Και κλάμα για τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ της Κύπρου υποτάσσεται στην πολιτική εξουσία και εθελοντικά όπως ανακοινώνει, θα πληρώνει φόρους στην κυβέρνηση. Είναι ακατανόητο και άξιον απορίας γιατί η Ιερά Σύνοδος, προχωρεί στην πληρωμή εταιρικού φόρου, φόρου προστιθέμενης αξίας και άλλων φόρων και επιβαρύνσεων χωρίς καμία υποχρέωση. Στην ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου, σημειώνεται ακόμη ότι η Εκκλησία της Κύπρου τα τελευταία πέντε χρόνια καταβάλλει υπό διαμαρτυρία τον φόρο κεφαλαιουχικών κερδών και τον φόρο ακίνητης περιουσίας για τεμάχια τα οποία μεταβιβάζει. Η Ιερά Σύνοδος προχωρεί ακόμη ένα βήμα και αποκαλύπτει ότι είναι με δική της πρωτοβουλία, που άρχισε ο διάλογος με την πολιτεία για φορολόγηση της Εκκλησίας και άρα ανατροπή του Συντάγματος, το οποίο δίδει το προνόμιο της εξαίρεσης της Εκκλησίας από το φόρο.
ΤΟ ΑΛΛΟ εκπληκτικό στην ανακοίνωση, είναι το «κλάμα» και η αναφορά ότι η Εκκλησία απορρίπτει κατηγορηματικά σχόλια και δηλώσεις οι οποίες αφήνουν υπονοούμενα εναντίον της Εκκλησίας και οποιουδήποτε Υπουργού. Δηλαδή η Ιερά Σύνοδος καθίσταται και υπερασπιστής Υπουργών ή άλλων αξιωματούχων του κράτους; Κανένας δεν νομίζει ότι έχουν ανάγκη οι Υπουργοί της υπεράσπισης Επισκόπων, τουλάχιστον σε επίπεδο δημοσίων σχέσεων. Και η ανακοίνωση καταλήγει σημειώνοντας ότι η Εκκλησία θεωρεί το θέμα της φορολόγησης ύψιστης σημασίας για τον τόπο και γι αυτό και οι παραχωρήσεις της.
ΕΙΝΑΙ άξιον απορίας γιατί οι Ιεράρχες, οι οποίοι συνήθως είναι άριστοι διπλωμάτες και σκληρότατοι επιχειρηματίες, προχωρούν σε τέτοια μεγάλη παραχώρηση, χωρίς κανένα αντάλλαγμα από την πολιτεία. Εκτός και αν δεν έγιναν γνωστά τα ανταλλάγματα που πήραν οι κύπριοι Ιεράρχες. Σχεδόν όλοι οι Ιεράρχες, είτε κατ’ ιδίαν, είτε δημοσίως λένε ότι θέλουν πολύ περισσότερα χρήματα για να επιτελέσουν το έργο τους. Ακόμη δικαιολογούν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες και την εμπλοκή τους στο χρηματιστηριακό σκάνδαλο, με την αόριστη υπόσχεση ότι θα εκπληρώσουν το φιλανθρωπικό τους καθήκον.
ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ παραμένει το ερώτημα γιατί τώρα που υπάρχει κενό στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο σπεύδουν οι Ιεράρχες να παραχωρήσουν προνόμια στο κράτος. Η εύκολη απάντηση λέει ότι θέλουν οι υποψήφιοι για τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο να εξασφαλίσουν την εύνοια της πολιτικής εξουσίας, δείχνοντας έμπρακτα την υποταγή τους, ώστε να πάρουν τα ανάλογα ανταλλάγματα στον προεκλογικό αγώνα. Ακόμη μήπως Ιεράρχες θέλουν να πληρώσουν για την σκληρή θέση που πήραν στο κυπριακό και ειδικότερα να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις που έδιδαν στους πρόσφυγες ότι θα τους πληρώσουν για την απώλεια της περιουσίας τους, λόγω το όχι στο σχέδιο Ανάν;
ΦΥΣΙΚΑ ζούμε στο χώρο των παραλογισμών και της υποκρισίας και όλα είναι πιθανά να συμβαίνουν. Εδώ Ιεράρχες ξεπερνούν σε αμαρτωλό εθνικισμό ακόμη και ακροδεξιούς, εδώ ιεράρχες δεν επισκέπτονται τα ιερά και όσια της κατεχόμενης Κύπρου, στο όνομα ενός εγγράφου που θα δείξουν δήθεν στον κατακτητή, εδώ έκλεισαν εμπορικές συμφωνίες με ανταλλάγματα και άλλες δεσμεύσεις, εδώ δεν μπορεί να ξεχωρίσεις κανείς τους πολιτικούς από τους εκκλησιαστικούς άρχοντες, από τον τρόπο που ζουν και κινούνται.
ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ στην χώρα που θέλει να ονομάζεται η απόλυτα ελεύθερη χώρα, η κάθε Εκκλησία και η κάθε θρησκευτική ομάδα απολαμβάνουν αφορολόγητο καθεστώς. Ανάλογο καθεστώς απολάμβανε η Ορθόδοξη Εκκλησία κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, αλλά και τη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Πολύ σοφά και το Σύνταγμα του 1960 για το οποίο τόσο πολύ κόπτονται ορισμένοι Ιεράρχες, παραχώρησε αφορολόγητο καθεστώς τόσο στην Εκκλησία όσο και στο εφκάφ, δηλαδή το ίδρυμα των μουσουλμάνων της Κύπρου. Στόχος ήταν και είναι να μπορούν τα θρησκευτικά σώματα, είτε στο Βυζάντιο, είτε στην Τουρκοκρατία, είτε στην Αμερική, είτε στην Κυπριακή Δημοκρατία να καλύπτουν τα κενά στην κοινωνική ευημερία και να απαλύνουν τον ανθρώπινο πόνο, σε επίπεδα που δεν μπορούν να φθάσουν οι δημόσιοι υπάλληλοι.
ΤΟ ΜΟΝΟ που μένει είναι να προβάλει κανείς το παράδειγμα του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου, ο οποίος «έκανε περιουσία εκατομμυρίων», χωρίς το επιχειρηματικό δαιμόνιο, αλλά με την αγγελική αγάπη. Με μοναδικό όπλο το λαγαρό του λόγο ανήγειρε εκκλησίες, νοσοκομεία, σχολεία, τεχνικές σχολές και άλλα ιδρύματα, προσφέροντας τον ουράνιο άρτο στους πιστούς και τον επίγειο σε όλους, ανεξαρτήτως θρησκείας, φυλής, χρώματος ή εθνικής καταγωγής. Στην Κύπρο ευτυχώς υπάρχουν ανάλογα παραδείγματα Ιεραρχών. Ευτυχώς υπάρχουν Ιεράρχες που δεν ασκούν επιχειρηματικές δραστηριότητες και όμως διαχειρίζονται εκατοντάδες χιλιάδες λίρες, σε έργα που φιλανθρωπίας και εκκλησιαστικής διακονίας.
Σχόλια