Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο
.
? “Η ουσία είναι μία κι οι κακοτοπιές πολλές, όσο πιο καλά τα ξέρεις, τόσο πιο απλά τα λες…”, λεει το τραγούδι και η δυσκολία βρίσκεται στην απλότητα.
? Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας είναι τόσο παράξενος και τόσο απροσδόκητος, που για αλλού κινά ο άνθρωπος και αλλού τον βγάζει ο δρόμος.
? Αυτή η σχετικότητα των πάντων, αυτή η καθημερινή ανακύκληση του χρόνου, που πάντα διακόπτεται από εκπλήξεις, που πάντα φέρνει το απρόσμενο νέο, που πάντα φέρνει τις στιγμούλες της ζωής.
? Αυτές οι μυστικές στιγμές που κατεβάζουν τη μυρωδιά "των λεμονιών του παραδείσου", όπως λεει και το τραγούδι.
? Πριν μερικές μέρες αυτή η σπουδαία εφεύρεση, που σου φέρνει τον κόσμο στα πόδια του, αλλά και σε στέλλει εκτός κόσμου, η τηλεόραση, η εξ Ελλάδος ορμώμενη, είχε μία συζήτηση με κάποιους σοφούς της ζωής.
? Θυμήθηκαν οι άνθρωποι τα παιδικά τους χρόνια και ένας ασπρομάλλης -σήμερα- αναφερόταν με πολλή αγάπη στον αυστηρό, φτωχό -στην τσέπη- πατέρα του, ο οποίος συχνά-πυκνά τους τις "έβρεχε", τονίζοντας ότι έγινε άνθρωπος χάρη στον πατέρα του.
? Ο άλλος καθόταν παραδίπλα και μάλλον με λύπη ομολογούσε την αδιαφορία των γονιών του, οι οποίοι τον έστειλαν στα καλύτερα σχολεία, οι οποίοι του έδωσαν τα πάντα, εκτός βεβαίως από ενδιαφέρον, αφού οι άνθρωποι έλειπαν πάντα για δουλειές.
? Πριν μερικούς μήνες, ένας έμπειρος δάσκαλος μου ομολογούσε ότι οι δάσκαλοι που καμιά φορά σηκώνουν το χέρι τους, εκτός βεβαίως των πόλεων, γίνονται πολύ πιο αγαπητοί από τα παιδιά, από αυτούς που βιδώνονται στην έδρα και αφήνουν "ελεύθερα" τα παιδιά από κάτω.
? Μάλιστα ο καλός αυτός δάσκαλος, που τολμούσε καμιά φορά να σηκώσει το χέρι, έλεγε ότι ο πιο εύκολος τρόπος να επιβάλεις την τάξη και την πειθαρχία, μέσα σε μια τάξη είναι να απορρίψεις, να αδιαφορήσεις για τα παιδιά. ? Τότε, έλεγε, δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα, αφού όλα τα παιδιά θα γίνουν αγάλματα.
? Όλοι οι στρατιώτες θυμούνται σίγουρα με πολύ μεγαλύτερη αγάπη τους αξιωματικούς που τους βασάνισαν στις ασκήσεις, παρά αυτούς που στο όνομα του "φανταροπατερισμού" αδιαφορούσαν πλήρως.
? Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, πριν μερικούς μήνες, μετέδιδαν από τη Βρετανία ότι κάποια σχολεία αποφάσισαν να επαναφέρουν το ξύλο, ως μέσο επιβολής της τάξης και της πειθαρχίας.
? Ένας Σέρβος επίσκοπος που βρισκόταν πριν μερικά χρόνια στην Κύπρο, έλεγε ότι οι γυναίκες στη χώρα του προτιμούν άντρες που να τις δέρνουν παρά άντρες που να μην τους δίνουν σημασία.
? Ένας άλλος έμπειρος επιχειρηματίας σημείωνε τη σημασία που έχει ο έλεγχος των προϊσταμένων πάνω στους υφιστάμενους. ? Κάθε επιχείρηση, έλεγε, χρειάζεται και έναν κακό, έναν άνθρωπο που θα μπορεί να είναι σημείο αναφοράς για τους πολλούς.
