.
.
? Εις τον "ναό" του χρήματος, στο "πάτωμα" κατ' κυριολεξία και όχι κατ’ ευφημισμό, όπως λέγεται το χρηματιστήριο, υπάρχει μία καταπληκτική ειλικρίνεια η οποία πραγματικά σκλαβώνει με την αλήθεια που ενσαρκώνει.
? Οι άνθρωποι εκεί, ζουν το πάθος του πλούτου, στον ύψιστό του βαθμό, απλά και αληθινά, χωρίς να κρύβονται και χωρίς να φτιασιδώνονται.
? Κρατώντας δύο-δύο τα τηλέφωνα, τρέχοντας, φωνάζοντας πανηγυρίζοντας αλλά και κλαίγοντας καμιά φορά στα κρυφά, βιώνουν καθημερινώς ακραίες ψυχολογικές καταστάσεις, με την "αδρεναλίνη" τους να φτάνει στα ύψη, χωρίς και να κινδυνεύει και η ζωή τους σε τελική ανάλυση.
? Αυτό που περίμεναν κάθε Σάββατο και Κυριακή να ζήσουν, πάνω στις κερκίδες των σταδίων ή του Ιπποδρόμου, το "απολαμβάνουν" τώρα καθημερινώς και μάλιστα σε μεγαλύτερη ένταση και σε λιγότερο χρόνο… όσο διαρκεί μία χρηματιστηριακή συνάντηση…
? Ένας καλός και αγαπημένος φίλος που συχνά πυκνά στο παρελθόν εξέφραζε τη βαριεστιμάρα του για την πληκτική δημοσιοϋπαλληλική του βιωτή, τώρα με χαμόγελο που φθάνει στα αυτιά του, χαίρεται γιατί βρήκε νόημα, όπως λέει, στη ζωή του.
? "Παντρεμένος" με το "limit up" και το "limit down" μακαρίζει τους τρελοαμερικανούς που ανάκαλυψαν τον εύκολο τρόπο να ζεις "δυνατά"… με συγκινήσεις, με εναλλαγές με νίκες και ήττες, με χαρές και λύπες και μάλιστα με τις ευλογίες του κράτους και χωρίς και πολλούς φόρους.
? Τώρα πια "γραμμένο" στα παλιά του τα παπούτσια έχει και τον προϊστάμενο αλλά και όλους τους "ενοχλητικούς" πελάτες που τον ζάλιζαν με τα αιτήματά τους…
? Η τηλεόραση να είναι καλά, το κινητό τηλέφωνο, το φραπέ και όλα είναι μια χαρά κάθε πρωί. Ακόμη καλύτερα γίνονται τα πράγματα όταν έχει και παρέα αφού το γραφείο μετατρέπεται σε ζωντανή κερκίδα.
? Φυσικά τελευταία άρχισαν λίγο τα ζόρια με τα συνεχή limit down, τις πτώσεις του δείκτη αλλά δεν βαριέσαι, τώρα έχει περισσότερο action - δράση, η υπόθεση.
? Πριν μερικές μέρες έτυχε να πάει σ' έναν εσπερινό και άκουσε τον παπά να ψέλνει: "Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν οι δε εκζητούντες τον Κύριο ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού" και τρομοκρατήθηκε… ? Λες, ρε φίλε, να έλθουν γκρίζες μέρες και να πτωχεύσω κι εγώ…
? Ποιος ξέρει… του λέει, ο καλός ο φίλος, έτσι με και με λίγη πονηριά για να σταματήσει αν μη τι άλλο μας ζαλίζει με τις μετοχές, και του ρίχνει το «Πλούσιοι επτώχευσαν….»
? Τώρα αν έπιασε ή όχι είναι άλλη υπόθεση, πάντως η αμφιβολία φυτεύτηκε στο μυαλό του και ο εφησυχασμός της μακαριότητας του πλούτου, κλονίστηκε.
? Κάτι ήξερε και αυτός που έγραψε το «αμφιβολίας εγκώμιο» για να θυμίζει αν μη τι άλλο το πεπερασμένο της ανθρώπινης φύσης.
? Αλλά και οι περίφημοι ημίθεοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες όταν πήγαιναν να στεφθούν άκουαν το πλήθος να τους φωνάζει ότι τους παραμονεύει ο θάνατος, έτσι όχι για να κλονίσουν το θεσμό του θεού αυτοκράτορα, αλλά για να γλιτώσουν από την τυχόν ασυδοσία του, αλλά και για να έχουν ελπίδα ότι οι «κυβερνήσεις πέφτουνε… μα η αγάπη μένει».
? Τώρα αν η «τρέλα» του χρηματιστηρίου βασιλεύει και ο θεός των μετοχών δοξάζεται, το σίγουρο είναι ότι αυτή η δόξα δεν θα είναι αιώνια.
