.
.
* Οι θρησκειολόγοι και οι θεολόγοι, που αντικρίζουν τα πράγματα στον χώρο της πίστης με ιστορικό και κριτικό μάτι, υποστηρίζουν ότι η μόνη θρησκεία που μπορεί να «αντέξει» στον 21ο αιώνα, θα είναι η Ορθοδοξία.
* Η αιτία και ο λόγος της δύναμης της Ορθοδοξίας, βρίσκεται στην ικανότητά της, να ξεχωρίζει την επιστήμη από την πίστη.
* Πίσω από τη διάκριση αυτή, βρίσκονται καθαρά θεολογικοί λόγοι που ξεκινούν, όσο και αν φαίνεται παράξενο, από αυτό το filioque, δηλαδή την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού, όπως υποστηρίζουν στην Δύση.
* Αυτό σε μια άλλη έκφραση, μεταφράζεται σε υποβιβασμό του Αγίου Πνεύματος, το οποίο μετατρέπεται σε κτίσμα, δηλαδή δημιούργημα.
Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται πολύ θεωρητικά, αλλά στην πράξη, είναι αυτά που έφεραν και το μεγάλο σχίσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, είναι αυτά που «έδιωξαν» τον Θεό από το ρωμαιοκαθολικισμό και έβαλαν στον τόπο του τον Πάπα, είναι αυτά που οδήγησαν στη θεολογία του θανάτου του Θεού.
* Σ’ ένα άλλο επίπεδο να αναφέρουμε και τις φιλοσοφικές αρχές που διαπότισαν τους δύο κόσμους, οι οποίες μπορεί να ξεκίνησαν από την ίδια φύτρα, την αρχαία Ελλάδα, αλλά είχαν διαφορετική απόληξη.
* Από τον δέκατο αιώνα, με τη βοήθεια των αράβων, η Δύση έμαθε τον Αριστοτέλη, ο οποίος έγινε το Α και το Ω της επιστήμης και της ζωής, σε αντίθεση με την Ανατολή η οποία στηρίχθηκε μεν στον Πλάτωνα, αλλά έκανε το επόμενο βήμα και θεολογώντας ξεπέρασε τα φιλοσοφικά αδιέξοδα.
* Το κυριότερο αδιέξοδο εστιάζεται στη Δύση, στην αδυναμία διαχωρισμού ουσίας και ενεργειών του Θεού, γεγονός που οδήγησε και στην αδυναμία διαχωρισμού επιστήμης και πίστης, στην αδυναμία δηλαδή αποκόλλησης από το γράμμα του νόμου και υιοθέτησης της ελευθερίας του πνεύματος.
* Αντίθετα, στην Ανατολή το πρωτείο του προσώπου και η εμπειρία της αγιότητας, επέτρεψαν μέσα στα όποια λάθη να λειτουργήσει το θαύμα.
* Να προσθέσουμε και το λεγόμενο νομικίστικο πνεύμα που διαπνέει παραδοσιακά όλη τη δυτική Ευρώπη, το οποίο δεν έγινε ποτέ αποδεκτό από την Ανατολή, η οποία ακολουθώντας περισσότερο τη φυσική ζωή, το νόμο της ζούγκλας, ή του καπιταλισμού όπως αρέσκονται κάποιοι να λένε, έδωσε χώρο μέσα από τις αστοχίες της, στην αγάπη όπως αυτή μεταφράζεται.
* Μετά από όλο αυτό το θεωρητικό πλαίσιο, φθάνουμε στο πιο πρακτικό, με την κατάργηση κάθε νόμου και κάθε εντολής από τον Χριστό, με τις ρήσεις των πατέρων «αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις» και «οτιδήποτε είναι αληθινό είναι και Ορθόδοξο».
* Όλα αυτά συναποτελούν και το «σκάνδαλο» της ελευθερίας, το «σκάνδαλο» της αγάπης, το «σκάνδαλο» της σχετικότητας των πάντων, το «σκάνδαλο» του ληστή που μπαίνει στον παράδεισο πρώτος και του μαθητή, του Ιούδα, που χάνει τα πάντα στο παρά πέντε.
* Η τεχνολογία και η επιστήμη αντικρίζονται μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο της σχετικότητας και κρίνονται όχι με βάση τη χρησιμοθηρική της αξία, αλλά με βάση τη χρηστικότητά τους για τον άνθρωπο και τα προβλήματά του.
* Εκτείνοντας αυτή τη σκέψη και αυτή την αρχή, ξεπερνιούνται και τα «προβλήματα» που έχουν να κάνουν με την εξέλιξη του, ανθρώπου, με τη δημιουργία του κόσμου, με το τέλος του σύμπαντος, τους εξωγήινους και τα λεγόμενα θαύματα της δημιουργίας.
