.
.
? Δύο άνθρωποι κάνουν την ίδια δουλειά, κερδίζουν τα ίδια λεφτά και όμως ο ένας κουράζεται και ο άλλος είναι πάντα ξεκούραστος, ο ένας κάνει αγγαρεία κι ο άλλος διασκεδάζει, ο ένας λάμπει από χαρά και ο άλλος εκπέμπει άγχος και θλίψη…
? Όσοι έτυχε να κάνουν κάποια μαθήματα δημοσιογραφίας, σίγουρα ξέρουν το παιγνίδι των συνειρμών του μισοάδειου και του μισογεμάτου ποτηριού με νερό, αλλά και όσοι κατέχουν την τέχνη του πολιτικού, ξέρουν πότε να παρουσιάζουν το ποτήρι μισοάδειο και πότε μισογεμάτο.
? Πριν μερικές μέρες συνάντησα έναν μοναχό, ο οποίος πραγματικά έλαμπε από χαρά, ενώ τα λόγια του έτρεχαν κυριολεκτικά μέλι.
-"Εμείς εδώ, έλεγε, περνούμε θαυμάσια, ούτε προβλήματα, ούτε σκοτούρες, ούτε ανησυχίες… άλλοι λένε ότι είναι δύσκολος ο μοναχισμός… ίσως εγώ δεν πάω καλά…"
? Τα έλεγε αυτά, ο άνθρωπος που ξέρω ότι έχει όλες τις οικονομικές σκοτούρες της μονής στην πλάτη του. Σε ένα μοναστήρι που μοναδική πηγή εσόδων είναι ο οβολός των πιστών και τα δώρα των προσκυνητών.
- "Εμείς εδώ τα έχουμε όλα… μπορεί να χρωστούμε πολλά, αλλά ο Θεός δεν μας άφησε ούτε ένα μήνα χωρίς να μπορούμε να πληρώσουμε τις δόσεις. Μας στέλλει ανθρώπους και μας βοηθούν και όλα είναι όμορφα και ωραία".
? Στο ίδιο μοναστήρι συνάντησα και έναν άλλο μοναχό που όλο παράπονα ήταν για τα κακά του κόσμου, για τους κακούς ανθρώπους, για τα κακά της κοινωνίας και όλα τα στραβά και τα ανάποδα έρχονταν για να προβληθούν ως παραδείγματα προς ανησυχία και αποφυγή.
? Ερχόμενος στα δικά του, περιέγραφε, μάλλον με πόνο, το άγριο ξύπνημα το πρωί για τις ακολουθίες, τις πολλές μετάνοιες, τις αυστηρές νηστείες, αλλά και τις ευχές του γέροντα που αποτελούσαν την μοναδική του ελπίδα.
? Δύο μοναχοί, δύο κόσμοι διαφορετικοί κάτω από την ίδια στέγη, δύο παράλληλες πορείες που δημιουργούν πολλές απορίες που λύνονται μέσα από την εκκλησιαστική ιστορία και τα συναξάρια των αγίων. ? Μια ανάλογη ιστορία διάβασα και στο γεροντικό με δύο μοναχούς που αφού έπεσαν σε μεγάλη αμαρτία, αργότερα μετανόησαν και επέστρεψαν στο μοναστήρι. Η "ποινή" που τους επέβαλε ο ηγούμενος ήταν να μείνουν ένα χρόνο σε ένα δωμάτιο ο καθένας μόνος του για να προσεύχεται και να ζητά συγχώρεση από τον Θεό.
? Στο χρόνο λοιπόν, ενώ έτρωγαν την ίδια ποσότητα φαγητού, ο ένας βγήκε πιο γεροδεμένος και χαρούμενος, ενώ ο άλλος βγήκε με πολύ λιγότερα κιλά και με θλιμμένο πρόσωπο.
? Παραξενεμένοι οι πατέρες του μοναστηριού, ζήτησαν να μάθουν τι σκέφτονταν οι δύο μοναχοί. Ο "εύσωμος" είπε ότι όλο αυτό τον χρόνο «σκεφτόμουνα τη χάρη που πήρα από τον Θεό για να μπορέσω να επιστρέψω στο μοναστήρι και να απαλλαγώ από την αμαρτία». Ο άλλος, ο "κοκαλιάρης", ανέφερε: «Εγώ σκεφτόμουν το μέγεθος της αμαρτίας που έπεσα και μαράζωνα καθημερινά».