? Τέλος πάντων, αν όλα αυτά ακούονται ουτοπικά, το πιο απλό είναι η ψυχρή στατιστική, η οποία λέει ότι στη μάνα του χρηματιστηρίου, στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι χρηματιστές έχουν το χαμηλότερο μέσο όρο ζωής, ακολουθούμενοι βεβαίως από τους δημοσιογράφους…
? Οι άνθρωποι εκεί, ζουν το πάθος του πλούτου, στον ύψιστό του βαθμό, απλά και αληθινά, χωρίς να κρύβονται και χωρίς να φτιασιδώνονται.
? Κρατώντας δύο-δύο τα τηλέφωνα, τρέχοντας, φωνάζοντας πανηγυρίζοντας αλλά και κλαίγοντας καμιά φορά στα κρυφά, βιώνουν καθημερινώς ακραίες ψυχολογικές καταστάσεις, με την "αδρεναλίνη" τους να φτάνει στα ύψη, χωρίς και να κινδυνεύει και η ζωή τους σε τελική ανάλυση.
? Αυτό που περίμεναν κάθε Σάββατο και Κυριακή να ζήσουν, πάνω στις κερκίδες των σταδίων ή του Ιπποδρόμου, το "απολαμβάνουν" τώρα καθημερινώς και μάλιστα σε μεγαλύτερη ένταση και σε λιγότερο χρόνο… όσο διαρκεί μία χρηματιστηριακή συνάντηση…
? Ένας καλός και αγαπημένος φίλος που συχνά πυκνά στο παρελθόν εξέφραζε τη βαριεστιμάρα του για την πληκτική δημοσιοϋπαλληλική του βιωτή, τώρα με χαμόγελο που φθάνει στα αυτιά του, χαίρεται γιατί βρήκε νόημα, όπως λέει, στη ζωή του.
? "Παντρεμένος" με το "limit up" και το "limit down" μακαρίζει τους τρελοαμερικανούς που ανάκαλυψαν τον εύκολο τρόπο να ζεις "δυνατά"… με συγκινήσεις, με εναλλαγές με νίκες και ήττες, με χαρές και λύπες και μάλιστα με τις ευλογίες του κράτους και χωρίς και πολλούς φόρους.
? Τώρα πια "γραμμένο" στα παλιά του τα παπούτσια έχει και τον προϊστάμενο αλλά και όλους τους "ενοχλητικούς" πελάτες που τον ζάλιζαν με τα αιτήματά τους…
? Η τηλεόραση να είναι καλά, το κινητό τηλέφωνο, το φραπέ και όλα είναι μια χαρά κάθε πρωί. Ακόμη καλύτερα γίνονται τα πράγματα όταν έχει και παρέα αφού το γραφείο μετατρέπεται σε ζωντανή κερκίδα.
? Φυσικά τελευταία άρχισαν λίγο τα ζόρια με τα συνεχή limit down, τις πτώσεις του δείκτη αλλά δεν βαριέσαι, τώρα έχει περισσότερο action - δράση, η υπόθεση.
? Πριν μερικές μέρες έτυχε να πάει σ' έναν εσπερινό και άκουσε τον παπά να ψέλνει: "Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν οι δε εκζητούντες τον Κύριο ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού" και τρομοκρατήθηκε… ? Λες, ρε φίλε, να έλθουν γκρίζες μέρες και να πτωχεύσω κι εγώ…
? Ποιος ξέρει… του λέει, ο καλός ο φίλος, έτσι με και με λίγη πονηριά για να σταματήσει αν μη τι άλλο μας ζαλίζει με τις μετοχές, και του ρίχνει το «Πλούσιοι επτώχευσαν….»
? Τώρα αν έπιασε ή όχι είναι άλλη υπόθεση, πάντως η αμφιβολία φυτεύτηκε στο μυαλό του και ο εφησυχασμός της μακαριότητας του πλούτου, κλονίστηκε.
? Κάτι ήξερε και αυτός που έγραψε το «αμφιβολίας εγκώμιο» για να θυμίζει αν μη τι άλλο το πεπερασμένο της ανθρώπινης φύσης.
? Αλλά και οι περίφημοι ημίθεοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες όταν πήγαιναν να στεφθούν άκουαν το πλήθος να τους φωνάζει ότι τους παραμονεύει ο θάνατος, έτσι όχι για να κλονίσουν το θεσμό του θεού αυτοκράτορα, αλλά για να γλιτώσουν από την τυχόν ασυδοσία του, αλλά και για να έχουν ελπίδα ότι οι «κυβερνήσεις πέφτουνε… μα η αγάπη μένει».
? Τώρα αν η «τρέλα» του χρηματιστηρίου βασιλεύει και ο θεός των μετοχών δοξάζεται, το σίγουρο είναι ότι αυτή η δόξα δεν θα είναι αιώνια.
? Τέλος πάντων, αν όλα αυτά ακούονται ουτοπικά, το πιο απλό είναι η ψυχρή στατιστική, η οποία λέει ότι στη μάνα του χρηματιστηρίου, στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι χρηματιστές έχουν το χαμηλότερο μέσο όρο ζωής, ακολουθούμενοι βεβαίως από τους δημοσιογράφους…
Σχόλια