? Μάλιστα στην Ελλάδα, επί εποχής χοντρών αγελάδων, στην πρώτη εποχή της διακυβέρνησης του Αντρέα Παπανδρέου, οι ομογενείς από τις Ηνωμένες Πολιτείες που ήρθαν να διοικήσουν τις μεγάλες επιχειρήσεις του δημοσίου, το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να διορίσουν για κάθε τρεις εργαζομένους έναν επιστάτη για να τους επιβλέπει.
? Οι άνθρωποι κάτι ήξεραν και τελικά οι επιχειρήσεις πήγαν μπροστά, μέχρι φυσικά να έλθουν οι εργατοπατέρες οι συντεχνιακοί, οι οποίοι δεν ανέχονταν, έλεγαν οι εργαζόμενοι, τον έλεγχο, με αποτέλεσμα όλες αυτές οι επιχειρήσεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να καταλήξουν στους ιδιώτες, που νοιάζονται για την τσέπη τους.
? Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται παράλογα και τρελά, αλλά έχουν μια δόση αλήθειας, έχουν την οσμή της αληθινής κοινωνίας, όπου ο άνθρωπος χωρίς τον διάβολο δεν μπορεί να αγιάσει. ? Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, λεει ο σοφός λαός, και σίγουρα δεν νήστευαν άδικα σαράντα μέρες για να διατυπώσουν μια παροιμία. ? Και ο μακαρίτης ο Καβάφης όταν ευχόταν το ταξίδι για την Ιθάκη να είναι μακρύ με Λαιστρυγόνες, κάτι παραπάνω ήξερε…
? Αλλά τελικά τι είναι ο παράδεισος και τι η κόλαση, τι είναι η ευτυχία και τι η δυστυχία;
? Επικοινωνία με τον Θεό και τους ανθρώπους είναι ο παράδεισος και έλλειψη επικοινωνίας είναι η κόλαση… και όλα τα άλλα είναι ψέματα.
? Η αδιαφορία δεν είναι τίποτα άλλο παρά έλλειψη επικοινωνίας, και διακοπή της επικοινωνίας σημαίνει θάνατος, όχι μόνο σε πνευματικό επίπεδο αλλά σε όλα τα επίπεδα.
? Κατά τα άλλα στην Ορθοδοξία δεν υπάρχουν ούτε κανόνες, αλλά ούτε και νόμοι. Αγάπα, λένε οι πατέρες, και κάνε ό,τι θέλεις…
? Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας είναι τόσο παράξενος και τόσο απροσδόκητος, που για αλλού κινά ο άνθρωπος και αλλού τον βγάζει ο δρόμος.
? Αυτή η σχετικότητα των πάντων, αυτή η καθημερινή ανακύκληση του χρόνου, που πάντα διακόπτεται από εκπλήξεις, που πάντα φέρνει το απρόσμενο νέο, που πάντα φέρνει τις στιγμούλες της ζωής.
? Αυτές οι μυστικές στιγμές που κατεβάζουν τη μυρωδιά "των λεμονιών του παραδείσου", όπως λεει και το τραγούδι.
? Πριν μερικές μέρες αυτή η σπουδαία εφεύρεση, που σου φέρνει τον κόσμο στα πόδια του, αλλά και σε στέλλει εκτός κόσμου, η τηλεόραση, η εξ Ελλάδος ορμώμενη, είχε μία συζήτηση με κάποιους σοφούς της ζωής.
? Θυμήθηκαν οι άνθρωποι τα παιδικά τους χρόνια και ένας ασπρομάλλης -σήμερα- αναφερόταν με πολλή αγάπη στον αυστηρό, φτωχό -στην τσέπη- πατέρα του, ο οποίος συχνά-πυκνά τους τις "έβρεχε", τονίζοντας ότι έγινε άνθρωπος χάρη στον πατέρα του.
? Ο άλλος καθόταν παραδίπλα και μάλλον με λύπη ομολογούσε την αδιαφορία των γονιών του, οι οποίοι τον έστειλαν στα καλύτερα σχολεία, οι οποίοι του έδωσαν τα πάντα, εκτός βεβαίως από ενδιαφέρον, αφού οι άνθρωποι έλειπαν πάντα για δουλειές.
? Πριν μερικούς μήνες, ένας έμπειρος δάσκαλος μου ομολογούσε ότι οι δάσκαλοι που καμιά φορά σηκώνουν το χέρι τους, εκτός βεβαίως των πόλεων, γίνονται πολύ πιο αγαπητοί από τα παιδιά, από αυτούς που βιδώνονται στην έδρα και αφήνουν "ελεύθερα" τα παιδιά από κάτω.
