.
? Εμείς γι αλλού κινήσαμε και αλλού η ζωή μας πάει… λέει το λαϊκό άσμα και μέσα στην εγκατάλειψη της μοναξιάς, αναζητούμε την απολυτότητα της επικοινωνίας, αναζητούμε τον παράδεισο της αλήθειας…
? Αυτοί που ξέρουν, λένε ότι η Ορθοδοξία είναι η πιο δύσκολη θρησκεία, γιατί απλούστατα δεν έχει ούτε κανόνες, ούτε νόμους, αλλά ούτε και περιορισμούς.
? Η απόλυτη ελευθερία και η απόλυτη αλήθεια, μέσα όμως από την απόλυτη σχετικότητα των πάντων.
? Κριτής και οδοδείκτης η συνείδηση, η μυστική δύναμη που είτε μεταμορφώνεται σε ερινύες, είτε σε βίωση αυτής της υπέρλογης χαράς του παραδείσου.
? Πορεύεσαι περήφανα στη ζωή, κάνεις καλά, κάνεις «νούσιμα» πράγματα, αλλά τελικά ανακαλύπτεις ότι «εις μάτην», γιατί λέει, δεν τα έκανες από αγάπη αλλά για το θεαθήναι των ανθρώπων.
? Πολεμάς το κακό, συνετίζεις τους παρανομούντες, κτυπάς τους ανέντιμους, τιμωρείς τους άτιμους, αλλά τελικά ανακαλύπτεις ότι πέτυχες να πολλαπλασιάσεις το κακό και να προκαλέσεις μεγαλύτερη ζημιά από ό,τι ο υποτιθέμενος αντίπαλος.
? Χαμένοι στο χάος των παθών, ηδονών, επιδιώξεων, δοξασιών και πιστεύω, ανακαλύπτουμε ότι πήραμε τη ζωή μας λάθος, ανακαλύπτουμε ότι γι αλλού αρμενίζαμε και αλλού μας πήρε ο γιαλός…
? Οι μουσουλμάνοι μέσα στον παραλογισμό της βίας που σέρνουν, έχουν ίσως την πιο εύκολη θρησκεία, αφού έχουν ξεκάθαρους κανόνες, οι οποίοι κατά κανόνα απαιτούν μηχανικές κινήσεις, δηλαδή επτά φορές την ημέρα προσευχή, ολημερίς αποχή από το φαγητό και το βράδυ κραιπάλη και η ζωή έχει και το «ππελάφι» και τις γυναίκες και ό,τι άλλο θέλει ο Αλλάχ…
? Από την άλλη, οι μυστικιστές της Ανατολής, έχουν την εσωστρεφή πάλη, με τις τεχνικές της σωματικής άσκησης και της περίεργης νιρβάνας. Μέσα από διαδικασίες που θυμίζουν ύστερη ειδωλολατρία, φθάνουν σε καταστάσεις απόρριψης της ύλης και του προσώπου, με στόχο να οδηγηθούν στην απολυτότητα της ανυπαρξίας.
? Από δυτικής πλευράς, συναντάμε τους πιο τραγικούς ίσως ανθρώπους που βάλθηκαν να διαψεύσουν τον Ηρόδοτο, ο οποίος έγραφε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι χωρίς θρησκεία.
? Οι μεν ρωμαιοκαθολικοί έβαλαν το θεό εκεί ψηλά, εκεί μακριά αφήνοντας στη γη τον Πάπα να τους εποπτεύει και να τους κατευθύνει.
? Κάποιοι που δεν άντεξαν την δικτατορία του ανθρώπου, οδηγήθηκαν στο άλλο άκρο, στην απολυτοποίηση του ανθρώπου, «κλωνοποιώντας» τον ένα Πάπα, με εκατομμύρια πάπες, δηλαδή όσοι και οι πιστοί.
