.
? "Στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία"… τραγουδά ο Γιώργος Νταλάρας, και "τύχη αγαθή" απαντά η πανεπιστημιακή κοινότητα, για να συμπληρώσει η Εκκλησία και οι Επίσκοποι με το "Ελέω Θεού"… και εγώ ο απλός και ταπεινός πολίτης του τόπου τούτου διερωτώμαι τι τέλος πάντων συμβαίνει, πού ζω και πού πηγαίνω…
? Έχει ο Θεός, έλεγε η γιαγιά μου η καλή… και η πίστη αυτή τη διατηρούσε πάντα νέα και δυνατή… ? Υπάρχει ελπίδα ή όλα είναι μίζερα και θανατερά… όπως τη "γλυκιά" αμαρτία….
? Απόγευμα Σαββάτου και η "Θεία Πρόνοια" ή η τύχη η αγαθή… με πήγε μαζί με έναν καλό και αγαπημένο φίλο στο μοναστηράκι του Αγίου Γεωργίου του Μαυροβουνιώτη, το οποίο βρίσκεται στα ξεροβούνια των Τρούλων.
? Το τοπίο "'άγριο" και αφιλόξενο… αλλά στο βάθος ξεχωρίζει το "μικρό κάστρο", το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου… Στο χώρο στάθμευσης της μονής, δεκάδες τα αυτοκίνητα, ενώ η μικρή εκκλησία της μονής ήταν πλημμυρισμένη από νέους και παιδιά.
? Ε, ρε… Τι γίνεται εδώ… Τρελάθηκαν όλοι, μονολογώ, και ο μαυροφορεμένος μοναχός πάει και έρχεται διώχνοντας τις "τρελές" σκέψεις που αντιμάχονται τη θέλησή μου… ? Είσοδος στο ναό… Το μυστήριο λειτουργεί….άναμμα του κεριού δίπλα στην παλιά εικόνα της Παναγίας… και οι βιοτικές μέριμνες φεύγουν… Οι ψαλμωδίες γεμίζουν τ’ αφτιά μου… ο θόρυβος της πόλης χάνεται…και το λιβάνι…το κερασάκι στην τούρτα… Και η πορεία άρχισε…
? Έτσι, απλά, έτσι καθημερινά… μέσα στη "μοναξιά του σχοινοβάτη…" και όλα αλλάζουν μαγικά ή θεϊκά, δεν ξέρω…
? Έτσι είναι… ωχ βρε αδελφέ, και "έρχου και οίδε", αλλά έλα που ο έτερος νόμος δεν με αφήνει να τιθασεύσω τη σκέψη η οποία επιμένει και γυροφέρνει το τραγούδι της Άλκηστης Πρωτοψάλτη, "ότι η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα…
? Αλλά… έχει ο Θεός και για μας… κι ας τους να λένε…
? Βράδιασε για καλά και "γεμάτοι" από τη "μυστική εμπειρία" του εσπερινού στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Μαυροβουνιώτη… πήγαμε για "κουβέντα" στο μικρό δωμάτιο φιλοξενίας…
? Ο παππούλης…ο «γεροντόνεος» ιερομόναχος μας είπε να καθήσουμε στο ντιβάνι… τον παραδοσιακό καναπέ, ο οποίος, όμως, αντί για "πλάτη" είχε εικόνες, οι οποίες να σημειωθεί κάλυπταν όλους τους τοίχους του μικρού δωματίου.
? "Ακουμπάτε καλέ… τους αγίους… να πάρετε Χάρη… μας είπε με ένα ζεστό χαμόγελο… και νοερά οι άγιες εικόνες, οι άγιες μορφές… οι Άγιοι, μας αγκάλιασαν και μας δέχθηκαν το ίδιο ζεστά, όπως ζεστά μας υποδέχθηκε ο καλός "παππούλης"…
? Τσάι και κουλουράκια… αλλά τσάι τριαντάφυλλου… όχι ό,τι κι ό,τι… αλλά το καλύτερο… Ό,τι καλύτερο για τους ξένους και η φιλοξενία αγνή και θερμή… Η βροχή έξω έπεφτε κι όλο έπεφτε… αλλά τίποτα δεν μας άγγιζε…
? Κουβέντα…λόγια … αλλά όχι λόγια του αέρα… και η πνευματική εμπειρία της άσκησης ανέδινε θεία νάματα… αλλά και το φόβο του διαβόλου…ο οποίος είναι ικανός να μας ανεβάσει ψηλά και ξαφνικά να μας αφήσει και η προσγείωσή μας να συμπληρωθεί με ένα δυνατό κρότο…
? Ρε, τι θέλει ο άνθρωπος… για να είναι ευτυχισμένος… Έναν άνθρωπο με χαμόγελο θέλει… ένα πρόσωπο που να εκπέμπει φως… και όχι να αντανακλά το φως των προβολέων της κοινωνικής υποκρισίας και της κοινωνικής λεγόμενης καταξίωσης…
? Φως και μόνο φως ζητούσε ο μέγας άγιος της Θεσσαλονίκης, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, και το άκτιστο φως του Θεού λάμπει ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι…
? Όταν έχεις το Φως κάνεις ό,τι θέλεις… και κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να σε αγγίξει… Και ο άγιος Αυγουστίνος που έλεγε "αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις" κάτι φαίνεται ότι ήξερε απ’ όλα αυτά.
? Η κουβέντα, το αστείο, η πνευματική πανδαισία έφθασε κάποτε στο τέλος της και η αντίστροφη πορεία προς τη Λευκωσία, διαμέσου του δρόμου "των ευωδιαστών αγελάδων" της Αραδίππου, επαναλήφθηκε όπως και το απόγευμα…
? Όμως, αυτήν τη φορά η μυρωδιά ήταν λιγότερο δυσάρεστη στη μύτη μας…
Σχόλια