* Με την ελευθερία της αγάπης που εκτείνεται στους εχθρούς, με την ταπείνωση της θυσίας προς τους αδελφούς και την άσκηση του προσωπικού εγώ, ο άνθρωπος γίνεται θεάνθρωπος και ο παράδεισος γίνεται πραγματικότητα επί γης.
* Η αιτία και ο λόγος της δύναμης της Ορθοδοξίας, βρίσκεται στην ικανότητά της, να ξεχωρίζει την επιστήμη από την πίστη.
* Πίσω από τη διάκριση αυτή, βρίσκονται καθαρά θεολογικοί λόγοι που ξεκινούν, όσο και αν φαίνεται παράξενο, από αυτό το filioque, δηλαδή την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού, όπως υποστηρίζουν στην Δύση.
* Αυτό σε μια άλλη έκφραση, μεταφράζεται σε υποβιβασμό του Αγίου Πνεύματος, το οποίο μετατρέπεται σε κτίσμα, δηλαδή δημιούργημα.
Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται πολύ θεωρητικά, αλλά στην πράξη, είναι αυτά που έφεραν και το μεγάλο σχίσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, είναι αυτά που «έδιωξαν» τον Θεό από το ρωμαιοκαθολικισμό και έβαλαν στον τόπο του τον Πάπα, είναι αυτά που οδήγησαν στη θεολογία του θανάτου του Θεού.
* Σ’ ένα άλλο επίπεδο να αναφέρουμε και τις φιλοσοφικές αρχές που διαπότισαν τους δύο κόσμους, οι οποίες μπορεί να ξεκίνησαν από την ίδια φύτρα, την αρχαία Ελλάδα, αλλά είχαν διαφορετική απόληξη.
* Από τον δέκατο αιώνα, με τη βοήθεια των αράβων, η Δύση έμαθε τον Αριστοτέλη, ο οποίος έγινε το Α και το Ω της επιστήμης και της ζωής, σε αντίθεση με την Ανατολή η οποία στηρίχθηκε μεν στον Πλάτωνα, αλλά έκανε το επόμενο βήμα και θεολογώντας ξεπέρασε τα φιλοσοφικά αδιέξοδα.
* Το κυριότερο αδιέξοδο εστιάζεται στη Δύση, στην αδυναμία διαχωρισμού ουσίας και ενεργειών του Θεού, γεγονός που οδήγησε και στην αδυναμία διαχωρισμού επιστήμης και πίστης, στην αδυναμία δηλαδή αποκόλλησης από το γράμμα του νόμου και υιοθέτησης της ελευθερίας του πνεύματος.
* Αντίθετα, στην Ανατολή το πρωτείο του προσώπου και η εμπειρία της αγιότητας, επέτρεψαν μέσα στα όποια λάθη να λειτουργήσει το θαύμα.
* Να προσθέσουμε και το λεγόμενο νομικίστικο πνεύμα που διαπνέει παραδοσιακά όλη τη δυτική Ευρώπη, το οποίο δεν έγινε ποτέ αποδεκτό από την Ανατολή, η οποία ακολουθώντας περισσότερο τη φυσική ζωή, το νόμο της ζούγκλας, ή του καπιταλισμού όπως αρέσκονται κάποιοι να λένε, έδωσε χώρο μέσα από τις αστοχίες της, στην αγάπη όπως αυτή μεταφράζεται.
* Μετά από όλο αυτό το θεωρητικό πλαίσιο, φθάνουμε στο πιο πρακτικό, με την κατάργηση κάθε νόμου και κάθε εντολής από τον Χριστό, με τις ρήσεις των πατέρων «αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις» και «οτιδήποτε είναι αληθινό είναι και Ορθόδοξο».
* Όλα αυτά συναποτελούν και το «σκάνδαλο» της ελευθερίας, το «σκάνδαλο» της αγάπης, το «σκάνδαλο» της σχετικότητας των πάντων, το «σκάνδαλο» του ληστή που μπαίνει στον παράδεισο πρώτος και του μαθητή, του Ιούδα, που χάνει τα πάντα στο παρά πέντε.
* Η τεχνολογία και η επιστήμη αντικρίζονται μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο της σχετικότητας και κρίνονται όχι με βάση τη χρησιμοθηρική της αξία, αλλά με βάση τη χρηστικότητά τους για τον άνθρωπο και τα προβλήματά του.
* Εκτείνοντας αυτή τη σκέψη και αυτή την αρχή, ξεπερνιούνται και τα «προβλήματα» που έχουν να κάνουν με την εξέλιξη του, ανθρώπου, με τη δημιουργία του κόσμου, με το τέλος του σύμπαντος, τους εξωγήινους και τα λεγόμενα θαύματα της δημιουργίας.
* Με την ελευθερία της αγάπης που εκτείνεται στους εχθρούς, με την ταπείνωση της θυσίας προς τους αδελφούς και την άσκηση του προσωπικού εγώ, ο άνθρωπος γίνεται θεάνθρωπος και ο παράδεισος γίνεται πραγματικότητα επί γης.
Σχόλια