.
Σαν άλλο "χατζιάτο" έμοιαζε και μοιάζει η επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη στην άλλοτε Βασιλεύουσα, αλλά πάντοτε αιώνια Πόλη και η "φαντασία που φταίει για όλα" ταξιδεύει στην ομορφιά της Πόλης.
Η μεγαλύτερη δύναμη στον άνθρωπο είναι η φαντασία, γράφει ο ποιητής, και με τη δύναμη αυτή ταξιδεύουμε στο επταπύργιο που ενώνει την Ανατολή με τη Δύση και χωρίζει το Χριστιανισμό από το Μωαμεθανισμό, σε ένα κράμα ομορφιάς και πόνου.
Οι δημοσιογράφοι που είχαν την τύχη να επισκεφθούν πρόσφατα την Κωνσταντινούπολη άγγιξαν την ομορφιά της - όσοι βεβαίως μπόρεσαν - και βίωσαν τις χάρες της.
Μία εικόνα χίλιες λέξεις, λέει το χιλιοειπωμένο ρητό της Κίνας, και με χίλιες λέξεις και μερικές φωτογραφίες, ζωντανεύει για εμάς, μια στιγμούλα της Πόλης, ο απεσταλμένος του "Πολίτη", ο Λοΐζος Αντωνίου.
Αυτό το μυστικό φως που, όσο και αν προσπαθούν να κρύψουν ή να αντιγράψουν οι Τούρκοι αφεντάδες σήμερα της Πόλης, πάντα θα ξεφεύγει και θα σαγηνεύει όσους έχουν μάτια να βλέπουν.
Η ξεχασμένη Παναγιά, σ’ έναν κρυμμένο τοίχο, λουσμένη στο φως στον τεράστιο ναό της Αγίας Σοφίας, πάντα θα κάνει το θαύμα της.
Σ' αυτόν το ναό που η παράδοση θέλει να μεταβάλλει σε ορθόδοξους τα εκατομμύρια των Ρώσων ειδωλολατρών και να αποτελεί τη νίκη του Ιουστινιανού επί του Σολόμωντα…
Η σημερινή παραγκούπολη του Βοσπόρου, η πόλη των αντιθέσεων και της υπερβολής, μπορεί να μην ακτινοβολεί την άλλοτε Ορθόδοξη μεγαλοπρέπεια, αλλά σίγουρα σαγηνεύει με τη λάμψη που αναδύεται από τις χαραμάδες της ταπείνωσής της…
Πριν μερικά χρόνια ένας άλλος προσκυνητής της Πόλης, περιέγραφε το δέος που ένιωσε στον ταπεινό Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, όταν είδε να ανεβαίνει στο δεσποτικό θρόνο ο Πατριάρχης.
Αυτή η μυστική δύναμη της Ορθοδοξίας, αυτή η μυστηριακή βίωση του Θεού, αυτός ο τόπος που έζησαν, έγραψαν, πάλεψαν, πόνεσαν και στεφανώθηκαν χιλιάδες πατέρες και άγιοι της Εκκλησίας μας πάντα θα ακτινοβολεί τη Θεία Χάρη και πάντα όσοι έχουν ανοικτά μάτια θα μπορούν να αντιλαμβάνονται, έστω από τα απομεινάρια, τον πλούτο του παρελθόντος και τη δύναμη που εκπηγάζει από αυτά τα χαλάσματα. Δεν ξέρω αν τελικά τυχεροί είναι αυτοί που πήγαν και είδαν ζωντανό το μύθο - ίσως και να τον απομυθοποίησαν - ή εμείς οι παραλειπόμενοι, οι οποίοι ακόμη ζούμε τη φαντασία της Πόλης, όπως ζωντανεύει μέσα από τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, των Πατριαρχών και των σύγχρονων συγγραφέων, οι οποίοι μπόρεσαν και μετέφεραν στο χαρτί στίγματα ζωής και όχι περιγραφές από πέτρες και ντουβάρια.
