Το σκάνδαλο της «επαναπροσέγγισης»
.
? Η κορυφαία έκφραση αγάπης, το σκάνδαλο του Χριστού, αποτελεί η αγάπη προς τους εχθρούς, σύμφωνα με την απόλυτη ηθική του Ευαγγελίου.
? Οι Ορθόδοξοι μπορεί να παινευόμαστε ότι έχουμε όλη την αλήθεια, αλλά δύσκολα μπορούμε να την εφαρμόσουμε στην πληρότητά της, κάτι το οποίο μπορεί να είναι και θετικό. ? «Σκάνδαλο» ο χριστιανισμός και πραγματικό σκάνδαλο αποτελεί και η λεγόμενη επαναπροσέγγιση, η συνδιαλλαγή με τους εχθρούς και τελικά σε ένα άλλο επίπεδο η αγάπη προς τους εχθρούς.
? Γιατί η επαναπροσέγγιση σε τελική ανάλυση, υπό το χριστιανικό πρίσμα και όχι των πολιτικών επιδιώξεων, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αγάπη προς τους εχθρούς.
? Η ηθική του Χριστού είναι μεν απόλυτη στην ουσία της, αλλά στην εφαρμογή της είναι απόλυτα σχετική, όπως σχετικοί είναι και οι κανόνες της Εκκλησίας.
? Δεν είναι ούτε νόμοι, αλλά ούτε και προσταγές, αλλά σημεία, οδοδείκτες, οι οποίοι δείχνουν μέχρι πού μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος και να μην παραπλανηθεί.
? Ακόμη όλοι οι κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων τελειώνουν με το εκπληκτικό «ότι δόξη τω προεστί» δηλαδή ό,τι θέλει o πνευματικός πατέρας. ? Έχουμε στην ουσία την αυτοαναίρεσή τους για χάρη του προσώπου και της Θείας Χάρης, όπως αυτή εκφράζεται από αγίους ανθρώπους.
? Με άλλα λόγια, μπορεί να βρίσκεσαι σε εκκλησία και να αμαρτάνεις και να μπορεί να βρίσκεσαι σε πορνείο και να αγιάζεις.
? Ο ληστής και ο Ιούδας, ο Τελώνης και ο Φαρισαίος, μας διδάσκουν πολλά προς αυτή την κατεύθυνση. ? Ο οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος, «εκμεταλλευόμενος» τις τελευταίες βδομάδες, το ευρύτερο κλίμα προσέγγισης των δύο αντιπάλων ή των δύο εχθρών Ελλάδας και Τουρκίας, πραγματοποίησε ένα μεγάλο όνειρο, μεταβαίνοντας στην Καππαδοκία και λειτουργώντας σε αλειτούργητους για δεκαετίες τόπους άγιους. ? Ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας έκανε αυτό το ταξίδι στα βάθη της Τουρκίας, της Μικράς Ασίας, όπως αρέσκονται πολλοί να λένε για να δώσει και ένα μάθημα κατά της αίρεσης του εθνικισμού, η οποία τόσο ταλαιπωρεί τους ανθρώπους και περισσότερο τους πιστούς.
? «Η εκμετάλλευση θρησκευτικών συμβόλων για την υποστήριξη της υπόθεσης ενός επιθετικού εθνικισμού αποτελεί προδοσία της παγκοσμιότητος της πίστης... Αποστρεφόμαστε και καταδικάζουμε πλήρως την εθνική κάθαρση, τον βιασμό και τον φόνο... Καταδικάζουμε όσους βγάζουν τις οικογένειες έξω από τα σπίτια τους, χωρίζουν τα παιδιά από τους γονείς, τον σύζυγο από τη σύζυγο, στο όνομα ανόητων εθνικισμών...».
? Πορεία σε τεντωμένο σχοινί, αποτελεί η ζωή του χριστιανού και η σχετικότητα της σωτηρίας, η αδυναμία δηλαδή, επιβεβαίωσης μέχρι την τελευταία στιγμή, αν ο άνθρωπος θα είναι εντός ή εκτός παραδείσου αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση.
? Ωστόσο, σ’ αυτή την πορεία, η τόλμη και το πάθος για την απόλυτη αλήθεια, αποτελεί ίσως και την καλύτερη πορεία προς το τέρμα, προς τον παράδεισο.
? Διαβάζοντας διάφορες πραγματικές ιστορίες για τους κρυπτοχριστιανούς, για τους δικούς μας λινοπάμπακους για όλους αυτούς που τη μέρα ήταν χότζες και τη νύκτα παπάδες, τη μέρα ήταν στα τζαμιά και τη νύκτα στις εκκλησιές, το μόνο που μπορεί να αντιληφθεί κανείς είναι η σχετικότητα της απόλυτης ηθικής της Ορθοδοξίας. ? Είναι το μεγαλείο του αγώνα για διατήρηση της αληθινής πίστης, έστω και μέσα από τις ιδιομορφίες, τις αδυναμίες, τα βάσανα και τις διώξεις.
? Και τελικά διερωτάσαι πού βρίσκεται η αλήθεια, πού βρίσκεται η άσκηση που σώζει, ο αγώνας που λυτρώνει, που βρίσκεται τελικά ο παράδεισος.
