.
? Μέγας χαλασμός και μέγα σκάνδαλο με τον πρώην και έκπτωτο Μεγαλειότατο… Κωνσταντίνο Γκλίξμπουρκ, που έσυρε τα βήματά του, στη νήσο των Αγίων για να γίνει δεκτός με ιδιαίτερες τιμές από την Εκκλησία της Κύπρου.
? Την ίδια ώρα, στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου, στο Άγιο Όρος, ένας άλλος εν αναμονή βασιλιάς, ο Πρίγκιπας Κάρολος της Αγγλίας, γινόταν και πάλι δεκτός με δόξα και τιμή.
? Και το ερώτημα του καλού φίλου είναι γιατί η Εκκλησία, όπως αυτή εκφράζεται από κάποιους Επισκόπους, Ηγουμένους και μοναχούς, από την εποχή του μακαρίτη του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου μέχρι και σήμερα τρέφει φιλοβασιλικά αισθήματα...
? Οι απαντήσεις στο ερώτημα θα είναι κοινωνιολογικού, ψυχολογικού, ίσως και μεταφυσικού χαρακτήρα αλλά όχι θεολογικού, αφού, όπως ξεκαθάρισε ο ίδιος ο Χριστός, άλλο ο Καίσαρας και άλλο ο Χριστός. (Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ) ? Η πρώτη προσέγγιση στο ζητήματα έχει να κάνει με την εκκλησιαστική υμνογραφία, όπου η λέξη Βασιλιάς επαναλαμβάνεται συχνά πυκνά και τα ιδιώματά του αποδίδονται στον ίδιο το Θεό.
? Αυτό φυσικά είναι πολύ φυσικό, αφού σχεδόν όλοι οι εκκλησιαστικοί ύμνοι γράφτηκαν την εποχή που κυρίαρχο πολίτευμα ήταν η Βασιλεία. Ας μην ξεχνούμε ότι όλα τα κατηγορήματα που αποδίδονται από την αποφατική Θεολογία στον Θεό, είναι ανθρώπινα στον υπερθετικό βαθμό, σε μια προσπάθεια ηθελημένα λανθασμένη, να προσεγγιστεί λογικά το Θείο, αφού σίγουρα ο Θεός είναι πάνω από την ανθρώπινη λογική και δεν χωρά σ' αυτή.
? Τώρα αν κάποιοι αφελώς ζητούν να αλλάξει το "Βασιλεύς Ουράνιε…" και γίνει άλλως πώς, είναι "άλλου παπά ευαγγέλιο"…
? Αν όλα αυτά λειτουργούν υποσυνείδητα στους εκκλησιαστικούς ταγούς, δεν ξέρω, ίσως όμως το παλιό παρελθόν όπου οι βυζαντινοί αυτοκράτορες συγκαλούσαν τις Οικουμενικές Συνόδους, όπου ανέβαζαν και κατέβαζαν Πατριάρχες, ή ακόμη το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας θεωρούνταν ως οι φυσικοί φορείς της αυτοκρατορικής εξουσίας, ελέω και τουρκικών προνομίων, να διαδραματίζει κάποιο ρόλο. ? Πάντως θα πρέπει να προσθέσουμε εδώ, ότι η δομή της εκκλησιαστικής Ιεραρχίας, παρόλο που είναι ιεραρχία διακονίας και όχι εξουσίας, έχει πρότυπα που συνάδουν με την αυτοκρατορική ή μοναρχική μορφή εξουσίας.
? Η δεύτερη προσέγγιση στο θέμα έχει να κάνει με τον ίδιο το θεσμό της βασιλείας. Η σύγχρονη μορφή δημοκρατίας όπως την ξέρουμε ουσιαστικά γεννήθηκε το 1648 με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας, όπου για πρώτη φορά οι τότε ισχυροί της Ευρώπης ιδρύουν το θεσμό του έθνους κράτους, σε μια προσπάθεια, όπως πιστεύουν, να τερματιστούν οι ατέλειωτοι πόλεμοι στη γηραιά Ήπειρο και να εμποδιστούν οι εξ ανατολής μεγάλοι αντίπαλοι.
