Τα πάντα ρει....

Κλέφτες του χρόνου ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 13.6.2026 Το αεράκι στην καλοκαιρινή Λευκωσία δεν σε αφήνει να ησυχάσεις. Δροσερό και απαλό χαϊδεύει όλο το σώμα. Τα όνειρα ταξιδεύουν, στη μαγεία της ξελογιάστρας νύκτας. Σε ενώνουν μυστηριακά με το χθες, με το αύριο και με το αιώνιο παρόν. Στο κέντρο της ταπεινής και όμορφης παλιάς Λευκωσίας, δίπλα στο παλιό Δημαρχείο, την πλατεία του Λέλλου Δημητριάδη, μακριά από τα «φαραωνικά» έργα, από την εξαλλοσύνη της πλατείας Ελευθερίας και την μοναξιά της πλατείας του παλιού ΓΣΠ, ο σπουδαίος ζωγράφος, με διεθνή καριέρα, ο Ανδρέας Χαραλάμπους, παρουσίασε τα εκπληκτικά έργα του, σε ένα αχούρι, σε μια παλιά βιοτεχνία, η οποία ακόμη στάζει νερό και μυρίζει μούχλα, σε μια προσωρινή γκαλερί. Και όμως μέσα από αυτό τον ταπεινό χώρο, γεννιούνται μεγαλειώδη έργα, άξια για θαυμασμό. Όλα «ατάκτως ερριμμένα», θησαυροί σε μια αλλιώτικη τάξη. Όλα σε καθηλώνουν με την ομορφιά της απλότητας και την πολυπλοκότητα της λεπτομέρειας. Ένα μικρό θ...

Κάπου υπάρχει Θεός… ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21.6.2026 «Ο Θεός εν τζι έν καμηλάρης…» λέει μια κυπριακή παροιμία, για την οποία σίγουρα οι παππούδες μας νήστευαν 40 μέρες, για να την πουν. Οι καμήλες, τα καραβάνια της ερήμου, ήταν το κυριότερο μέσω μεταφοράς μεγάλων φορτίων.  Κινούνταν με αργούς και νωχελικούς ρυθμούς, αλλά πολλές φορές έχαναν την πορεία του, αφού δεν υπήρχαν δρόμοι. Ταλαιπωρούσαν και τους καμηλάρηδες, αλλά και όλους όσοι ανέμεναν τα προϊόντα τους. Ο Θεός αντιθέτως, δεν είναι καμηλάρης και αποδίδει δικαιοσύνη στην κατάλληλη στιγμή και με τον ανάλογο τρόπο. Η θεία δίκη έρχεται πάντα στην κατάλληλη ώρα.   Ο μέγιστος Νίκος Γκάτσος, έγραψε ένα σπουδαίο φιλοσοφικό και αλληγορικό τραγούδι, για τους πέντε σκύλους, το οποίο το μελοποίησε ο Μάνος Χατζηδάκις και τραγούδησε με περισσή μαεστρία η Αλίκη Καγιαλόγλου. Η θεία δίκη, σε μια αλλιώτικη έμπνευση. «Πέντε πεινασμένοι σκύλοι, στου παράδεισου την πύλη περιμέναν απ’ τους πρώτους, για να στήσουν ...

