Λίγοι άνθρωποι… πολύς Θεός
.
* Γιατί, ρε φίλε, εγκατέλειψες την πόλη και τα ωραία της και ήλθες εδώ στα βουνά για να ζήσεις, έλεγα στον ρομαντικό κατά τα άλλα φίλο…
* Είσαι τρελός, μου απαντά, εδώ πέρα είναι ο Θεός, εδώ που οι άνθρωποι είναι λίγοι, ο Θεός είναι πολύς… εδώ βρήκα τη χαρά της ζωής μου.
* Καλά, δεν καταλαβαίνω τίποτα, τον ρωτώ και πάλι, άφησες το πλήθος των ανθρώπων, που θα μπορούσες να διαλέξεις αυτόν που ταιριάζεις, για να έλθεις εδώ πέρα με πέντε ανθρώπους και αυτοί "αγράμματοι"…
* Σε γέλασαν, φίλε μου… εδώ βρίσκονται οι σοφοί, εδώ βρίσκονται οι ζωντανοί φιλόσοφοι, εδώ και οι ζωντανοί μύθοι της παράδοσης…
Η συζήτηση κάπου εδώ έληξε, αφού πλέον η λογική θα έπρέπε να πάρει τη θέση της εμπειρίας, αφού όλα τα άλλα ήταν λόγια…
Βγήκαμε στο δρόμο για μια βόλτα στα γραφικά δρομάκια, όταν σε ένα "στενό" συναντήσαμε μια μικροκαμωμένη σπινθηροβόλα γριά, η οποία με ένα πλατύ χαμόγελο με ρώτησε ποιος είμαι, από πού κρατά η σκούφια μου…
* Είμαι από την πόλη…και… και… * Ελάτε μέσα να σας κεράσουμε γλυκό, να μας πείτε τα νέα, να μας πείτε τι γίνεται εκεί στην πόλη…
Η μία κουβέντα έφερε την άλλη, το χαμόγελο συνοδεύτηκε από γέλιο και η φιλία έδεσε…
* Πάμε και στην Εκκλησία, πρότεινε η γριά, να προσκυνήσετε την Παναγία μας, την αφέντρα του χωριού, την αληθινή μας μάνα… εμένα, ξέρετε, γιάτρευσε την κόρη μου. Κάθε βράδυ και όλη μέρα, την παρακαλώ να έχει όλο τον κόσμο καλά… και τα παιδιά μου…
* Μα γιατί τον κόσμο πρώτα και ύστερα τα παιδιά σου, ρώτησα πονηρά, για να πάρω και την ανάλογη απάντηση.
* Μα, γιε μου, αν δεν παρακαλέσω για τους άλλους, πώς θα ακούσει την παράκλησή μου η Παναγία…
Έτσι απλά, οι άλλοι πρώτα και ύστερα το εγώ…
Η πορεία προς την Εκκλησία, συνοδεύτηκε και από την εξιστόρηση διαφόρων θαυμάτων και παραδόσεων, ενώ μόλις το βαρύ κλειδί γύρισε στην πόρτα της Εκκλησίας, όλα άλλαξαν, το πρόσωπο της "νέας" της τρίτης ηλικίας, έλαμψε και ένα νέο κεφάλαιο άνοιξε…
* Ελάτε να προσκυνήσετε την Παναγία, να πάρετε και λαδάκι από το καντήλι της, να την παρακαλέσετε και ό,τι ζητήσετε θα σας το δώσει… φτάνει να πιστεύετε και να ζητάτε κάτι καλό, όχι το κακό του άλλου…
* Να 'σαι καλά, κατάλαβα… απάντησα απλά, αφού πήρα το μάθημά μου και άρχισα πλέον να αντιλαμβάνομαι, να αισθάνομαι τη διαφορά της εμπειρίας από τη θεωρία.
Ο δρόμος για την επιστροφή είχε τη δική του πορεία αφού τα αγριολούλουδα στις άκρες των βράχων, άρχισαν και αυτά να μιλούν στην ψυχή μου, όχι μόνο με τη μοναδική ομορφιά τους, αλλά και με το νόημα που έδινε η παρουσία τους.
Οι πιο όμορφοι άνθρωποι ζουν στους πιο απίθανους τόπους, μονολογούσα, για να παρέμβει ο καλός φίλος και να συνεχίσει λέγοντας ότι βιώνοντας την ωραιότητα της μοναξιάς, της δημιουργικής απομόνωσης, βρίσκεις πιο εύκολα το Θεό. Όλα εδώ, άνθρωποι, ζώα και φυτά, διαλαλούν ζωή, διαλαλούν Θεό. Ως εδώ, όμως, γιατί κάπου εδώ βρίσκεται κρυμμένος ένας γέρος παπάς, τον οποίο θα πάμε αύριο να συναντήσουμε…
* Είσαι τρελός, μου απαντά, εδώ πέρα είναι ο Θεός, εδώ που οι άνθρωποι είναι λίγοι, ο Θεός είναι πολύς… εδώ βρήκα τη χαρά της ζωής μου.
