Οι «έναρθρες» κραυγές των νηπίων

.

---

Αναζητώντας το Θεό, αναζητώντας τον παράδεισο, ανακαλύπτεις τελικά τη θεωρία της σχετικότητας, αλλά από ένα διαφορετικό δρόμο από αυτόν που χάραξε ο Αϊνστάιν.
Κυριακή πρωί και στην πολύβουη Εκκλησία, μία πραγματική μυσταγωγία λάμβανε χώρα, με τους καλλικέλαδους παπάδες και ψαλτάδες να μετουσιώνουν τα γήινα σε ουράνια, με την ορθόδοξη μεγαλοπρέπεια σε όλο το μεγαλείο της…
Η ώρα πέρασε και έφθασε η ώρα του κηρύγματος. Ο ενθουσιώδης ιερέας, προσπαθούσε με βαθιές θεολογικές αλήθειες να πείσει τους πιστούς που δυσανασχετούσαν, για το προχωρημένο της ώρας, για τη μετάνοια και τα άλλα συμπαραμαρτούμενα διαβάζοντας ένα "σπουδαίο" δογματικό σύγγραμμα. Στο βάθος της Εκκλησίας μια γλυκιά μαμά, με το καμάρι της στην αγκαλιά, προσπαθούσε να ησυχάσει το σπλάχνο της, το οποίο είχε ιδιαίτερο κέφι και "έψελνε" με το δικό του τρόπο. Του έδειχνε την εικόνα της Παναγίτσας και αυτό επαναλάμβανε το όνομα της γλυκιάς μητέρας του κόσμου…
Και το κήρυγμα συνεχιζόταν και οι πιστοί ανέμεναν και οι πολλοί… οι οποίοι ήταν και όρθιοι και κουρασμένοι, μοίραζαν το βλέμμα τους ανάμεσα στον παπά και τα εικονίσματα και τους προνομιούχους καθήμενους, μήπως και κανένας σηκωθεί... Κάποτε έγινε το "λάθος" και κάποιος θέλησε να παραχωρήσει τη θέση του σε κάποιον που φαινόταν μάλλον να έχει τα χρονάκια του, αλλά τότε έγινε το πραγματικό λάθος, αφού ο νεανίας της τρίτης ηλικίας πληγώθηκε, θεωρώντας "απρέπεια" την κίνηση του νεανία της πρώτης ηλικίας.
Όλα καλά και ωραία, η ώρα περνούσε και το χαμόγελο του γλυκού μωρού ανάμεικτο με τις άναρθρες κραυγές του, συμπλεκόταν με το γλυκό χάδι της μητέρας, που το έβλεπε στα μάτια και έλιωνε…παρά την κούραση που ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της.
Οι εικόνες πολλές και οι σκέψεις που ήλθαν στο προσκήνιο "τρελές". Το μέγα ερώτημα που πρόβαλε ήταν, ποια από τις δύο φωνές είχε τη μεγαλύτερη αξία. Αυτή του "σοφού" ιεροκήρυκα με τις υψηλές θεολογίες, ή οι άναρθρες κραυγές του "άσοφου" μωρού, το οποίο με το γέλιο του, εξέπεμπε όλη τη χαρά του κόσμου;
Ο Χριστός μάς είπε να γίνουμε σαν τα παιδιά αλλά δεν μας είπε να γίνουμε όπως τους ιεροκήρυκες. Αν όμως οι ιεροκήρυκες δεν είναι απλοί εκκλησιαστικοί συγγραφείς αλλά είναι πατέρες της Εκκλησίας, τότε τι γίνεται;
Τα ψευδο-διλήμματα πηγαινοέρχονταν, χαζά και παλαβά, μέσα στην πολύβουη Εκκλησία, όταν ένα σπρώξιμο από κάποιον ανυπόμονο, διέκοψε τον ειρμό της "τρελής" σκέψης.
Το βλέμμα και το μυαλό γύρισε στις υψηλές θεολογικές αλήθειες, οι οποίες συνοδεύονταν από νουθεσίες και παραγγελιές, αλλά μάταια προσπαθούσε να συγκεντρωθεί και να κατανοήσει το συμπυκνωμένο λόγο. Θες η κούραση, θες το προχωρημένο της ώρας, θες η ασυνέχεια από την προηγούμενη ψαλτική μυσταγωγία, πάντως το αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο… παρά τις "φιλότιμες" προσπάθειες.
Η ήττα ήταν γεγονός και η ματιά γύρισε και πάλι στο μικρό αγγελούδι το οποίο ήταν μέσα στη χαρά, εκπέμποντας ζωή και ευτυχία.
Καλύτερα είναι εδώ… και τα μάτια και τα αυτιά αφέθηκαν να χαζεύουν το μικρό παιδί, που πραγματικά ζούσε αυτή τη χαρά της Εκκλησιαστικής σύναξης.
"Εκ στόματος νηπίων και θυλαζόντων κατηρτήσω αίνον" γράφει η Αγία Γραφή και τα λόγια αυτά αποτέλεσαν και την "εύκολη δικαιολογία" για να παραγνωριστεί ο ενθουσιώδης ιεροκήρυκας στο δύσκολο έργο του…
Η ώρα πέρασε, το μικρό αγγελούδι πήγε δεμένο στην αγκαλιά της μητέρας του να κοινωνήσει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και επέστρεψε πλήρως ικανοποιημένο, απολαμβάνοντας το αντίδωρό του…
Αντίδωρο ήταν τελικά αυτές οι άναρθρες κραυγές του μωρού στην ψυχή του δύσκολου πιστού που αδυνατούσε να πάρει τις υψηλές αλήθειες του κηρύγματος.
Η θεωρία της σχετικότητας σε άλλη έκδοση, αφού ο δρόμος προς τον παράδεισο δεν έχει τελικά να κάνει καθόλου με λόγια και συμβουλές. Μόνο μια "γελαστή ματιά", μια αληθινή κουβέντα, ένα χαμόγελο, μια ανάκλαση της χάρης του Θεού, μια "στιγμούλα" και ο παράδεισος γίνεται πραγματικός.
Τελικά, οι κραυγές του νηπίου ήταν έναρθρες…