.
«Σαν μοναχός χωρίς το ράσο, σαν προσφυγάκι δίχως πάσο…», λεει το τραγούδι και η συνείδηση των πιστών θέλει το ράσο να κάνει τον παπά, θέλει οι «εκλεκτοί» του να έχουν το «πάσο» της έξωθεν καλής μαρτυρίας.
Ωστόσο υπάρχει και η λαϊκή ρήση που επιμένει ότι «το ράσο δεν κάνει τον παπά», αλλά αυτό έρχεται σαν εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Αυτό το μαύρο ράσο μπορεί να το επέβαλαν οι Τούρκοι στους παπάδες, αλλά ουσιαστικά το εισήγαγαν οι μοναχοί των πρώτων αιώνων, ως συνέχεια και επέκταση των χιτώνων.
Δεν αποτελεί το ράσο μόνο ένδυμα εξωτερικό, αλλά αποτελεί και αόρατη ασπίδα στις επιθέσεις των πειρασμών, αλλά και όλων των εχθρών.
Κοινωνικά μπορεί το μαύρο αυτό ρούχο να αποτελεί σημείο αποστροφής για κάποιους, αλλά δεν παύει να είναι σημείο σεβασμού προς όσους έχουν τη χάρη και το φορούν άξια.
Από τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, οι χαρισματούχοι, συνεχιστές της χάρης των Αποστόλων, πάντα ξεχώριζαν από την εμφάνισή τους.
Έχουμε γύρω στον δέκατο αιώνα το φαινόμενο της «μπουρμπουλήθρας», δηλαδή των επισκόπων και άλλων κληρικών που ξύριζαν το κεφάλι τους, για να ξεχωρίζουν από τους άλλους πιστούς, ενώ στους επόμενους αιώνες έχουμε το αντίστροφο φαινόμενο, δηλαδή οι κληρικοί να μην κόβουν τα μαλλιά και τα γένια τους για να ξεχωρίζουν από τους πολλούς.
Ας μην ξεχνούμε ότι στο «στράτευμα» του Χριστού οι «αξιωματικοί» πάντα πρέπει να ξεχωρίζουν και να προκαλούν τον σεβασμό και με την εμφάνιση τους.
Δεν είναι τυχαίο εξάλλου που η σύγχρονη επιστήμη του μάρκετινγκ επιβάλλει τους εργαζομένους ομοιόμορφη στολή, ενώ και ειδικές ταυτότητες προσθέτουν στο «prestige”, καλή εικόνα, της επιχείρησης. Ακόμη, ο κοινωνικός στιγματισμός των ποιμένων της εκκλησίας –με την καλή έννοια του όρου– αποτελεί και ένα σοβαρό εμπόδιο, ένα είδος κοινωνικού ελέγχου, για τους φορείς της χάρης, για να μην παρεκτρέπονται. Το μαύρο ράσο συμβολίζει τις αμαρτίες των ανθρώπων, τις οποίες σηκώνει στην πλάτη του ο παπάς, ενώ τα χρυσά άμφια τη δόξα του Θεού που θα απολαύσουν και απολαμβάνουν με την μυστηριακή ζωή οι πιστοί και βεβαίως οι συνεχιστές των αποστόλων. Με το τριμμένο ράσο ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός περιόδευσε και ξύπνησε τις συνειδήσεις των σκλαβωμένων Ελλήνων ευλογώντας τους και καθοδηγώντας τους προς την Ελευθερία. «Εάν», έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, «σας τύχει στο δρόμο ένας ρασοφόρος παπάς και ένας άγγελος, τον παπά προτιμάτε, διότι είναι ανώτερος από τους αγγέλους».
Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: «εις ουδένα των αγγέλων εδόθη η εξουσία του αφιέναι αμαρτίας». Ο ιερέας, όμως, έλαβε τέτοια εξουσία από τον Κύριο.
Όσοι είναι ασυνήθιστοι και έτυχε να δουν παπά χωρίς ράσα, είτε ξυρισμένο, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε μουσουλμανικές χώρες, λένε ότι αυτοί οι παπάδες δεν «μυρίζουν» παπάδες.
Αυτή η μυστική συναίσθηση της αγιότητας του ιερέα διδάσκει πολλά και δεν είναι τυχαίο που ακόμη στα χωριά, κυρίως οι παππούδες και οι γιαγιάδες, προσηκώνονται στους παπάδες.
Στην Ελλάδα, διατηρείται ακόμη η προσωνυμία «παππούλη» για τους ιερείς, που παραπέμπει στο πρωτοχριστιανικό «αββά ο πατήρ», δηλαδή στην επίκληση του Θεού με το όνομα «πατερούλη».