? Μάλιστα, κάποιοι υποστηρίζουν ακόμη ότι ο νέος τότε θεσμός ήταν μια προσπάθεια να "τιθασεύσουν" τους μορφωμένους πλέον, ελέω Γουτεμβέργιου, ανθρώπους που ζητούσαν εκτός από ένα κομμάτι ψωμί και "θέαμα".
? Άλλοι προσθέτουν ότι η εισαγωγή του νέου θεσμού εντασσόταν στο πλαίσιο της αμφισβήτησης του θεϊκού Πάπα και των θεϊκών αυτοκρατόρων, από τους υπηκόους τους και του φόβου μιας γενικής επανάστασης των λαών.
? Ο βασιλιάς αποτελούσε πάντα σημείο σταθερότητας, είτε καλό, είτε κακό και έτσι έπρεπε να βρεθεί ένας άλλος τρόπου για έλεγχο των μαζών, χωρίς τον κίνδυνο ενός γενικού χάους.
? Εδώ να προσθέσουμε ότι οι υποστηρικτές του θεσμού της Βασιλείας, σημειώνουν ότι ο Βασιλιάς, ενδεδυμένος με κάποια στοιχεία ημίθεου, μπορούσε να κατευθύνει τους λαούς, να κρίνει πιο δίκαια, γιατί δεν υπόκειτο στο λεγόμενο πολιτικό κόστος, μπορούσε με την πείρα που αποκτούσε στην εξουσία, να κατευθύνει πιο καλά το λαό, και όλα αυτά βεβαίως όταν δεν συνέβαιναν "ατυχήματα"…
? Οι οραματιστές της Βυζαντινής αυτοκρατορίας υποστηρίζουν, και με τη βοήθεια του μύθου για τον εξαδάκτυλο Κωνσταντίνο, ότι ο Ελληνισμός θα πάει μπροστά, μόνο όταν αποκτήσει βασιλιά. ? Ξεχνούν βεβαίως ότι η βυζαντινή αυτοκρατορία δεν ήταν καθόλου Ελληνική και ότι οι περισσότεροι αυτοκράτορες σκοτώθηκαν από τους αντιπάλους τους, οι οποίοι βεβαίως δεν είχαν καθόλου γαλάζιο αίμα και όμως έγιναν βασιλιάδες και μάλιστα αποδεκτοί.
? Και να φθάσουμε στην τρίτη προσέγγιση του θέματος που έχει να κάνει με τον κακώς νοούμενο εθνικισμό, το καταφύγιο κάθε "κατεργάρη". ? Στην αδυναμία ή αστοχία τους πολλοί εκκλησιαστικοί ταγοί και πιστοί, να ανταποκριθούν στην απόλυτη ηθική και ήθος, της εν Χριστώ ζωής, καταφεύγουν στην εύκολη λύση που ταυτίζεται με τις "κοσμικές" επιδιώξεις της συγκαλυμμένης επικυριαρχίας και της στρατοκρατικής δύναμης, και τελικά στον σκοπό που αγιάζει τα μέσα.
? Η αγάπη προς τους εχθρούς μετατρέπεται σε μίσος, η δύναμη της προσευχής αντικαθίσταται με σφαίρες και όπλα και το θαύμα μεταφράζεται σε ισοζύγιο δυνάμεων...
