Ο χρονομύθος της χαμένης αθωότητας
.
? Κοιτάζοντας στα μάτια τα παιδιά που γελούν, ανακαλύπτεις πράγματα και θαύματα που ποτέ δεν διανοήθηκες και αναπολείς το παλιό και ωραίο, μάλλον ωραιοποιημένο παρελθόν. Αναζητώντας τους λόγους των όντων, την αλήθεια της ζωής, ανακαλύπτεις ότι η ομορφιά βρίσκεται στην απλότητα και η ωραιότητα στην ειλικρίνεια. ? Όχι λάθη, πάντα λάθη, όπως λέει το άσμα, και ανακαλύπτουμε στον καθρέπτη της ψυχής, το μυστικό της υψοποιού ταπείνωσης. Αντλούμε δύναμη στη δύσκολη αλλά πάντα ωραία πορεία της ζωής και πορευόμαστε με βάρκα την ελπίδα, έτσι χωρίς πρόγραμμα. Ζωή χωρίς γιορτές, μοιάζει με πορεία χωρίς στάσεις ξεκούρασης, επισημαίνουν οι πατέρες της Εκκλησίας και όπως λεν και οι ποιητές, αξία έχει η πορεία και όχι το τέρμα. Εξάλλου, αν λείψουν οι στόχοι και οι επιδιώξεις, λείπει και η έννοια της ζωής.
? Σ’ αυτή τη μυστηριακή πορεία της ζωής, οι μεγάλες αλήθειες κρύβονται και διαμορφώνονται σε μύθους, για να μπορέσει η ατελέστατη φύση να τις αποδεκτεί και να τις αφομοιώσει. Οι μικρομεγάλοι Ευρωπαίοι, τους οποίους τρέχουμε από πίσω, εισήγαγαν μια νέα τεχνική για να βρουν παρηγοριά στον μύθο της ζωής. Πραγματοποιούν συγκεντρώσεις, κάτι σαν συναυλίες, στις οποίες οι πρωταγωνιστές δεν τραγουδούν, αλλά λένε παραμύθια. Οι πιο επιμελείς συνοδεύουν τη διήγηση με τον κατάλληλο φωτισμό, την κατάλληλη μουσική, ενίοτε και με τα κατάλληλα ηχητικά εφφέ.
? "Χρόνον τε γενέσθαι εικόνα του αϊδίου"... Ο χρόνος είναι μια εικόνα της αιωνιότητας, λέει ο Πλάτωνας και η αιωνιότητα ως μία μέρα και μία μέρα ως χίλια έτη, στη μυστηριακή πορεία της ζωής του ανθρώπου, που παλεύει να αναστηθεί από την καθημερινή μιζέρια και να γεννηθεί στη χαρά του παραδείσου.
? Ο πολύ αγαπητός συνάδελφος δημοσιογράφος, συγγραφέας και πάνω από όλα φίλος Σωτήρης Καραθάνος, στο βιβλίο του "Μονόλογοι με τη ζωή" γράφει ότι "πρέπει να καταλάβουμε πως το χειρότερο χάσιμο του ανθρώπου είναι το χάσιμο του χρόνου. Του χρόνου που κυλάει χωρίς να πούμε ένα λόγο αγάπης στον διπλανό μας, αλλά μένει στείρος και χέρσος. Κι άμα δεν έχουμε απόθεμα αγάπης να δώσουμε, άμα γίνουμε στείροι και σκληρόκαρδοι, δεν ξέρω με ποιο πράγμα θ' αγοράσουμε τη δροσιά της χαράς, για να ποτίσουμε τις διψασμένες ψυχές μας..."
? Και στην αναζήτηση της παρηγοριάς, το κείμενο του Χρίστου Γιανναρά, αναδύεται ως σωστικό φως στη διαπλεκόμενη, κιτς, σύγχρονη μικροαστική και ολίγον τι αφελή κοινωνία.
? "Μακάρι, στην καινούργια χρονιά, όλο και περισσότεροι Έλληνες να κατορθώσουν μια ψυχολογική απόσταση από το καλοστημένο κομματικό παιγνίδι. Μακάρι να αρχίσουμε να βλέπουμε και λίγο αφ' υψηλού τους επαγγελματίες της πολιτικής. Να τους αντιμετωπίζουμε με την αρχοντιά των ανθρώπων που έχουν με ουσιαστικότερα πράγματα να ασχοληθούν, από το να συνεπαίρνονται συνεχώς και να εμπλέκονται συναισθηματικά στα επιδεικτικά τους τερτίπια...»
? Φιλοσοφώντας και αμπελοφιλοσοφώντας μέχρι την τελευταία μας πνοή, απολαμβάνοντας τα λάθη και τις αλήθειες, που ελευθερώνουν, αναζητώντας τη χαμένη αθωότητα και την ομορφιά του παραδείσου που όλο έρχεται και όλο φεύγει...
Σχόλια