? Τότε, όλοι έτρεξαν στον ηγούμενο για να αποφανθεί ποιος είχε δίκαιο και ποιος άδικο. Με έκπληξη άκουσε ότι και οι δύο συγχωρέθηκαν από τον Θεό και οι δύο σώθηκαν…
? Μια άλλη ιστορία από τον χώρο της λαϊκής σοφίας κάνει λόγο για δύο φίλους οι οποίοι χάθηκαν στο δάσος, χωρίς να έχουν ούτε σταλιά νερό για να πιούν. Βρήκαν, λέει η ιστορία, μια καλύβα και πάνω στο τραπέζι μια κανάτα με δυο δάκτυλα νερό… Ο ένας είπε «δόξα τω Θεώ για το νερό που βρήκαμε…», ενώ ο άλλος οργίστηκε λέγοντας «πώς θα ξεδιψάσουμε με δυο δάκτυλα νερό». Τότε, δίνει μια στην κανάτα και χύνει το νερό…
? Αλλά και στη ζωή δεν "πνιγόμαστε" πολλές φορές μέσα σ' ένα κουταλάκι νερό, αφού χάνουμε στην πραγματικότητα την ελπίδα και όχι την ουσία;
? Τα δεδομένα και στην καθημερινότητα δεν διαφέρουν και πολύ και η ιστορία που ακολουθεί δεν είναι καθόλου φανταστική.
? Δυο γυναίκες ήταν παντρεμένες με δυο άντρες που έπιναν και μεθούσαν κάθε βράδυ.
? Η μια, λέει η ιστορία, όταν ερχόταν το βράδυ ο άντρας της στο σπίτι, του έλεγε: ? «Αντρούλη μου καλά έκανες και ήπιες και μια παραπάνω, έλα να κοιμηθείς…δούλε
υες όλη μέρα τόσο σκληρά». ? Η άλλη τον παραλάμβανε με τις φωνές και τις βρισιές και του έλεγε: ? "Πάλι πήγες και τα ήπιες παλιάνθρωπε, πάλι πήγες και πρόσβαλες την οικογένειά μας… όσα κέρδισες όλη μέρα στη δουλειά πήγες και τα σκόρπισες στο ποτό…"
? Τώρα ποια από τις δυο είχε δίκαιο και ποια όχι, είναι άλλη υπόθεση. Η ουσία είναι αλλού, ότι η μια ήταν ευτυχισμένη και ικανοποιημένη και η άλλη όχι.
? Ο Θεός, λένε οι πατέρες της Εκκλησίας μας, παραχωρεί δυσκολίες στη ζωή μας, ανάλογα με τη δύναμη που έχουμε να αντέξουμε. Ποτέ δεν δίνει σε εμάς "βάρος" που δεν μπορούμε να σηκώσουμε.
? Τώρα, αν εμείς επιλέξουμε τον δρόμο της γκρίνιας ή τον δρόμο της χαρούμενης αποδοχής, είναι άλλη υπόθεση.
? Όσοι έτυχε να κάνουν κάποια μαθήματα δημοσιογραφίας, σίγουρα ξέρουν το παιγνίδι των συνειρμών του μισοάδειου και του μισογεμάτου ποτηριού με νερό, αλλά και όσοι κατέχουν την τέχνη του πολιτικού, ξέρουν πότε να παρουσιάζουν το ποτήρι μισοάδειο και πότε μισογεμάτο.
? Πριν μερικές μέρες συνάντησα έναν μοναχό, ο οποίος πραγματικά έλαμπε από χαρά, ενώ τα λόγια του έτρεχαν κυριολεκτικά μέλι.
-"Εμείς εδώ, έλεγε, περνούμε θαυμάσια, ούτε προβλήματα, ούτε σκοτούρες, ούτε ανησυχίες… άλλοι λένε ότι είναι δύσκολος ο μοναχισμός… ίσως εγώ δεν πάω καλά…"
? Τα έλεγε αυτά, ο άνθρωπος που ξέρω ότι έχει όλες τις οικονομικές σκοτούρες της μονής στην πλάτη του. Σε ένα μοναστήρι που μοναδική πηγή εσόδων είναι ο οβολός των πιστών και τα δώρα των προσκυνητών.
- "Εμείς εδώ τα έχουμε όλα… μπορεί να χρωστούμε πολλά, αλλά ο Θεός δεν μας άφησε ούτε ένα μήνα χωρίς να μπορούμε να πληρώσουμε τις δόσεις. Μας στέλλει ανθρώπους και μας βοηθούν και όλα είναι όμορφα και ωραία".
? Στο ίδιο μοναστήρι συνάντησα και έναν άλλο μοναχό που όλο παράπονα ήταν για τα κακά του κόσμου, για τους κακούς ανθρώπους, για τα κακά της κοινωνίας και όλα τα στραβά και τα ανάποδα έρχονταν για να προβληθούν ως παραδείγματα προς ανησυχία και αποφυγή.
? Ερχόμενος στα δικά του, περιέγραφε, μάλλον με πόνο, το άγριο ξύπνημα το πρωί για τις ακολουθίες, τις πολλές μετάνοιες, τις αυστηρές νηστείες, αλλά και τις ευχές του γέροντα που αποτελούσαν την μοναδική του ελπίδα.
