Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα;
.
Είσαι γλυκιά σαν αμαρτία, λέει το λαϊκό άσμα, και ο «τραγικός» Ιούδας πρέπει να φιλούσε υπέροχα…
Ένα φιλί και τριάντα αργύρια και οδήγησε τον Χριστό στο Σταυρό, στον τάφο και τελικά στην Ανάσταση, για να μας αναστήσει και όλους εμάς τους «τυχερούς»...
Ως εδώ, με σοφιστικό τρόπο πάμε καλά, αλλά γιατί, ρε φίλε, η Εκκλησία ολόκληρη Μεγάλη Εβδομάδα, τον περιλούει με «κοσμητικά» επίθετα…
Για μας, για το καλό μας, για την τύφλα μας, που για ένα φιλί μιας αόρατης καλλονής, που για μια Ελένη, γινόμαστε αγνώριστοι…
Πάντως, ελέω τουρισμού και παραμυθιού, έχουμε και εμείς τη χαρά να «απολαύσουμε» από τηλοψίας τη θέα των μακρινών καλλονών, ή, ακόμη, αν διαθέτουμε και το ανάλογο αργύριο μπορούμε να προσεγγίσουμε επικίνδυνα τον εξωτικό παράδεισο.
Ως εδώ όλα καλά και ωραία, αλλά αυτό το επέκεινα, αυτή η θλίψη και η κατάθλιψη της επόμενης ημέρας, αυτός ο πόνος της συνειδητοποίησης ότι ζεις σε ένα κόσμο όχι με αγγελικά πλάσματα, πώς θα τον σηκώσεις, μου λες...
Οι ξύπνιοι Αμερικάνοι ψυχολόγοι ανακάλυψαν, λέει, το «σύνδρομο του άσχημου ανθρώπου» όπου άτομα κάθε ηλικίας και φύλου, παθαίνουν «κρίση εμφάνισης» όταν βλέπουν τη Σίντι Κρόφορντ ή τον Κάμερον. Η θέα αυτή των σύγχρονων ημίθεων, προχωρούν, μεταδίδει μια παράξενη ανησυχία. Ένα συναίσθημα ανοίκειο και μια σειρά ανομολόγητων ερωτημάτων. «Πόσο ζωντανές είναι; Δεν είσαι ποτέ σίγουρος. Αν τις αγγίξεις, θα ριγήσουν; Αν τις τρυπήσεις, θα βγει αίμα; Αν τις γαργαλίσεις, θα γελάσουν; Έχεις την αίσθηση ότι ζουν σε μία ενδιάμεση ζώνη ανάμεσα στο πραγματικό και στο φανταστικό. Ούτε εντελώς ζωντανές ούτε εντελώς νεκρές». Και η ιστορία των αμερι-κακών τελειώνει με το ανέκδοτο που λέει καλύτερα 50 χρόνια πλούσιος και υγιής, παρά 10 φτωχός και σακάτης… και ας τα σύνδρομα και ακολουθούν τη δική τους πορεία…
Οι πρώτοι διδάξαντες της υπόθεσης, ήταν οι Εβραίοι της Παλαιάς Διαθήκης και μάλιστα ο σοφός Βασιλιάς Δαυΐδ, που για χάρη των ομματιών της γυναίκας του αρχιστράτηγού του, την οποία, παρακαλώ, είδε από το παράθυρο και μάλιστα από μακριά, έπεσε και σε δόλο, έκανε και φόνο, αλλά ζήτησε και δημόσια συγγνώμη και για χρόνια ζούσε με το κλάμα και τον οδυρμό.
Τελικά η μετάνοιά του έφερε τους περίφημους ψαλμούς, τα φοβερά αυτά κείμενα σοφίας και λογοτεχνικής ομορφιάς.
Αξίζει άραγε για ένα πλάνο υπέροχο φιλί, να πλανευτείς και να θυσιάζεις μια ζωή στο βούρκο…
Οι Εβραίοι της Παλαιάς Διαθήκης, οι σοφοί προπάτορες, που πίστεψαν στον Χριστό, έγραψαν και το πιο ερωτικό ποίημα όλων των αιώνων, το Άσμα Ασμάτων, περιγράφοντας την ομορφιά της γυναίκας αλλά και την ομορφιά της φύσης.