Αναπολώντας Αλέκο Μαρκίδη ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 28.6.2026 Ουδείς αναντικατάστατος, αλλά και όλοι οι άνθρωποι είναι μοναδικοί. Οι εξουσίες έρχονται και παρέρχονται, τα πλούτη στοιβάζονται και διασκορπίζονται, η δόξα ανακτάται και ανατρέπεται, οι έρωτες θεριεύουν και σβήνουν και απλά η ζωή συνεχίζεται. Με τα ανθρώπινα κριτήρια, οι άνθρωποι τιμώνται, αλλά και ατιμάζονται και εν ζωή και μετ’ θάνατον. Μόνο με τα κριτήρια του Θεού, οι άνθρωποι καταξιώνονται και απαξιώνονται και σε αυτή και στην άλλη και την αιώνια ζωή. Οι άνθρωποι της εξουσίας, κατά κανόνα, παλεύουν για την υστεροφημία του, λες και ένα άγαλμα ή μια πινακίδα στον δρόμο, θα τους οδηγήσει, είτε στον παράδεισο, είτε στην κόλαση.   Ένας ευπατρίδης της πολιτικής και της νομικής επιστήμης, ήταν ο αείμνηστος Αλέκος Μαρκίδης. Τώρα αν το κομματικό του κριτήριο και η ευγενής φιλοδοξία του για τον Προεδρικό θώκο, δεν ήταν τόσο ισχυρά, αυτό δεν μειώνει την αξία του ανθρώπου. Ακόμη και την ώρα της δικής του...

Από τον πόνο στη χαρά ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5.7.2026 «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια σου, μόνο τρόπο να κοιτάνε. Τίποτα δεν χάθηκε ακόμη. Όσο ζούμε και πονάμε…» έγραψε ο σπουδαίος στιχουργός Μιχάλης Γκανάς και σκιαγράφησε με λίγες λέξης, το βάθος της επικοινωνίας, την αλήθεια των ματιών τα οποία αποκαλύπτουν μύρια μυστικά και φανερώνουν ανομολόγητες αλήθειες. Η τρέλα των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, το πάθος για «like» και σχόλια -ακόμη και κακόβουλα- η αγωνία για τις στατιστικές της θέασης και οι παλαβομάρες με τα αλλοπρόσαλλα βιντεάκια, οδηγούν μοιραία σε καθημερινούς μικρούς θανάτους μοναξιάς και γεννούν μίση, έχθρες ακόμη και πολλές ασθένειες. Οι ματιές χάνονται στις μικρές οθόνες, τα πρόσωπα αλλοιώνονται από τα φίλτρα, οι φωνές ψυχραίνονται μέσα από τα μικρόφωνα και οι ψυχές ποτέ δεν μπορούν να αγγίξουν το άλλο, το αγαπητικό πρόσωπο, όσες καρδούλες και αν εμφανιστούν στα «μαραφέτια» του διαβόλου, όπως τα λένε οι αγαθές γριούλες.   Σιγανά και ταπεινά, α...

Οι σφαίρες δεν χαρίζονται… ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 12.7.2026 Η Παναγία η Χρυσολυσιώτισσα, η θαυματουργός Παναγία της Λύσης, έσωσε όλους τους στρατιώτες στα πεδία των μαχών του 1974 αλλά και όλα τα γυναικόπαιδα από την σκλαβωμένη σήμερα Λύση, μαρτυρούν οι λίγοι ζωντανοί παππούδες. Ατέλειωτες είναι οι τραγικές, αλλά και θαυμαστές ιστορίες από λυσιώτες, οι οποίοι πέρασαν πολλά βάσανα, αλλά επιβίωσαν με θαυματουργικό τρόπο. Πολλοί λένε ότι σώθηκαν και από τις προσευχές αγίων ανθρώπων της Λύσης, οι οποίοι προσεύχονται για τα παιδιά της Λύσης, αλλά και για τα παιδιά όλου του κόσμου.     Ένα θαύμα έζησε και ο δημοσιογράφος Πανίκος Πέτσας στα βουνά του Πενταδακτύλου. Το κατέγραψε στον συγκλονιστικό του βιβλίο –το οποίο διαβάζεστε απνευστί- «Η σφαίρα που μου χαρίστηκε. Το χρονικό των Ηρωικών Μαχών στην Αετοφωλιά και στο Κοτζά Καγιά του Πενταδακτύλου το 1974 μέσα από την προσωπική μαρτυρία μου». Το βιβλίο παρουσιάστηκε πριν μερικές μέρες στην Αίθουσα Εκδηλ...