? Δύο μοναχοί, δύο κόσμοι διαφορετικοί κάτω από την ίδια στέγη, δύο παράλληλες πορείες που δημιουργούν πολλές απορίες που λύνονται μέσα από την εκκλησιαστική ιστορία και τα συναξάρια των αγίων. ? Μια ανάλογη ιστορία διάβασα και στο γεροντικό με δύο μοναχούς που αφού έπεσαν σε μεγάλη αμαρτία, αργότερα μετανόησαν και επέστρεψαν στο μοναστήρι. Η "ποινή" που τους επέβαλε ο ηγούμενος ήταν να μείνουν ένα χρόνο σε ένα δωμάτιο ο καθένας μόνος του για να προσεύχεται και να ζητά συγχώρεση από τον Θεό.
? Στο χρόνο λοιπόν, ενώ έτρωγαν την ίδια ποσότητα φαγητού, ο ένας βγήκε πιο γεροδεμένος και χαρούμενος, ενώ ο άλλος βγήκε με πολύ λιγότερα κιλά και με θλιμμένο πρόσωπο.
? Παραξενεμένοι οι πατέρες του μοναστηριού, ζήτησαν να μάθουν τι σκέφτονταν οι δύο μοναχοί. Ο "εύσωμος" είπε ότι όλο αυτό τον χρόνο «σκεφτόμουνα τη χάρη που πήρα από τον Θεό για να μπορέσω να επιστρέψω στο μοναστήρι και να απαλλαγώ από την αμαρτία». Ο άλλος, ο "κοκαλιάρης", ανέφερε: «Εγώ σκεφτόμουν το μέγεθος της αμαρτίας που έπεσα και μαράζωνα καθημερινά».
? Τότε, όλοι έτρεξαν στον ηγούμενο για να αποφανθεί ποιος είχε δίκαιο και ποιος άδικο. Με έκπληξη άκουσε ότι και οι δύο συγχωρέθηκαν από τον Θεό και οι δύο σώθηκαν…
? Μια άλλη ιστορία από τον χώρο της λαϊκής σοφίας κάνει λόγο για δύο φίλους οι οποίοι χάθηκαν στο δάσος, χωρίς να έχουν ούτε σταλιά νερό για να πιούν. Βρήκαν, λέει η ιστορία, μια καλύβα και πάνω στο τραπέζι μια κανάτα με δυο δάκτυλα νερό… Ο ένας είπε «δόξα τω Θεώ για το νερό που βρήκαμε…», ενώ ο άλλος οργίστηκε λέγοντας «πώς θα ξεδιψάσουμε με δυο δάκτυλα νερό». Τότε, δίνει μια στην κανάτα και χύνει το νερό…
? Αλλά και στη ζωή δεν "πνιγόμαστε" πολλές φορές μέσα σ' ένα κουταλάκι νερό, αφού χάνουμε στην πραγματικότητα την ελπίδα και όχι την ουσία;
? Τα δεδομένα και στην καθημερινότητα δεν διαφέρουν και πολύ και η ιστορία που ακολουθεί δεν είναι καθόλου φανταστική.
? Δυο γυναίκες ήταν παντρεμένες με δυο άντρες που έπιναν και μεθούσαν κάθε βράδυ.
? Η μια, λέει η ιστορία, όταν ερχόταν το βράδυ ο άντρας της στο σπίτι, του έλεγε: ? «Αντρούλη μου καλά έκανες και ήπιες και μια παραπάνω, έλα να κοιμηθείς…δούλε
υες όλη μέρα τόσο σκληρά». ? Η άλλη τον παραλάμβανε με τις φωνές και τις βρισιές και του έλεγε: ? "Πάλι πήγες και τα ήπιες παλιάνθρωπε, πάλι πήγες και πρόσβαλες την οικογένειά μας… όσα κέρδισες όλη μέρα στη δουλειά πήγες και τα σκόρπισες στο ποτό…"
? Τώρα ποια από τις δυο είχε δίκαιο και ποια όχι, είναι άλλη υπόθεση. Η ουσία είναι αλλού, ότι η μια ήταν ευτυχισμένη και ικανοποιημένη και η άλλη όχι.
? Ο Θεός, λένε οι πατέρες της Εκκλησίας μας, παραχωρεί δυσκολίες στη ζωή μας, ανάλογα με τη δύναμη που έχουμε να αντέξουμε. Ποτέ δεν δίνει σε εμάς "βάρος" που δεν μπορούμε να σηκώσουμε.
? Τώρα, αν εμείς επιλέξουμε τον δρόμο της γκρίνιας ή τον δρόμο της χαρούμενης αποδοχής, είναι άλλη υπόθεση.
Σχόλια