.
.
? Αν τολμήσει κανείς και μεταφράσει σε δημοτική γλώσσα, αυτούς τους υπέροχους ύμνους και αναλογιστεί ότι οι πρόγονοι, της πίστης μας, υμνούσαν με τύμπανα, με ταμπούρλα, με χορούς και τραγούδια τον Θεό, μάλλον θα εκπλαγεί, συγκρίνοντας βεβαίως με τη σημερινή πρακτική.
? Η σύγχρονη καθωσπρέπει τάξη και η παράλογη αντίληψη, που θέλει τους πιστούς να αποτελούν κοινωνικά απομονωμένα και λίγο παράξενα πλάσματα, σίγουρα δεν αποδέχεται αυτή την εικόνα, η οποία αποτελεί σκάνδαλο.
? Το ίδιο βέβαια παθαίνουν όσοι πάνε στην Αφρική και βλέπουν τους ορθόδοξους ιθαγενείς, να υμνούν τον Θεό, τον δικό μας Θεό, τον μαύρο στην όψη Θεό, με χορούς, με τύμπανα και αλαλαγμούς.
? Αλλά περίπου την ίδια έκπληξη βιώνουν και όσοι μαθαίνουν ότι η Βυζαντινή Μουσική είναι συνέχεια της αρχαίας Ελληνικής, ή ότι η θεία Λειτουργία είναι συνέχεια της αρχαίας τραγωδίας, μόνο φυσικά στον τρόπο εκτέλεσης και όχι βεβαίως στην ουσία της.
? Πριν μερικές μέρες η Μητρόπολη Μόρφου, σε μια πρωτοφανή για τα κυπριακά δεδομένα, εκδήλωση διοργάνωσε συναυλία δημοτικού τραγουδιού, την οποία παρακολούθησαν εκτός βεβαίως από τον Μητροπολίτη, δεκάδες παπάδες και εκατοντάδες νέοι.
? Η νύκτα είχε όλα τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου συναυλιακού τρόπου διασκέδασης, αφού δεν έλειπαν οι δεκάδες προβολείς, τα μεγάφωνα, οι χοροί και όλα τα άλλα συμπαρομαρτούντ
α για το στομάχι.
? Η εικόνα θύμιζε σκηνές από ελληνικά ντοκιμαντέρ, όπου ο παπάς του ορεινού χωριού σέρνει πρώτος τον χορό, παρόλο που στη συγκεκριμένη εκδήλωση, στη σκηνή ανέβηκε μόνο ο Μητροπολίτης, αλλά για να τιμήσει τους πρωταγωνιστές, δηλαδή τον Θεόδουλο Καλλίνικο και την Δόμνα Σαμίου.
? Και έρχεται στη μνήμη μας η εικόνα κάποιου παπά που πριν μερικά χρόνια τόλμησε να παίξει με τα παιδιά και την «έφαγε» με μια γερή αργία (τιμωρία) από τον επίσκοπό του.
? Είναι παράξενο, αλλά και τρομερό, η εκκλησία του λαού, η εκκλησία που θέτει τη συνείδηση και το μυστήριο στον ύψιστο βαθμό, που μακαρίζει τους ταπεινούς, η εκκλησία του «αββά ο πατήρ», δηλαδή του πατερούλη Θεού, να καταντά μια ελιτίστικη κάστα ορισμένων εκλεκτών.
? Πρέπει να ξεχωρίζουν οι παπάδες από τους πιστούς, πρέπει οι πιστοί να αποδεικνύουν και να μαρτυρούν την πίστη τους, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνεται μόνο με τα μέσα της κοσμικής νομενκλατούρας και της κοσμικής εξουσίας.
? Πρέπει οι άνθρωποι του Θεού, εκτός από την εξωτερική τυπική διαφορά, να εκπέμπουν φως, να ακτινοβολούν αγάπη, να σκλαβώνουν με μυστικό τρόπο, να σκλαβώνουν με την ταπείνωση και όχι με τη δύναμη, να σώζουν τους ανθρώπους με τη χάρη του Θεού.
? Αυτή η υπέρλογη αναστροφή ρόλων, αυτό το πρωτείο διακονίας, πρέπει να υπερισχύει και όχι η παράλογη προσκόλληση στην εξουσία.
? Μπορεί τα πάθη των ανθρώπων και τα πάθη των ανθρώπων που έταξαν στη ζωή τους να υπηρετούν από τα δυσθεόρατα ύψη του ιερατείου, να είναι πολλά και πολλές φορές να μην κρύβονται, αλλά η χάρις του Θεού είναι πολλαπλάσια και καλύπτει τα πάντα.
? Μπορεί να είναι και φονιάς ο παπάς, λένε οι πατέρες της Εκκλησίας, αλλά όταν βάλει τα ιερατικά άμφια, ένας άγγελος σηκώνει όλες τις αμαρτίες και αφήνει αγνό τον παπά να τελέσει τη Θεία Λειτουργία, να μεταβάλει το κρασί και το νερό σε αίμα και σώμα Χριστού.
? Μυστήριο μέγα η ζωή του χριστιανού, όπως μυστήριο μέγα είναι και η εν Χριστώ ζωή, αλλά πάνω απ’ όλα υπάρχει το μέγα μυστήριο της σωτηρίας του ανθρώπου, η οποία ανήκει στα χέρια του Θεού και περνά από τη δική μας θέληση, από τη δική μας μετάνοια, από τη δική μας ελεύθερη βούληση.
? Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα και είτε με χορούς και τραγούδια, είτε με ταμπούρλα και αλαλαγμούς, είτε με μυστικές προσευχές και μακρές δεήσεις, είτε άλλως πως, γίνεται πραγματικότητα μόνο με μυστηριακό τρόπο.
Σχόλια