? Τώρα τι συμφέρον θα έχει η Κύπρος από τον Γκλίξμπουρκ ή η Ελλάδα από τον Κάρολο, είναι ένα αμφίβολο θέμα. Πάντως, αν οι προσπάθειες των Ιεραρχών και των μοναχών, έστω και κάπως άτσαλα, έχουν ιεραποστολικό χαρακτήρα είναι θαυμάσιες… και καλά κάνουν ότι λένε χαίρε ω χαίρε ο βασιλεύς…
? Την ίδια ώρα, στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου, στο Άγιο Όρος, ένας άλλος εν αναμονή βασιλιάς, ο Πρίγκιπας Κάρολος της Αγγλίας, γινόταν και πάλι δεκτός με δόξα και τιμή.
? Και το ερώτημα του καλού φίλου είναι γιατί η Εκκλησία, όπως αυτή εκφράζεται από κάποιους Επισκόπους, Ηγουμένους και μοναχούς, από την εποχή του μακαρίτη του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου μέχρι και σήμερα τρέφει φιλοβασιλικά αισθήματα...
? Οι απαντήσεις στο ερώτημα θα είναι κοινωνιολογικού, ψυχολογικού, ίσως και μεταφυσικού χαρακτήρα αλλά όχι θεολογικού, αφού, όπως ξεκαθάρισε ο ίδιος ο Χριστός, άλλο ο Καίσαρας και άλλο ο Χριστός. (Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ) ? Η πρώτη προσέγγιση στο ζητήματα έχει να κάνει με την εκκλησιαστική υμνογραφία, όπου η λέξη Βασιλιάς επαναλαμβάνεται συχνά πυκνά και τα ιδιώματά του αποδίδονται στον ίδιο το Θεό.
? Αυτό φυσικά είναι πολύ φυσικό, αφού σχεδόν όλοι οι εκκλησιαστικοί ύμνοι γράφτηκαν την εποχή που κυρίαρχο πολίτευμα ήταν η Βασιλεία. Ας μην ξεχνούμε ότι όλα τα κατηγορήματα που αποδίδονται από την αποφατική Θεολογία στον Θεό, είναι ανθρώπινα στον υπερθετικό βαθμό, σε μια προσπάθεια ηθελημένα λανθασμένη, να προσεγγιστεί λογικά το Θείο, αφού σίγουρα ο Θεός είναι πάνω από την ανθρώπινη λογική και δεν χωρά σ' αυτή.
? Τώρα αν κάποιοι αφελώς ζητούν να αλλάξει το "Βασιλεύς Ουράνιε…" και γίνει άλλως πώς, είναι "άλλου παπά ευαγγέλιο"…
? Αν όλα αυτά λειτουργούν υποσυνείδητα στους εκκλησιαστικούς ταγούς, δεν ξέρω, ίσως όμως το παλιό παρελθόν όπου οι βυζαντινοί αυτοκράτορες συγκαλούσαν τις Οικουμενικές Συνόδους, όπου ανέβαζαν και κατέβαζαν Πατριάρχες, ή ακόμη το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας θεωρούνταν ως οι φυσικοί φορείς της αυτοκρατορικής εξουσίας, ελέω και τουρκικών προνομίων, να διαδραματίζει κάποιο ρόλο. ? Πάντως θα πρέπει να προσθέσουμε εδώ, ότι η δομή της εκκλησιαστικής Ιεραρχίας, παρόλο που είναι ιεραρχία διακονίας και όχι εξουσίας, έχει πρότυπα που συνάδουν με την αυτοκρατορική ή μοναρχική μορφή εξουσίας.
? Η δεύτερη προσέγγιση στο θέμα έχει να κάνει με τον ίδιο το θεσμό της βασιλείας. Η σύγχρονη μορφή δημοκρατίας όπως την ξέρουμε ουσιαστικά γεννήθηκε το 1648 με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας, όπου για πρώτη φορά οι τότε ισχυροί της Ευρώπης ιδρύουν το θεσμό του έθνους κράτους, σε μια προσπάθεια, όπως πιστεύουν, να τερματιστούν οι ατέλειωτοι πόλεμοι στη γηραιά Ήπειρο και να εμποδιστούν οι εξ ανατολής μεγάλοι αντίπαλοι.