Όσο και αν το ράσο δεν κάνει τον παπά, δεν παύει να αποτελεί ορατή διδασκαλία του λόγου του Θεού… και πολλές φορές η σιωπηρή εμφάνιση του παπά διδάσκει πιο πολλά από τα ίδια τα λόγια.
Ωστόσο υπάρχει και η λαϊκή ρήση που επιμένει ότι «το ράσο δεν κάνει τον παπά», αλλά αυτό έρχεται σαν εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Αυτό το μαύρο ράσο μπορεί να το επέβαλαν οι Τούρκοι στους παπάδες, αλλά ουσιαστικά το εισήγαγαν οι μοναχοί των πρώτων αιώνων, ως συνέχεια και επέκταση των χιτώνων.
Δεν αποτελεί το ράσο μόνο ένδυμα εξωτερικό, αλλά αποτελεί και αόρατη ασπίδα στις επιθέσεις των πειρασμών, αλλά και όλων των εχθρών.
Κοινωνικά μπορεί το μαύρο αυτό ρούχο να αποτελεί σημείο αποστροφής για κάποιους, αλλά δεν παύει να είναι σημείο σεβασμού προς όσους έχουν τη χάρη και το φορούν άξια.
Από τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, οι χαρισματούχοι, συνεχιστές της χάρης των Αποστόλων, πάντα ξεχώριζαν από την εμφάνισή τους.
Έχουμε γύρω στον δέκατο αιώνα το φαινόμενο της «μπουρμπουλήθρας», δηλαδή των επισκόπων και άλλων κληρικών που ξύριζαν το κεφάλι τους, για να ξεχωρίζουν από τους άλλους πιστούς, ενώ στους επόμενους αιώνες έχουμε το αντίστροφο φαινόμενο, δηλαδή οι κληρικοί να μην κόβουν τα μαλλιά και τα γένια τους για να ξεχωρίζουν από τους πολλούς.
Ας μην ξεχνούμε ότι στο «στράτευμα» του Χριστού οι «αξιωματικοί» πάντα πρέπει να ξεχωρίζουν και να προκαλούν τον σεβασμό και με την εμφάνιση τους.
Δεν είναι τυχαίο εξάλλου που η σύγχρονη επιστήμη του μάρκετινγκ επιβάλλει τους εργαζομένους ομοιόμορφη στολή, ενώ και ειδικές ταυτότητες προσθέτουν στο «prestige”, καλή εικόνα, της επιχείρησης. Ακόμη, ο κοινωνικός στιγματισμός των ποιμένων της εκκλησίας –με την καλή έννοια του όρου– αποτελεί και ένα σοβαρό εμπόδιο, ένα είδος κοινωνικού ελέγχου, για τους φορείς της χάρης, για να μην παρεκτρέπονται. Το μαύρο ράσο συμβολίζει τις αμαρτίες των ανθρώπων, τις οποίες σηκώνει στην πλάτη του ο παπάς, ενώ τα χρυσά άμφια τη δόξα του Θεού που θα απολαύσουν και απολαμβάνουν με την μυστηριακή ζωή οι πιστοί και βεβαίως οι συνεχιστές των αποστόλων. Με το τριμμένο ράσο ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός περιόδευσε και ξύπνησε τις συνειδήσεις των σκλαβωμένων Ελλήνων ευλογώντας τους και καθοδηγώντας τους προς την Ελευθερία. «Εάν», έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, «σας τύχει στο δρόμο ένας ρασοφόρος παπάς και ένας άγγελος, τον παπά προτιμάτε, διότι είναι ανώτερος από τους αγγέλους».
Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: «εις ουδένα των αγγέλων εδόθη η εξουσία του αφιέναι αμαρτίας». Ο ιερέας, όμως, έλαβε τέτοια εξουσία από τον Κύριο.
Όσοι είναι ασυνήθιστοι και έτυχε να δουν παπά χωρίς ράσα, είτε ξυρισμένο, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε μουσουλμανικές χώρες, λένε ότι αυτοί οι παπάδες δεν «μυρίζουν» παπάδες.
Αυτή η μυστική συναίσθηση της αγιότητας του ιερέα διδάσκει πολλά και δεν είναι τυχαίο που ακόμη στα χωριά, κυρίως οι παππούδες και οι γιαγιάδες, προσηκώνονται στους παπάδες.
Στην Ελλάδα, διατηρείται ακόμη η προσωνυμία «παππούλη» για τους ιερείς, που παραπέμπει στο πρωτοχριστιανικό «αββά ο πατήρ», δηλαδή στην επίκληση του Θεού με το όνομα «πατερούλη».
Όσο και αν το ράσο δεν κάνει τον παπά, δεν παύει να αποτελεί ορατή διδασκαλία του λόγου του Θεού… και πολλές φορές η σιωπηρή εμφάνιση του παπά διδάσκει πιο πολλά από τα ίδια τα λόγια.
Σχόλια