θεό, με την πορεία πάνω σε μια ακτίνα ποδηλάτου. Όσο ο άνθρωπος κατευθύνεται προς το κέντρο του τροχού, τόσο πιο κοντά πλησιάζει και προς τους άλλους ανθρώπους. Και αντιθέτως όσο απομακρύνεται από το Θεό, τόσο πιο πολύ απομακρύνεται και από τους άλλους ανθρώπους. Η εφαρμογή της απλής αυτής αλήθειας, δεν είναι τόσο εύκολο να γίνει πράξη ζωής. Ο διάβολος, οι άλλοι άνθρωποι, αλλά και ο ίδιος ο κακός εαυτός του ανθρώπου, αποτελούν εμπόδια στην προσέγγιση προς το Θεό.

ΑΠΟ ΤΗΝ δημιουργία του ανθρώπου, με τον Αδάμ και την Εύα, μέχρι την επαναλαμβανόμενη ιστορική τρέλα των πολέμων και τους καθημερινούς παραλογισμούς με τις απάτες, τις ψευτιές και τις υποκρισίες, ο άνθρωπος προσπαθεί να ξεφύγει από την χοϊκή του φύτρα και την θεϊκή του καταγωγή, νομίζοντας ότι μπορεί να ζήσει χωρίς το Θεό. Όλοι οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι η τιμιότητα, η αποδοχή, η ανοχή και η αγάπη του άλλου αποτελεί το πιο φυσικό πράγμα στη ζωή, αποτελεί συνώνυμο των απαιτήσεων της συνείδησης, του άγραφου νόμου στην ψυχή κάθε ανθρώπου και όμως το αυτονόητο δεν είναι καθόλου αυτονόητο όχι μόνο σε ατομικό επίπεδο, αλλά και σε συλλογικό επίπεδο.

ΑΚΟΜΗ και η έννοια του παραδείσου και της κόλασης είναι ταυτόσημη με την επικοινωνία και την μοναξιά. Ο όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος μας περιγράφει το θαύμα που βίωσε στην έρημο, όταν ρώτησε ένα κρανίο για το που βρίσκεται και πως περνά. Με θαυμαστό τρόπο το κρανίο μίλησε και ανέφερε ότι βρίσκεται στην κόλαση όπου οι άνθρωποι βρίσκονται ο ένας κολλημένος στην πλάτη του άλλου, χωρίς να μπορούν να επικοινωνήσουν. Και ο άγνωστος κολασμένος συμπλήρωσε ότι βλέπουν απέναντι τους και μακριά, τους δίκαιους οι οποίοι μιλούν μεταξύ τους και με το Θεό και ευφραίνονται. Τα ίδια βεβαίως λένε και όλοι οι άνθρωποι με άλλο τρόπο. Η αληθινή χαρά βρίσκεται με την παρέα και ο πραγματικός πόνος στην μοναξιά. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο και το ρητό που λέει ότι με τους πολλούς είναι γλυκός και ο θάνατος.