Πάντως η φαντασία μας, είναι ακόμη ακμαία και αναζητάει την Πόλη, σ' αυτό το αιώνιο ταξίδι προς την Ιθάκη, σ' αυτό το αιώνιο ταξίδι προς τη ζωή, προς τον παράδεισο, προς το Θεό που είναι εδώ και εκεί, που είναι μέσα εντός και εκτός μας, που είναι παντού και πουθενά… όπως παντού και πουθενά είναι και η Πόλη που πάντα θα μας ακολουθεί…
Η μεγαλύτερη δύναμη στον άνθρωπο είναι η φαντασία, γράφει ο ποιητής, και με τη δύναμη αυτή ταξιδεύουμε στο επταπύργιο που ενώνει την Ανατολή με τη Δύση και χωρίζει το Χριστιανισμό από το Μωαμεθανισμό, σε ένα κράμα ομορφιάς και πόνου.
Οι δημοσιογράφοι που είχαν την τύχη να επισκεφθούν πρόσφατα την Κωνσταντινούπολη άγγιξαν την ομορφιά της - όσοι βεβαίως μπόρεσαν - και βίωσαν τις χάρες της.
Μία εικόνα χίλιες λέξεις, λέει το χιλιοειπωμένο ρητό της Κίνας, και με χίλιες λέξεις και μερικές φωτογραφίες, ζωντανεύει για εμάς, μια στιγμούλα της Πόλης, ο απεσταλμένος του "Πολίτη", ο Λοΐζος Αντωνίου.
Αυτό το μυστικό φως που, όσο και αν προσπαθούν να κρύψουν ή να αντιγράψουν οι Τούρκοι αφεντάδες σήμερα της Πόλης, πάντα θα ξεφεύγει και θα σαγηνεύει όσους έχουν μάτια να βλέπουν.
Η ξεχασμένη Παναγιά, σ’ έναν κρυμμένο τοίχο, λουσμένη στο φως στον τεράστιο ναό της Αγίας Σοφίας, πάντα θα κάνει το θαύμα της.
Σ' αυτόν το ναό που η παράδοση θέλει να μεταβάλλει σε ορθόδοξους τα εκατομμύρια των Ρώσων ειδωλολατρών και να αποτελεί τη νίκη του Ιουστινιανού επί του Σολόμωντα…
Η σημερινή παραγκούπολη του Βοσπόρου, η πόλη των αντιθέσεων και της υπερβολής, μπορεί να μην ακτινοβολεί την άλλοτε Ορθόδοξη μεγαλοπρέπεια, αλλά σίγουρα σαγηνεύει με τη λάμψη που αναδύεται από τις χαραμάδες της ταπείνωσής της…
Πριν μερικά χρόνια ένας άλλος προσκυνητής της Πόλης, περιέγραφε το δέος που ένιωσε στον ταπεινό Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, όταν είδε να ανεβαίνει στο δεσποτικό θρόνο ο Πατριάρχης.
Αυτή η μυστική δύναμη της Ορθοδοξίας, αυτή η μυστηριακή βίωση του Θεού, αυτός ο τόπος που έζησαν, έγραψαν, πάλεψαν, πόνεσαν και στεφανώθηκαν χιλιάδες πατέρες και άγιοι της Εκκλησίας μας πάντα θα ακτινοβολεί τη Θεία Χάρη και πάντα όσοι έχουν ανοικτά μάτια θα μπορούν να αντιλαμβάνονται, έστω από τα απομεινάρια, τον πλούτο του παρελθόντος και τη δύναμη που εκπηγάζει από αυτά τα χαλάσματα. Δεν ξέρω αν τελικά τυχεροί είναι αυτοί που πήγαν και είδαν ζωντανό το μύθο - ίσως και να τον απομυθοποίησαν - ή εμείς οι παραλειπόμενοι, οι οποίοι ακόμη ζούμε τη φαντασία της Πόλης, όπως ζωντανεύει μέσα από τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, των Πατριαρχών και των σύγχρονων συγγραφέων, οι οποίοι μπόρεσαν και μετέφεραν στο χαρτί στίγματα ζωής και όχι περιγραφές από πέτρες και ντουβάρια.
Πάντως η φαντασία μας, είναι ακόμη ακμαία και αναζητάει την Πόλη, σ' αυτό το αιώνιο ταξίδι προς την Ιθάκη, σ' αυτό το αιώνιο ταξίδι προς τη ζωή, προς τον παράδεισο, προς το Θεό που είναι εδώ και εκεί, που είναι μέσα εντός και εκτός μας, που είναι παντού και πουθενά… όπως παντού και πουθενά είναι και η Πόλη που πάντα θα μας ακολουθεί…
Σχόλια