? Μάλιστα, κάποιοι υποστηρίζουν ακόμη ότι ο νέος τότε θεσμός ήταν μια προσπάθεια να "τιθασεύσουν" τους μορφωμένους πλέον, ελέω Γουτεμβέργιου, ανθρώπους που ζητούσαν εκτός από ένα κομμάτι ψωμί και "θέαμα".
? Άλλοι προσθέτουν ότι η εισαγωγή του νέου θεσμού εντασσόταν στο πλαίσιο της αμφισβήτησης του θεϊκού Πάπα και των θεϊκών αυτοκρατόρων, από τους υπηκόους τους και του φόβου μιας γενικής επανάστασης των λαών.
? Ο βασιλιάς αποτελούσε πάντα σημείο σταθερότητας, είτε καλό, είτε κακό και έτσι έπρεπε να βρεθεί ένας άλλος τρόπου για έλεγχο των μαζών, χωρίς τον κίνδυνο ενός γενικού χάους.
? Εδώ να προσθέσουμε ότι οι υποστηρικτές του θεσμού της Βασιλείας, σημειώνουν ότι ο Βασιλιάς, ενδεδυμένος με κάποια στοιχεία ημίθεου, μπορούσε να κατευθύνει τους λαούς, να κρίνει πιο δίκαια, γιατί δεν υπόκειτο στο λεγόμενο πολιτικό κόστος, μπορούσε με την πείρα που αποκτούσε στην εξουσία, να κατευθύνει πιο καλά το λαό, και όλα αυτά βεβαίως όταν δεν συνέβαιναν "ατυχήματα"…
? Οι οραματιστές της Βυζαντινής αυτοκρατορίας υποστηρίζουν, και με τη βοήθεια του μύθου για τον εξαδάκτυλο Κωνσταντίνο, ότι ο Ελληνισμός θα πάει μπροστά, μόνο όταν αποκτήσει βασιλιά. ? Ξεχνούν βεβαίως ότι η βυζαντινή αυτοκρατορία δεν ήταν καθόλου Ελληνική και ότι οι περισσότεροι αυτοκράτορες σκοτώθηκαν από τους αντιπάλους τους, οι οποίοι βεβαίως δεν είχαν καθόλου γαλάζιο αίμα και όμως έγιναν βασιλιάδες και μάλιστα αποδεκτοί.
? Και να φθάσουμε στην τρίτη προσέγγιση του θέματος που έχει να κάνει με τον κακώς νοούμενο εθνικισμό, το καταφύγιο κάθε "κατεργάρη". ? Στην αδυναμία ή αστοχία τους πολλοί εκκλησιαστικοί ταγοί και πιστοί, να ανταποκριθούν στην απόλυτη ηθική και ήθος, της εν Χριστώ ζωής, καταφεύγουν στην εύκολη λύση που ταυτίζεται με τις "κοσμικές" επιδιώξεις της συγκαλυμμένης επικυριαρχίας και της στρατοκρατικής δύναμης, και τελικά στον σκοπό που αγιάζει τα μέσα.
? Η αγάπη προς τους εχθρούς μετατρέπεται σε μίσος, η δύναμη της προσευχής αντικαθίσταται με σφαίρες και όπλα και το θαύμα μεταφράζεται σε ισοζύγιο δυνάμεων...
? Τώρα τι συμφέρον θα έχει η Κύπρος από τον Γκλίξμπουρκ ή η Ελλάδα από τον Κάρολο, είναι ένα αμφίβολο θέμα. Πάντως, αν οι προσπάθειες των Ιεραρχών και των μοναχών, έστω και κάπως άτσαλα, έχουν ιεραποστολικό χαρακτήρα είναι θαυμάσιες… και καλά κάνουν ότι λένε χαίρε ω χαίρε ο βασιλεύς…
Σχόλια