Περί Ποιμένων και Επισκόπων

.

---

Υπομένων υπέμεινα τον Κύριο και προσέσχε μοι. Πρέπει να υπομένεις τον Κύριον για να σε προσέξει. Πρέπει να υπομένεις τον αδελφό για να σε προσέξει. Έτσι δημιουργείται οικογένεια, εκκλησία, κόσμος. Εμός κόσμος η του αδελφού αρετή. Ο κόσμος που φέρει ο ιερουργός είναι η καλά λίαν ποιηθείσα σύμπασα κτίσις. Κι αν κοκορεύεται κανείς περί αυτού και περί εαυτού ας κουρεύεται. Η αξία βέβαια της «θεωρίας του επισκόπου» έγκειται στη θεωρία του ακτίστου φωτός. Έστω, στην πεποίθηση ότι μετοχεύεται. Δηλαδή ο Θεός. Όστις κρινεί την οικουμένην και νυν ετάζει νεφρούς και καρδίας.
Ο πνευματικός μας πατέρας, επίσης, ετάζει νεφρούς και καρδίαν. Η ματιά του διεισδύει τα άδυτα της ύπαρξής σου και σε βλέπει γυμνό χωρίς να ντρέπεται για σένα. Διότι, κατεξοχήν, αυτός είναι ο βλέπων. Είναι όλος οφθαλμός λελούσμενος εν γάλακτι. Και τι διακριτικά που εισέρχεται και εξέρχεται μέσα σου! Αγάπης ένεκεν, ως αύρα λεπτή επιφέρουσα οθνείαν αλλοίωσιν ανεπαισθήτως.
Γι’ αυτό και είναι ο ευπρεπέστερος των φίλων σου. Είναι ο πατήρ των τέκνων, διότι πρωτίστως αυτός είναι τέκνο του Πατρός. Οδύνες τοκετού καθ’ εκάστην. Οδύνη έρωτος καθ’ εκάστην και θανάτου. Ένεκά σου θανατούμεθα όλη την ημέραν. Ένεκεν έρωτος θείου, μυστικού, κρατίστου πάντων θανάτων, ακράτου οίνου μέθης νηφάλιου. Νηπτικών πατέρων τα τέκνα, ερωτεύονται, αρξάμενα εκ των ποδών της ωραίας Ελένης.
Ουαί σ’ αυτούς που δεν ηγάπησαν ποτέ πολύ, δε θα τους αφεθούν οι αμαρτίες. Ουαί σε αυτούς που δεν ηγαπήθησαν υφ’ ουδενός πολύ, γιατί δεν αφέθηκαν ποτέ να είναι όμορφοι. Δε λέγει τη ωραιότητί σου και τω κάλλει σου έντεινε και κατευοδού και ιεράτευε;
Ποιός θα αγαπήσει τον έχοντα διεστραμμένο και εις τα πολλά στραμμένο νου ή τον αποστραγγισμένο ανέραστο τέτοιο; Και άνευ συνουσίας, ούτε τέκνα ούτε ουσία. Τεντωμένη χορδή το σώμα σου, πάτερ, πεφορτισμένη ερωτισμού, μελωδίας και ποιήσεως και μέθης ξένης. Αγαπήσατε τον Κύριον συν εμοί, ίνα έσται συν εμοί και εν εμοί καγώ εν υμίν.