? Η ανατολή μέσα στον πόνο και τον κόπο της άσκησης, μέσα στον αστοχία, τα λάθη και πάθη, μέσα από τη διαδικασία του θαύματος, μέσα από την ταπείνωση της συλλογικής σοφίας, κράτησε το μέτρο και βρήκε την ουσία, βρήκε την αλήθεια…
? Αυτή την αλήθεια που θέλει την λογική να παραμερίζει μπροστά στο θαύμα, που θέλει τον ληστή να μπαίνει πρώτος στον παράδεισο και τον φαρισαίο να χάνει το δρόμο.
? Αυτή την αλήθεια που διέρχεται από την ταπείνωση της εξομολόγησης, την άσκηση του σώματος και του πνεύματος, την αποκοπή των παθών, την ανοχή των άλλων, τη συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή, την εν Χριστώ ζωή, τη βίωση του παραδείσου, την απολυτότητα της αγάπης…
? Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις… και αυτό το σπουδαίο του «ό,τι θέλεις» είναι που έκανε τους Πατέρες της Εκκλησίας να ανατρέψουν συνειδητά ό,τι κατέγραψαν με αίμα, δηλαδή τους κανόνες της Εκκλησίας. Όλοι οι κανόνες – που είναι δείκτες και όχι νόμοι – καταλήγουν με τη φράση, «ότι δόξη τω προεστί», δηλαδή ότι θέλει ο πνευματικός πατέρας.
? Η μοναδική ύπαρξη, ο μικρός θεός, ο συνδημιουργός, ο κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού άνθρωπος, το θεούμενο ζώο, αναδεικνύεται σε πρόσωπο ξεχωριστό, το οποίο δεν χάνεται ούτε μέσα στη μαζοποιημένη κοινωνία, αλλά ούτε στην νιρβάνα του λεγόμενου ωκεανού της ευτυχίας.
? Σχοινοβάτες της αλήθειας είναι οι ορθόδοξοι, οι οποίοι μέσα από τις πτώσεις και τις αναβάσεις, αναζητούν και βιώνουν τον παράδεισο, ο οποίος σίγουρα δεν βρίσκεται στα παλάτια της περηφάνιας και του εγωισμού, αλλά κατοικοεδρεύει στην ταπείνωση της αγάπης που δεν ξέρει εχθρούς και φίλους…
? Αυτοί που ξέρουν, λένε ότι η Ορθοδοξία είναι η πιο δύσκολη θρησκεία, γιατί απλούστατα δεν έχει ούτε κανόνες, ούτε νόμους, αλλά ούτε και περιορισμούς.
? Η απόλυτη ελευθερία και η απόλυτη αλήθεια, μέσα όμως από την απόλυτη σχετικότητα των πάντων.
? Κριτής και οδοδείκτης η συνείδηση, η μυστική δύναμη που είτε μεταμορφώνεται σε ερινύες, είτε σε βίωση αυτής της υπέρλογης χαράς του παραδείσου.
? Πορεύεσαι περήφανα στη ζωή, κάνεις καλά, κάνεις «νούσιμα» πράγματα, αλλά τελικά ανακαλύπτεις ότι «εις μάτην», γιατί λέει, δεν τα έκανες από αγάπη αλλά για το θεαθήναι των ανθρώπων.
? Πολεμάς το κακό, συνετίζεις τους παρανομούντες, κτυπάς τους ανέντιμους, τιμωρείς τους άτιμους, αλλά τελικά ανακαλύπτεις ότι πέτυχες να πολλαπλασιάσεις το κακό και να προκαλέσεις μεγαλύτερη ζημιά από ό,τι ο υποτιθέμενος αντίπαλος.
