Η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Κύπρου
.
? Ο αγώνας των πολιτικών είτε για το ΝΑΙ είτε για το ΟΧΙ στηρίχθηκε κατά κανόνα σε ψυχολογικά και όχι λογικά επιχειρήματα. Οι πρώτοι με κλάματα φόβιζαν τον κόσμο ότι θα χαθεί η Κύπρος, θα χάσει τις δουλειές του και επιπλέον θα πληρώσει και χρήματα για την κατοχή, ενώ οι δεύτεροι επικέντρωσαν τα επιχειρήματα τους στις επιπτώσεις της απόρριψης του σχεδίου και της απομόνωσης.
? Στη δίνη όλων αυτών των εξελίξεων η Ιεραρχία της Εκκλησίας, πλην του Μητροπολίτη Μόρφου, ακολούθησε το δρόμο των πολιτικών και όχι το δρόμο του Χριστού. Επικεφαλής ο Μητροπολίτης Πάφου Χρυσόστομος, ο οποίος δαιμονοποίησε το σχέδιο επαναλαμβάνοντας τα λόγια του προέδρου. Ακολουθούσε ο πονεμένος Μητροπολίτης Κερύνειας Παύλος, ο οποίος έστειλε στην κόλαση τους υποστηρικτές του σχεδίου. Σε τρίτο επίπεδο ο Επίσκοπος Κύκκου Νικηφόρος, διατύπωνε ένα εθνικιστικό μακρόσυρτο λόγο και από πάνω παρακαλούσε και την Ελεούσα του Κύκκου, να λυτρώσει την Κύπρο. Τελευταίος ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, ο οποίος αντί επιχειρημάτων προτίμησε τις αόριστες και ανώνυμες προφητείες τις οποίες εξέπεμπαν οι οπαδοί του. Οι υπόλοιποι Επίσκοποι, είτε τήρησαν σοφή σιωπή, είτε περιορίστηκαν σε γενικόλογες εκκλήσεις για προσευχή, όπως ο Μητροπολίτης Κιτίου Χρυσόστομος, ο οποίος δεν πήρε καθαρή θέση.
? Κατά τα άλλα, κανείς δεν προσπάθησε να δώσει ελπίδα, να μεταγγίσει θάρρος, να προσφέρει αγάπη στους ανθρώπους που βασανίζονταν για πολλές μέρες ακούγοντας τους απελπισμένους πολιτικούς, οι οποίοι προσπαθούσαν με εξορκισμούς και κλάματα να περάσουν τις θέσεις τους. Η Εκκλησία δεν μπόρεσε να καταστεί η πηγή της χαράς, το αντίδοτο στη μιζέρια του άδικου κόσμου και η διέξοδος στο αδιέξοδο των δυσνόητων ανθρώπινων επινοημάτων.
? Κανείς δεν έκανε τον κόπο να πάει στα κατεχόμενα, να δει τους εγκλωβισμένους για τους οποίους τόσα χρόνια παρακαλούσε το Θεό να κάνει πράξει αυτό το δώρο που χάρισε ο Θεός στους Έλληνες Ορθόδοξους της Κύπρου. Αυτό που συνέβη στις 23 Απριλίου του 2003 ήταν ένα δώρο το οποίο δυστυχώς οι Ιεράρχες δεν το εκμεταλλεύτηκαν. Εξαίρεση ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος και ο Χωρεπίσκοπος Αρσινόης Γεώργιος, οι οποίοι τόλμησαν και έκαναν τη θεωρία της αγάπης, πράξη αλήθειας. Στήριξαν με το παράδειγμα τους, τους πιστούς που τόλμησαν να παλέψουν με τις αναστολές, τους φόβους και τους αληθινούς κινδύνους για να προσκυνήσουν τα ιερά και τα όσια. Η αγάπη δεν βρίσκεται στα λόγια αλλά στις πράξεις.
? Στο προσκήνιο έρχεται ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος καταυγάζει ολόκληρη την Οικουμένη με την προσωπικότητα του, μέσα από την τουρκική - όσο και αν δεν αρέσει ο όρος - Κωνσταντινούπολη. Σε ανάλογη διακονία ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, ο οποίος λάμπει κυριολεκτικά σε όλο τον κόσμο, με την αγάπη που προσφέρει χωρίς διακρίσεις σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. Ακόμη ο δικός μας ο Μητροπολίτης Κένυας Μακάριος, ο οποίος υπηρετεί στην μαύρη ήπειρο και ένα σωρό άλλοι άγνωστοι ιεραπόστολοι της αγάπης.
? Ο Γέροντας Παΐσιος έλεγε ότι «ο θεός δεν θέλει να ταλαιπωρείται το πλάσμα του. Δίνονται όμως οι πειρασμοί για την τελειοποίησή του. Όταν τελειοποιηθεί ο άνθρωπος, τότε παύουν και οι πειρασμοί». Η Γερόντισσα Γαβριηλία συμπληρώνει ότι «αν κάτι ανάποδο μας συμβεί, να μη ρωτήσουμε ποιος φταίει. Γιατί μόνο εμείς φταίμε. Στην προσευχή μας, αν το ζητήσουμε, θα ανακαλύψουμε τον λόγο. Ή δεν αγαπήσαμε όσο έπρεπε, ή παραβήκαμε κάποιαν άλλην εντολή, ή λάθος χειρισμό κάναμε, ή προηγηθήκαμε εκεί που δεν έπρεπε, ή βασιστήκαμε εκεί που δεν έπρεπε». Και ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος λέει ότι στην Εκκλησία δεν υπάρχει αγωνία, δεν υπάρχει άγχος, δεν υπάρχει φόβος. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της έλλειψης αγάπης. "Φόβος ουκ έστι εν τη αγάπη, αλλ' η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον, ότι ο φόβος κόλασιν έχει, ο δε φοβούμενος ου τετελείωται εν τη αγάπη».
Σχόλια