? Μάλιστα ο καλός αυτός δάσκαλος, που τολμούσε καμιά φορά να σηκώσει το χέρι, έλεγε ότι ο πιο εύκολος τρόπος να επιβάλεις την τάξη και την πειθαρχία, μέσα σε μια τάξη είναι να απορρίψεις, να αδιαφορήσεις για τα παιδιά. ? Τότε, έλεγε, δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα, αφού όλα τα παιδιά θα γίνουν αγάλματα.
? Όλοι οι στρατιώτες θυμούνται σίγουρα με πολύ μεγαλύτερη αγάπη τους αξιωματικούς που τους βασάνισαν στις ασκήσεις, παρά αυτούς που στο όνομα του "φανταροπατερισμού" αδιαφορούσαν πλήρως.
? Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, πριν μερικούς μήνες, μετέδιδαν από τη Βρετανία ότι κάποια σχολεία αποφάσισαν να επαναφέρουν το ξύλο, ως μέσο επιβολής της τάξης και της πειθαρχίας.
? Ένας Σέρβος επίσκοπος που βρισκόταν πριν μερικά χρόνια στην Κύπρο, έλεγε ότι οι γυναίκες στη χώρα του προτιμούν άντρες που να τις δέρνουν παρά άντρες που να μην τους δίνουν σημασία.
? Ένας άλλος έμπειρος επιχειρηματίας σημείωνε τη σημασία που έχει ο έλεγχος των προϊσταμένων πάνω στους υφιστάμενους. ? Κάθε επιχείρηση, έλεγε, χρειάζεται και έναν κακό, έναν άνθρωπο που θα μπορεί να είναι σημείο αναφοράς για τους πολλούς.
? Μάλιστα στην Ελλάδα, επί εποχής χοντρών αγελάδων, στην πρώτη εποχή της διακυβέρνησης του Αντρέα Παπανδρέου, οι ομογενείς από τις Ηνωμένες Πολιτείες που ήρθαν να διοικήσουν τις μεγάλες επιχειρήσεις του δημοσίου, το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να διορίσουν για κάθε τρεις εργαζομένους έναν επιστάτη για να τους επιβλέπει.
? Οι άνθρωποι κάτι ήξεραν και τελικά οι επιχειρήσεις πήγαν μπροστά, μέχρι φυσικά να έλθουν οι εργατοπατέρες οι συντεχνιακοί, οι οποίοι δεν ανέχονταν, έλεγαν οι εργαζόμενοι, τον έλεγχο, με αποτέλεσμα όλες αυτές οι επιχειρήσεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να καταλήξουν στους ιδιώτες, που νοιάζονται για την τσέπη τους.
? Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται παράλογα και τρελά, αλλά έχουν μια δόση αλήθειας, έχουν την οσμή της αληθινής κοινωνίας, όπου ο άνθρωπος χωρίς τον διάβολο δεν μπορεί να αγιάσει. ? Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, λεει ο σοφός λαός, και σίγουρα δεν νήστευαν άδικα σαράντα μέρες για να διατυπώσουν μια παροιμία. ? Και ο μακαρίτης ο Καβάφης όταν ευχόταν το ταξίδι για την Ιθάκη να είναι μακρύ με Λαιστρυγόνες, κάτι παραπάνω ήξερε…
? Αλλά τελικά τι είναι ο παράδεισος και τι η κόλαση, τι είναι η ευτυχία και τι η δυστυχία;
? Επικοινωνία με τον Θεό και τους ανθρώπους είναι ο παράδεισος και έλλειψη επικοινωνίας είναι η κόλαση… και όλα τα άλλα είναι ψέματα.
? Η αδιαφορία δεν είναι τίποτα άλλο παρά έλλειψη επικοινωνίας, και διακοπή της επικοινωνίας σημαίνει θάνατος, όχι μόνο σε πνευματικό επίπεδο αλλά σε όλα τα επίπεδα.
? Κατά τα άλλα στην Ορθοδοξία δεν υπάρχουν ούτε κανόνες, αλλά ούτε και νόμοι. Αγάπα, λένε οι πατέρες, και κάνε ό,τι θέλεις…
Σχόλια