Από δράση στην Eκκλησία πάμε καλά…
.
? Κάποτε όταν ρώτησαν ένα σπουδαίο θεολόγο ποια είναι η αιτία του διαχωρισμού Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού, ο άνθρωπος παρέβλεψε τις πολυσέλιδες αναφορές και αναλύσεις και είπε απλά το διάφορο πνεύμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
? Αυτό ακριβώς το διάφορο πνεύμα είναι που ταλανίζει και πάλι τις τελευταίες ημέρες και την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Κύπρου, η οποία "διά ασήμαντον αφορμήν" πήρε φωτιά και άναψε.
? Ένας συνάδελφος δημοσιογράφος ακούοντας κάποιους Ιεράρχες να οργίζονται κατά των ΜΜΕ, ότι τάχα είναι οι υπαίτιοι της κρίσης, γέλασε και είπε ότι αυτοί αντιγράφουν πιστά τους πολιτικούς σ' όλες τους τις εκφάνσεις και σ' όλα τους τα τερτίπια. Όποιος δεν μπορεί να δείρει το γάιδαρο δέρνει το σάμα…
? Συνέχισε, για να προσθέσει με πολλή ευχαρίστηση ότι από δράση στην εκκλησιαστική Ιεραρχία πάμε πολύ καλά, αφού οι καυγάδες μας έφεραν τα πρωτοσέλιδα και τις πρώτες ειδήσεις στις τηλεοράσεις. Καλά είναι, σπάει η μονοτονία των τσακωμών των πολιτικών…
? Ένας άλλος πιο σπιρτόζος συνάδελφος, ευχαριστήθηκε με τις εκκλήσεις για προσευχή και τις παρομοίασε με τις εκκλήσεις των πολιτικών για τις κρίσιμες καμπές του εθνικού θέματος, το οποίο συχνά πυκνά καλείται να σκεπάσει τις κάθε λογής "αταξίες" στο λεγόμενο εσωτερικό μέτωπο.
? Εκεί που χαρήκαμε τον Αρχιεπίσκοπο, μονολογούσε ένας άλλος δημοσιογράφος, που τόλμησε και έδωσε συνέντευξη σε τουρκοκυπριακή εφημερίδα, που ξεπέρασε τον εαυτό του και τη φήμη του ως νέος "Παπαφλέσσας", εκεί που έκλεισε το στόμα του Ντενκτάς, που ό,τι έλεγε και ό,τι έκανε έδειχνε τον Μακαριότατο, ήρθε αυτή η κουβέντα του για το σχίσμα και γκρέμισε ό,τι έκτισε την περασμένη βδομάδα.
? Αλλά μπράβο του, που καταφέρνει να χειρίζεται ταυτόχρονα τόσα πολλά πράγματα, που ξεκινούν από τις μετοχές και φθάνουν στον πολυδαίδαλο αρχιεπισκοπικό οργανισμό, συμπλήρωνε ένας άλλος.
? Κουβέντες του καφενέ όλες αυτές, λένε κάποιοι, αλλά ακριβώς αυτή η λαϊκή συνείδηση είναι που αντιδρά και δεν ανέχεται πλέον αυτή την "ύαλο-λογία".
? Τόσα προβλήματα, τόσος κοσμάκης ζητά "λόγο αγαθό", ζητά "λίγα ψίχουλα αγάπης" και αντί αυτού σκανδαλίζεται, ίσως και πονά για όλα αυτά που γίνονται γι’ αυτόν χωρίς όμως αυτόν.
? Στο γεροντικό διαβάζουμε τους αββάδες που λένε ότι ακόμη και αν δούμε τον αδελφό μας να πορνεύει, θα πάρουμε το ράσο μας και θα τον σκεπάσουμε για να μην φαίνεται η αμαρτία και αυτή ακριβώς η προσέγγιση οδήγησε κάποιους άλλους Ορθόδοξους, κληρικούς και λαϊκούς, να σιωπήσουν, εκτιμώντας ότι η σιωπή είναι δυνατότερη από τις κραυγές.
? Ωστόσο, αμέτοχοι στην όλη υπόθεση δεν είναι και οι λαϊκοί, οι οποίοι εφησυχάζοντας στο ρόλο του ποιμνίου, μετατρέπονται σε πρόβατα άλογα και όχι λογικά, αφήνοντας πεδίο "δράσης λαμπρό" στους επισκόπους για να μοιάσουν διοικητικά τουλάχιστον στον Πάπα.
? Έτσι μαθαίνουμε για τις εκφράσεις "ποιμένουσα και ποιμαινομένη Εκκλησία, για διοικούσα και διοικούμενη Εκκλησία", εκφράσεις που και θεολογικά άστοχες είναι και που οδηγούν στην ιεροκρατική νοοτροπία των κληρικών αλλά και στην αδιαφορία των πιστών.
