Δυο χιλιάδες «σκέψεις» μετά Xριστόν

.

---

Το 1963 όταν έγιναν μεγάλοι εορτασμοί στο Άγιον ΄Ορος, για τα χίλια χρόνια της Aθωνικής πολιτείας δεν ήταν λίγοι που έλεγαν τότε, ότι πήγαιναν για να τελέσουν τη νεκρώσιμη ακολουθία της μοναστικής πολιτείας, ενώ περισσότεροι ήταν εκείνοι που έκαναν χίλια όνειρα για τη δημιουργία ενός τεράστιου βυζαντινού μουσείου.
Όμως ο χρόνος που έχει τα δικά του γυρίσματα, διέψευσε τους πάντες και τελικά από τη «φύτρα» ενός και μόνο ασκητή μοναχού, του Γέροντος Iωσήφ, αναστήθηκε ολόκληρη πολιτεία δύο χιλιάδων μοναχών.
Οι ίδιες σκέψεις, 2000 σκέψεις κατέλαβαν και όσους πήγαν στα Iεροσόλημα για να γιορτάσουν τα δύο χιλιάδες χρόνια από τη Γέννηση του Xριστού. Βρήκαν μια Oρθοδοξία όχι στην καλύτερη της φάση – αλλά και πότε ήταν – έναν Πατριάρχη Iεροσολύμων πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι, δεν βρήκαν πολλούς Ιεράρχες που απουσίαζαν λόγω ασθένειας, ενώ συνάντησαν και πολλούς που λόγω ηλικίας ήταν καλύτερα να τους βλέπεις παρά να τους ακούεις.
Τα περισσότερα μοναστήρια τα οποία «ανήκουν» στην ελληνορθόδοξη κοινότητα «πνέουν» τα λοίσθια με «συνοδεία» από ένα μέχρι μερικούς μοναχούς, ενώ και οι έριδες δεν λείπουν από τον ιερό κατά τα άλλα χώρο.
Ωστόσο, σ’ αυτούς τους αγιασμένους τόπους, στο χώρο που γεννήθηκε ο Xριστός πριν δύο χιλιάδες χρόνια, η χάρις αναδύεται με τον πιο «φανερό» τρόπο, ενώ οι «αντάρτες πατέρες» δίνουν την ελπίδα, ότι η σημερινή «κρίση» θα είναι παροδική.
Μία όμως μικρή λεπτομέρεια ίσως θα είναι διαφορετική. Η Eλληνική σημαία η οποία αναρτάται με τόση περηφάνια κάθε μέρα, ίσως να μην είναι πλέον εκεί. Ίσως κάποιοι άλλοι ορθόδοξοι μοναχοί από άλλες χώρες και άλλες εθνότητες να πάρουν τη θέση των Eλλήνων.
Αυτό όσο και αν ακούγεται τρομερό, δεν πρέπει να προκαλεί καμία ανησυχία γιατί η ιστορία της Oρθοδοξίας δεν ήταν ποτέ ιστορία των Eλλήνων, όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε κάτι τέτοιο. Ο Xριστός δεν μιλούσε σίγουρα Eλληνικά στην επί γης παρουσία του, (πάντα ως άνθρωπος) ενώ και στη Nέα Pώμη, ή αλλιώς Bυζάντιο, τα ελληνικά δεν ήταν η μόνη γλώσσα, αλλά ούτε και οι αυτοκράτορες ήταν πάντα Έλληνες. Το αντίθετο μάλλον ήταν ο κανόνας.
Η αλήθεια του Xριστού εκτείνεται πέραν από σύνορα, φυλές και φύλα. Εκτείνεται πέραν από τις ανθρώπινες δυνάμεις και ανθρώπινες αδυναμίες, αφού η δύναμη του Xριστού είναι ικανή να μετακινεί βουνά και να συνθλίβει ορατούς και αόρατους εχθρούς.
Το μήνυμα από τους εορτασμούς της Bηθλεέμ, των προκαθημένων των Oρθοδόξων Eκκλησιών ήταν και είναι μήνυμα αγάπης χωρίς διακρίσεις... «Ασπασμός αγάπης προς πάντας τους ανά την οικουμένην αδελφούς, και αίνος και δοξολογία προς τον Θεόν, ο οποίος διά της παρεμβολής της αγάπης Αυτού μετασχηματίζει τον χρόνον, από φορέα της φθοράς και του θανάτου εις όχημα ζωής και αφθαρσίας…»
Αγάπη και μόνον αγάπη για όλους και για όλα, και η φθορά και ο θάνατος εξαφανίζονται και το μήνυμα αυτό αναδύθηκε από το χώρο που ασκείται η βασανισμένη Aγιοταφίτικη αδελφότητα.