* Καλά, δεν καταλαβαίνω τίποτα, τον ρωτώ και πάλι, άφησες το πλήθος των ανθρώπων, που θα μπορούσες να διαλέξεις αυτόν που ταιριάζεις, για να έλθεις εδώ πέρα με πέντε ανθρώπους και αυτοί "αγράμματοι"…
* Σε γέλασαν, φίλε μου… εδώ βρίσκονται οι σοφοί, εδώ βρίσκονται οι ζωντανοί φιλόσοφοι, εδώ και οι ζωντανοί μύθοι της παράδοσης…
Η συζήτηση κάπου εδώ έληξε, αφού πλέον η λογική θα έπρέπε να πάρει τη θέση της εμπειρίας, αφού όλα τα άλλα ήταν λόγια…
Βγήκαμε στο δρόμο για μια βόλτα στα γραφικά δρομάκια, όταν σε ένα "στενό" συναντήσαμε μια μικροκαμωμένη σπινθηροβόλα γριά, η οποία με ένα πλατύ χαμόγελο με ρώτησε ποιος είμαι, από πού κρατά η σκούφια μου…
* Είμαι από την πόλη…και… και… * Ελάτε μέσα να σας κεράσουμε γλυκό, να μας πείτε τα νέα, να μας πείτε τι γίνεται εκεί στην πόλη…
Η μία κουβέντα έφερε την άλλη, το χαμόγελο συνοδεύτηκε από γέλιο και η φιλία έδεσε…
* Πάμε και στην Εκκλησία, πρότεινε η γριά, να προσκυνήσετε την Παναγία μας, την αφέντρα του χωριού, την αληθινή μας μάνα… εμένα, ξέρετε, γιάτρευσε την κόρη μου. Κάθε βράδυ και όλη μέρα, την παρακαλώ να έχει όλο τον κόσμο καλά… και τα παιδιά μου…
* Μα γιατί τον κόσμο πρώτα και ύστερα τα παιδιά σου, ρώτησα πονηρά, για να πάρω και την ανάλογη απάντηση.
* Μα, γιε μου, αν δεν παρακαλέσω για τους άλλους, πώς θα ακούσει την παράκλησή μου η Παναγία…
Έτσι απλά, οι άλλοι πρώτα και ύστερα το εγώ…
Η πορεία προς την Εκκλησία, συνοδεύτηκε και από την εξιστόρηση διαφόρων θαυμάτων και παραδόσεων, ενώ μόλις το βαρύ κλειδί γύρισε στην πόρτα της Εκκλησίας, όλα άλλαξαν, το πρόσωπο της "νέας" της τρίτης ηλικίας, έλαμψε και ένα νέο κεφάλαιο άνοιξε…
* Ελάτε να προσκυνήσετε την Παναγία, να πάρετε και λαδάκι από το καντήλι της, να την παρακαλέσετε και ό,τι ζητήσετε θα σας το δώσει… φτάνει να πιστεύετε και να ζητάτε κάτι καλό, όχι το κακό του άλλου…
* Να 'σαι καλά, κατάλαβα… απάντησα απλά, αφού πήρα το μάθημά μου και άρχισα πλέον να αντιλαμβάνομαι, να αισθάνομαι τη διαφορά της εμπειρίας από τη θεωρία.
Ο δρόμος για την επιστροφή είχε τη δική του πορεία αφού τα αγριολούλουδα στις άκρες των βράχων, άρχισαν και αυτά να μιλούν στην ψυχή μου, όχι μόνο με τη μοναδική ομορφιά τους, αλλά και με το νόημα που έδινε η παρουσία τους.
Οι πιο όμορφοι άνθρωποι ζουν στους πιο απίθανους τόπους, μονολογούσα, για να παρέμβει ο καλός φίλος και να συνεχίσει λέγοντας ότι βιώνοντας την ωραιότητα της μοναξιάς, της δημιουργικής απομόνωσης, βρίσκεις πιο εύκολα το Θεό. Όλα εδώ, άνθρωποι, ζώα και φυτά, διαλαλούν ζωή, διαλαλούν Θεό. Ως εδώ, όμως, γιατί κάπου εδώ βρίσκεται κρυμμένος ένας γέρος παπάς, τον οποίο θα πάμε αύριο να συναντήσουμε…
Σχόλια