? Στη ζωή μας μπήκαν και νέες λέξεις όπως ακοινωνησία, σχίσμα, καθαίρεση που και μόνο να τις ακούς τρέμεις κυριολεκτικά από το βάρος που έχουν.
? Και όλοι βάλθηκαν να επικαλούνται και να ερμηνεύουν τους Ιερούς Κανόνες, τη νομοθεσία, όπως νομίζουν οι πολλοί της Εκκλησίας, που τάχα θα λύσει το πρόβλημα.
? Φυσικά δεν γνωρίζουν ότι κανόνας δεν είναι νόμος, αλλά κανόνας σημαίνει πλαίσιο μεταξύ αλήθειας και ψεύδους, και όλοι οι κανόνες υποτάσσονται σ' ένα επαναλαμβανόμενο κανόνα που λέει ότι "δόξη τω προεστώ", δηλαδή ό,τι αποφασίσει ο πνευματικός πατέρας.
? Η Ορθοδοξία, η επανάσταση της λογικής, η υποταγή στη υπέρλογη ελευθερία, η βίωση του μυστηρίου, η εν Χριστώ ζωή, υποτάσσεται από κάποιους σε ανθρώπινες νόρμες και λογοκρατικές επινοήσεις, για να εξυπηρετήσουν δήθεν το καλώς νοούμενο συμφέρον της Εκκλησίας, μήπως και κινδυνεύσει τάχα η Εκκλησία.
? Πέρασε η Εκκλησία φουρτούνες και φουρτούνες, ενώ και ο περίφημος χρυσός αιώνας της Ορθοδοξίας, όπως υπερπροβάλλουν κάποιοι, δεν ήταν τίποτα άλλο από μια γιγαντιαία μάχη μεταξύ κακοδόξων - αιρετικών και Ορθοδόξων.
? Αυτό όμως που έσωζε πάντα την Εκκλησία, ήταν φυσικά η θεία παρέμβαση, αλλά και η συνοδικότητα στην επίλυση προβλημάτων και λήψη αποφάσεων.
? Το αλάθητο του ενός υποτασσόταν στο θαύμα και η συλλογική αυθεντία των λίγων κρινόταν και επικυρωνόταν από τη συνείδηση όλων των πιστών.
? Η κάθαρση, ο φωτισμός, και η θέωση του ανθρώπου, η βίωση του παραδείσου επί της γης, δεν έχουν ανάγκη από διοικητικά συστήματα, ή από μάνατζερ επισκόπους, αλλά από άσκηση, ταπείνωση και αγάπη, γιατί τελικά αυτός που σώζει είναι ο Θεός και όχι οι άνθρωποι.
? Αυτό ακριβώς το διάφορο πνεύμα είναι που ταλανίζει και πάλι τις τελευταίες ημέρες και την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Κύπρου, η οποία "διά ασήμαντον αφορμήν" πήρε φωτιά και άναψε.
? Ένας συνάδελφος δημοσιογράφος ακούοντας κάποιους Ιεράρχες να οργίζονται κατά των ΜΜΕ, ότι τάχα είναι οι υπαίτιοι της κρίσης, γέλασε και είπε ότι αυτοί αντιγράφουν πιστά τους πολιτικούς σ' όλες τους τις εκφάνσεις και σ' όλα τους τα τερτίπια. Όποιος δεν μπορεί να δείρει το γάιδαρο δέρνει το σάμα…
? Συνέχισε, για να προσθέσει με πολλή ευχαρίστηση ότι από δράση στην εκκλησιαστική Ιεραρχία πάμε πολύ καλά, αφού οι καυγάδες μας έφεραν τα πρωτοσέλιδα και τις πρώτες ειδήσεις στις τηλεοράσεις. Καλά είναι, σπάει η μονοτονία των τσακωμών των πολιτικών…
? Ένας άλλος πιο σπιρτόζος συνάδελφος, ευχαριστήθηκε με τις εκκλήσεις για προσευχή και τις παρομοίασε με τις εκκλήσεις των πολιτικών για τις κρίσιμες καμπές του εθνικού θέματος, το οποίο συχνά πυκνά καλείται να σκεπάσει τις κάθε λογής "αταξίες" στο λεγόμενο εσωτερικό μέτωπο.
? Εκεί που χαρήκαμε τον Αρχιεπίσκοπο, μονολογούσε ένας άλλος δημοσιογράφος, που τόλμησε και έδωσε συνέντευξη σε τουρκοκυπριακή εφημερίδα, που ξεπέρασε τον εαυτό του και τη φήμη του ως νέος "Παπαφλέσσας", εκεί που έκλεισε το στόμα του Ντενκτάς, που ό,τι έλεγε και ό,τι έκανε έδειχνε τον Μακαριότατο, ήρθε αυτή η κουβέντα του για το σχίσμα και γκρέμισε ό,τι έκτισε την περασμένη βδομάδα.