Το μυστικό στην όλη υπόθεση ξεκινά από τη μαγική λέξη που λέγεται έρωτας, που λέγεται δυναμική φορά του ενός προς τον άλλο, που λέγεται έξοδος από τον εγωκεντρικό εγωισμό και τη μοναξιασμένη μοιρολατρία, που κινείται σε μονοπάτια αγνότητας και ωραιότητας, που πόρρω απέχουν από τον πουριτανισμό των δερμάτων που τρίβονται και των ανέραστων τύψεων της στέρησης.
Αυτή η σπουδαία σχετικότητα του κόσμου, αυτό το μυστήριο της ζωής, αυτό το υπέροχο φιλί - όχι του Ιούδα - είναι τελικά αυτό που σώζει, αυτό που αγιάζει, αυτό που κατεβάζει τον παράδεισο στη γη και ανεβάζει τον άνθρωπο στον παράδεισο.
Αλλά και οι αρχαίοι Έλληνες, λάτρεις της ομορφιάς και του ωραίου, μίλησαν για τον ωραίο και αγαθό άνθρωπο – όχι βεβαίως με τη σημερινή έννοια του όρου – για να φιλοσοφήσουν και να δουν τις σκιές από το βάθος της σκοτεινής σπηλιάς, για να βρουν φως στους ηλιόλουστους δρόμους της Αθήνας.
Αλλά όλα αυτά είναι κούφια λόγια μπροστά στα ωραία χρώματα των λουλουδιών, στα πολύχρωμα φτερά των πουλιών, στα τραγούδια των ποιητών, μπροστά στην ομορφιά των ματιών που γελούν και των προσώπων που λάμπουν από παραδείσια χαρά…
Μπροστά στο υπέροχο γλυκό φιλί που φανερώνει τον έρωτα και την αγάπη και εξορκίζει τον Ιούδα και τα υπέροχα συναμαρτούμενά του.
Ένα φιλί και τριάντα αργύρια και οδήγησε τον Χριστό στο Σταυρό, στον τάφο και τελικά στην Ανάσταση, για να μας αναστήσει και όλους εμάς τους «τυχερούς»...
Ως εδώ, με σοφιστικό τρόπο πάμε καλά, αλλά γιατί, ρε φίλε, η Εκκλησία ολόκληρη Μεγάλη Εβδομάδα, τον περιλούει με «κοσμητικά» επίθετα…
Για μας, για το καλό μας, για την τύφλα μας, που για ένα φιλί μιας αόρατης καλλονής, που για μια Ελένη, γινόμαστε αγνώριστοι…
Πάντως, ελέω τουρισμού και παραμυθιού, έχουμε και εμείς τη χαρά να «απολαύσουμε» από τηλοψίας τη θέα των μακρινών καλλονών, ή, ακόμη, αν διαθέτουμε και το ανάλογο αργύριο μπορούμε να προσεγγίσουμε επικίνδυνα τον εξωτικό παράδεισο.
Ως εδώ όλα καλά και ωραία, αλλά αυτό το επέκεινα, αυτή η θλίψη και η κατάθλιψη της επόμενης ημέρας, αυτός ο πόνος της συνειδητοποίησης ότι ζεις σε ένα κόσμο όχι με αγγελικά πλάσματα, πώς θα τον σηκώσεις, μου λες...