? Άραγε μέσα στους εθνικισμούς και την παθιασμένη αγάπη προς την πατρίδα, ή μέσα στην επαναπροσέγγιση και την αγάπη προς τους εχθρούς...
? Οι Ορθόδοξοι μπορεί να παινευόμαστε ότι έχουμε όλη την αλήθεια, αλλά δύσκολα μπορούμε να την εφαρμόσουμε στην πληρότητά της, κάτι το οποίο μπορεί να είναι και θετικό. ? «Σκάνδαλο» ο χριστιανισμός και πραγματικό σκάνδαλο αποτελεί και η λεγόμενη επαναπροσέγγιση, η συνδιαλλαγή με τους εχθρούς και τελικά σε ένα άλλο επίπεδο η αγάπη προς τους εχθρούς.
? Γιατί η επαναπροσέγγιση σε τελική ανάλυση, υπό το χριστιανικό πρίσμα και όχι των πολιτικών επιδιώξεων, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αγάπη προς τους εχθρούς.
? Η ηθική του Χριστού είναι μεν απόλυτη στην ουσία της, αλλά στην εφαρμογή της είναι απόλυτα σχετική, όπως σχετικοί είναι και οι κανόνες της Εκκλησίας.
? Δεν είναι ούτε νόμοι, αλλά ούτε και προσταγές, αλλά σημεία, οδοδείκτες, οι οποίοι δείχνουν μέχρι πού μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος και να μην παραπλανηθεί.
? Ακόμη όλοι οι κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων τελειώνουν με το εκπληκτικό «ότι δόξη τω προεστί» δηλαδή ό,τι θέλει o πνευματικός πατέρας. ? Έχουμε στην ουσία την αυτοαναίρεσή τους για χάρη του προσώπου και της Θείας Χάρης, όπως αυτή εκφράζεται από αγίους ανθρώπους.
? Με άλλα λόγια, μπορεί να βρίσκεσαι σε εκκλησία και να αμαρτάνεις και να μπορεί να βρίσκεσαι σε πορνείο και να αγιάζεις.
? Ο ληστής και ο Ιούδας, ο Τελώνης και ο Φαρισαίος, μας διδάσκουν πολλά προς αυτή την κατεύθυνση. ? Ο οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος, «εκμεταλλευόμενος» τις τελευταίες βδομάδες, το ευρύτερο κλίμα προσέγγισης των δύο αντιπάλων ή των δύο εχθρών Ελλάδας και Τουρκίας, πραγματοποίησε ένα μεγάλο όνειρο, μεταβαίνοντας στην Καππαδοκία και λειτουργώντας σε αλειτούργητους για δεκαετίες τόπους άγιους. ? Ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας έκανε αυτό το ταξίδι στα βάθη της Τουρκίας, της Μικράς Ασίας, όπως αρέσκονται πολλοί να λένε για να δώσει και ένα μάθημα κατά της αίρεσης του εθνικισμού, η οποία τόσο ταλαιπωρεί τους ανθρώπους και περισσότερο τους πιστούς.
? «Η εκμετάλλευση θρησκευτικών συμβόλων για την υποστήριξη της υπόθεσης ενός επιθετικού εθνικισμού αποτελεί προδοσία της παγκοσμιότητος της πίστης... Αποστρεφόμαστε και καταδικάζουμε πλήρως την εθνική κάθαρση, τον βιασμό και τον φόνο... Καταδικάζουμε όσους βγάζουν τις οικογένειες έξω από τα σπίτια τους, χωρίζουν τα παιδιά από τους γονείς, τον σύζυγο από τη σύζυγο, στο όνομα ανόητων εθνικισμών...».
? Πορεία σε τεντωμένο σχοινί, αποτελεί η ζωή του χριστιανού και η σχετικότητα της σωτηρίας, η αδυναμία δηλαδή, επιβεβαίωσης μέχρι την τελευταία στιγμή, αν ο άνθρωπος θα είναι εντός ή εκτός παραδείσου αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση.
? Ωστόσο, σ’ αυτή την πορεία, η τόλμη και το πάθος για την απόλυτη αλήθεια, αποτελεί ίσως και την καλύτερη πορεία προς το τέρμα, προς τον παράδεισο.
? Διαβάζοντας διάφορες πραγματικές ιστορίες για τους κρυπτοχριστιανούς, για τους δικούς μας λινοπάμπακους για όλους αυτούς που τη μέρα ήταν χότζες και τη νύκτα παπάδες, τη μέρα ήταν στα τζαμιά και τη νύκτα στις εκκλησιές, το μόνο που μπορεί να αντιληφθεί κανείς είναι η σχετικότητα της απόλυτης ηθικής της Ορθοδοξίας. ? Είναι το μεγαλείο του αγώνα για διατήρηση της αληθινής πίστης, έστω και μέσα από τις ιδιομορφίες, τις αδυναμίες, τα βάσανα και τις διώξεις.
? Και τελικά διερωτάσαι πού βρίσκεται η αλήθεια, πού βρίσκεται η άσκηση που σώζει, ο αγώνας που λυτρώνει, που βρίσκεται τελικά ο παράδεισος.
? Άραγε μέσα στους εθνικισμούς και την παθιασμένη αγάπη προς την πατρίδα, ή μέσα στην επαναπροσέγγιση και την αγάπη προς τους εχθρούς...
Σχόλια