? Αλλά μπράβο του, που καταφέρνει να χειρίζεται ταυτόχρονα τόσα πολλά πράγματα, που ξεκινούν από τις μετοχές και φθάνουν στον πολυδαίδαλο αρχιεπισκοπικό οργανισμό, συμπλήρωνε ένας άλλος.
? Κουβέντες του καφενέ όλες αυτές, λένε κάποιοι, αλλά ακριβώς αυτή η λαϊκή συνείδηση είναι που αντιδρά και δεν ανέχεται πλέον αυτή την "ύαλο-λογία".
? Τόσα προβλήματα, τόσος κοσμάκης ζητά "λόγο αγαθό", ζητά "λίγα ψίχουλα αγάπης" και αντί αυτού σκανδαλίζεται, ίσως και πονά για όλα αυτά που γίνονται γι’ αυτόν χωρίς όμως αυτόν.
? Στο γεροντικό διαβάζουμε τους αββάδες που λένε ότι ακόμη και αν δούμε τον αδελφό μας να πορνεύει, θα πάρουμε το ράσο μας και θα τον σκεπάσουμε για να μην φαίνεται η αμαρτία και αυτή ακριβώς η προσέγγιση οδήγησε κάποιους άλλους Ορθόδοξους, κληρικούς και λαϊκούς, να σιωπήσουν, εκτιμώντας ότι η σιωπή είναι δυνατότερη από τις κραυγές.
? Ωστόσο, αμέτοχοι στην όλη υπόθεση δεν είναι και οι λαϊκοί, οι οποίοι εφησυχάζοντας στο ρόλο του ποιμνίου, μετατρέπονται σε πρόβατα άλογα και όχι λογικά, αφήνοντας πεδίο "δράσης λαμπρό" στους επισκόπους για να μοιάσουν διοικητικά τουλάχιστον στον Πάπα.
? Έτσι μαθαίνουμε για τις εκφράσεις "ποιμένουσα και ποιμαινομένη Εκκλησία, για διοικούσα και διοικούμενη Εκκλησία", εκφράσεις που και θεολογικά άστοχες είναι και που οδηγούν στην ιεροκρατική νοοτροπία των κληρικών αλλά και στην αδιαφορία των πιστών.
? Στη ζωή μας μπήκαν και νέες λέξεις όπως ακοινωνησία, σχίσμα, καθαίρεση που και μόνο να τις ακούς τρέμεις κυριολεκτικά από το βάρος που έχουν.
? Και όλοι βάλθηκαν να επικαλούνται και να ερμηνεύουν τους Ιερούς Κανόνες, τη νομοθεσία, όπως νομίζουν οι πολλοί της Εκκλησίας, που τάχα θα λύσει το πρόβλημα.
? Φυσικά δεν γνωρίζουν ότι κανόνας δεν είναι νόμος, αλλά κανόνας σημαίνει πλαίσιο μεταξύ αλήθειας και ψεύδους, και όλοι οι κανόνες υποτάσσονται σ' ένα επαναλαμβανόμενο κανόνα που λέει ότι "δόξη τω προεστώ", δηλαδή ό,τι αποφασίσει ο πνευματικός πατέρας.
? Η Ορθοδοξία, η επανάσταση της λογικής, η υποταγή στη υπέρλογη ελευθερία, η βίωση του μυστηρίου, η εν Χριστώ ζωή, υποτάσσεται από κάποιους σε ανθρώπινες νόρμες και λογοκρατικές επινοήσεις, για να εξυπηρετήσουν δήθεν το καλώς νοούμενο συμφέρον της Εκκλησίας, μήπως και κινδυνεύσει τάχα η Εκκλησία.
? Πέρασε η Εκκλησία φουρτούνες και φουρτούνες, ενώ και ο περίφημος χρυσός αιώνας της Ορθοδοξίας, όπως υπερπροβάλλουν κάποιοι, δεν ήταν τίποτα άλλο από μια γιγαντιαία μάχη μεταξύ κακοδόξων - αιρετικών και Ορθοδόξων.
? Αυτό όμως που έσωζε πάντα την Εκκλησία, ήταν φυσικά η θεία παρέμβαση, αλλά και η συνοδικότητα στην επίλυση προβλημάτων και λήψη αποφάσεων.
? Το αλάθητο του ενός υποτασσόταν στο θαύμα και η συλλογική αυθεντία των λίγων κρινόταν και επικυρωνόταν από τη συνείδηση όλων των πιστών.
? Η κάθαρση, ο φωτισμός, και η θέωση του ανθρώπου, η βίωση του παραδείσου επί της γης, δεν έχουν ανάγκη από διοικητικά συστήματα, ή από μάνατζερ επισκόπους, αλλά από άσκηση, ταπείνωση και αγάπη, γιατί τελικά αυτός που σώζει είναι ο Θεός και όχι οι άνθρωποι.
Σχόλια