? Χαμένοι στο χάος των παθών, ηδονών, επιδιώξεων, δοξασιών και πιστεύω, ανακαλύπτουμε ότι πήραμε τη ζωή μας λάθος, ανακαλύπτουμε ότι γι αλλού αρμενίζαμε και αλλού μας πήρε ο γιαλός…
? Οι μουσουλμάνοι μέσα στον παραλογισμό της βίας που σέρνουν, έχουν ίσως την πιο εύκολη θρησκεία, αφού έχουν ξεκάθαρους κανόνες, οι οποίοι κατά κανόνα απαιτούν μηχανικές κινήσεις, δηλαδή επτά φορές την ημέρα προσευχή, ολημερίς αποχή από το φαγητό και το βράδυ κραιπάλη και η ζωή έχει και το «ππελάφι» και τις γυναίκες και ό,τι άλλο θέλει ο Αλλάχ…
? Από την άλλη, οι μυστικιστές της Ανατολής, έχουν την εσωστρεφή πάλη, με τις τεχνικές της σωματικής άσκησης και της περίεργης νιρβάνας. Μέσα από διαδικασίες που θυμίζουν ύστερη ειδωλολατρία, φθάνουν σε καταστάσεις απόρριψης της ύλης και του προσώπου, με στόχο να οδηγηθούν στην απολυτότητα της ανυπαρξίας.
? Από δυτικής πλευράς, συναντάμε τους πιο τραγικούς ίσως ανθρώπους που βάλθηκαν να διαψεύσουν τον Ηρόδοτο, ο οποίος έγραφε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι χωρίς θρησκεία.
? Οι μεν ρωμαιοκαθολικοί έβαλαν το θεό εκεί ψηλά, εκεί μακριά αφήνοντας στη γη τον Πάπα να τους εποπτεύει και να τους κατευθύνει.
? Κάποιοι που δεν άντεξαν την δικτατορία του ανθρώπου, οδηγήθηκαν στο άλλο άκρο, στην απολυτοποίηση του ανθρώπου, «κλωνοποιώντας» τον ένα Πάπα, με εκατομμύρια πάπες, δηλαδή όσοι και οι πιστοί.
? Η ανατολή μέσα στον πόνο και τον κόπο της άσκησης, μέσα στον αστοχία, τα λάθη και πάθη, μέσα από τη διαδικασία του θαύματος, μέσα από την ταπείνωση της συλλογικής σοφίας, κράτησε το μέτρο και βρήκε την ουσία, βρήκε την αλήθεια…
? Αυτή την αλήθεια που θέλει την λογική να παραμερίζει μπροστά στο θαύμα, που θέλει τον ληστή να μπαίνει πρώτος στον παράδεισο και τον φαρισαίο να χάνει το δρόμο.
? Αυτή την αλήθεια που διέρχεται από την ταπείνωση της εξομολόγησης, την άσκηση του σώματος και του πνεύματος, την αποκοπή των παθών, την ανοχή των άλλων, τη συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή, την εν Χριστώ ζωή, τη βίωση του παραδείσου, την απολυτότητα της αγάπης…
? Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις… και αυτό το σπουδαίο του «ό,τι θέλεις» είναι που έκανε τους Πατέρες της Εκκλησίας να ανατρέψουν συνειδητά ό,τι κατέγραψαν με αίμα, δηλαδή τους κανόνες της Εκκλησίας. Όλοι οι κανόνες – που είναι δείκτες και όχι νόμοι – καταλήγουν με τη φράση, «ότι δόξη τω προεστί», δηλαδή ότι θέλει ο πνευματικός πατέρας.
? Η μοναδική ύπαρξη, ο μικρός θεός, ο συνδημιουργός, ο κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού άνθρωπος, το θεούμενο ζώο, αναδεικνύεται σε πρόσωπο ξεχωριστό, το οποίο δεν χάνεται ούτε μέσα στη μαζοποιημένη κοινωνία, αλλά ούτε στην νιρβάνα του λεγόμενου ωκεανού της ευτυχίας.
? Σχοινοβάτες της αλήθειας είναι οι ορθόδοξοι, οι οποίοι μέσα από τις πτώσεις και τις αναβάσεις, αναζητούν και βιώνουν τον παράδεισο, ο οποίος σίγουρα δεν βρίσκεται στα παλάτια της περηφάνιας και του εγωισμού, αλλά κατοικοεδρεύει στην ταπείνωση της αγάπης που δεν ξέρει εχθρούς και φίλους…
Σχόλια