Οι ξύπνιοι Αμερικάνοι ψυχολόγοι ανακάλυψαν, λέει, το «σύνδρομο του άσχημου ανθρώπου» όπου άτομα κάθε ηλικίας και φύλου, παθαίνουν «κρίση εμφάνισης» όταν βλέπουν τη Σίντι Κρόφορντ ή τον Κάμερον. Η θέα αυτή των σύγχρονων ημίθεων, προχωρούν, μεταδίδει μια παράξενη ανησυχία. Ένα συναίσθημα ανοίκειο και μια σειρά ανομολόγητων ερωτημάτων. «Πόσο ζωντανές είναι; Δεν είσαι ποτέ σίγουρος. Αν τις αγγίξεις, θα ριγήσουν; Αν τις τρυπήσεις, θα βγει αίμα; Αν τις γαργαλίσεις, θα γελάσουν; Έχεις την αίσθηση ότι ζουν σε μία ενδιάμεση ζώνη ανάμεσα στο πραγματικό και στο φανταστικό. Ούτε εντελώς ζωντανές ούτε εντελώς νεκρές». Και η ιστορία των αμερι-κακών τελειώνει με το ανέκδοτο που λέει καλύτερα 50 χρόνια πλούσιος και υγιής, παρά 10 φτωχός και σακάτης… και ας τα σύνδρομα και ακολουθούν τη δική τους πορεία…
Οι πρώτοι διδάξαντες της υπόθεσης, ήταν οι Εβραίοι της Παλαιάς Διαθήκης και μάλιστα ο σοφός Βασιλιάς Δαυΐδ, που για χάρη των ομματιών της γυναίκας του αρχιστράτηγού του, την οποία, παρακαλώ, είδε από το παράθυρο και μάλιστα από μακριά, έπεσε και σε δόλο, έκανε και φόνο, αλλά ζήτησε και δημόσια συγγνώμη και για χρόνια ζούσε με το κλάμα και τον οδυρμό.
Τελικά η μετάνοιά του έφερε τους περίφημους ψαλμούς, τα φοβερά αυτά κείμενα σοφίας και λογοτεχνικής ομορφιάς.
Αξίζει άραγε για ένα πλάνο υπέροχο φιλί, να πλανευτείς και να θυσιάζεις μια ζωή στο βούρκο…
Οι Εβραίοι της Παλαιάς Διαθήκης, οι σοφοί προπάτορες, που πίστεψαν στον Χριστό, έγραψαν και το πιο ερωτικό ποίημα όλων των αιώνων, το Άσμα Ασμάτων, περιγράφοντας την ομορφιά της γυναίκας αλλά και την ομορφιά της φύσης.
Το μυστικό στην όλη υπόθεση ξεκινά από τη μαγική λέξη που λέγεται έρωτας, που λέγεται δυναμική φορά του ενός προς τον άλλο, που λέγεται έξοδος από τον εγωκεντρικό εγωισμό και τη μοναξιασμένη μοιρολατρία, που κινείται σε μονοπάτια αγνότητας και ωραιότητας, που πόρρω απέχουν από τον πουριτανισμό των δερμάτων που τρίβονται και των ανέραστων τύψεων της στέρησης.
Αυτή η σπουδαία σχετικότητα του κόσμου, αυτό το μυστήριο της ζωής, αυτό το υπέροχο φιλί - όχι του Ιούδα - είναι τελικά αυτό που σώζει, αυτό που αγιάζει, αυτό που κατεβάζει τον παράδεισο στη γη και ανεβάζει τον άνθρωπο στον παράδεισο.
Αλλά και οι αρχαίοι Έλληνες, λάτρεις της ομορφιάς και του ωραίου, μίλησαν για τον ωραίο και αγαθό άνθρωπο – όχι βεβαίως με τη σημερινή έννοια του όρου – για να φιλοσοφήσουν και να δουν τις σκιές από το βάθος της σκοτεινής σπηλιάς, για να βρουν φως στους ηλιόλουστους δρόμους της Αθήνας.
Αλλά όλα αυτά είναι κούφια λόγια μπροστά στα ωραία χρώματα των λουλουδιών, στα πολύχρωμα φτερά των πουλιών, στα τραγούδια των ποιητών, μπροστά στην ομορφιά των ματιών που γελούν και των προσώπων που λάμπουν από παραδείσια χαρά…
Μπροστά στο υπέροχο γλυκό φιλί που φανερώνει τον έρωτα και την αγάπη και εξορκίζει τον Ιούδα και τα υπέροχα συναμαρτούμενά του.
Σχόλια