Χειροθεσία γυναικών

Χειροθεσία γυναικών

 

Οι ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδας επανέφεραν στο προσκήνιο το θεσμό των διακονισσών που ίσχυσε κατά τον 4ο και 5ο αιώνα και στη συνέχεια περιήλθε σε αχρησία. Μετά από εισήγηση του μητροπολίτη Χαλκίδος Χρυσόστομου, οι ιεράρχες αποφάσισαν να έχουν οι μητροπολίτες τη διακριτική ευχέρεια να χειροθετούν διακόνισσες κάποιες μεγαλόσχημες μοναχές, εφόσον υπάρχουν ανάγκες σε απομακρυσμένα μοναστήρια όπου δεν υπάρχει ιερέας για να μεταφέρουν τη θεία κοινωνία σε ασθενείς, χωρίς όμως να θεωρείται ότι οι διακόνισσες έχουν βαθμό ιεροσύνης.

 

@@@@@@@@@@@@

 

Καλός ο προβληματισμός και ο εκσυγχρονισμός στην Εκκλησία αλλά εξαιρετικά επικίνδυνος. Ο κίνδυνος της εκκοσμίκευσης και μάλιστα σε επίπεδο θεσμικό, είναι μεγάλος. Γρήγορες κινήσεις στο όνομα της κακής νοούμενης ισότητας, μόνο ζημιά μπορεί να προκαλέσουν, κυρίως στις ίδιες της γυναίκες. Η ιστορία θυμίζει λίγο πρωτογενή φεμινισμό, ο οποίος πήρε πίσω πολλές δεκαετίες τις γυναίκες. Εξάλλου, άλλο είναι η ισότητα και άλλο η ισοτιμία. Η τοποθέτηση στο ίδιο τσουβάλι αντρών και γυναικών καταπονεί και τα δύο φύλα. Η απόφαση για επαναφορά του θεσμού των διακονισσών είναι μάλλον αχρείαστη, αφού η ιστορική πείρα κατέδειξε ότι μάλλον προβλήματα δημιουργεί, παρά διευκολύνει καταστάσεις. Στην Ελλάδα, όπου υπάρχει πληθώρα ιερέων και οι έκτακτες ανάγκες είναι από σπάνιες μέχρι ανύπαρκτες, η απόφαση αυτή μάλλον επικοινωνιακού χαρακτήρα μπορεί να χαρακτηριστεί. Είναι ποτέ δυνατό να λειτουργεί μοναστήρι χωρίς ιερέα ή να είναι τόσο μεγάλη ανάγκη μια μοναχή να κοινωνήσει στα τελευταία της, όταν μια ζωή προσέρχεται τακτικότατα και Κοινωνεί των Αχράντων Μυστηρίων. Το πρόβλημα ξεκινά από αλλού και κυρίως από την αδυναμία βίωσης του θαύματος. Εκεί είναι τα δύσκολα και όχι στις θεσμικές αλλαγές και μάλιστα σε επίπεδο τοπικών Εκκλησιών. Τέτοιες κινήσεις θα πρέπει να αποφασίζονται σε πανορθόδοξο επίπεδο και μόνο σε αυτό. Ο κίνδυνος σχίσματος είναι ορατός και το παράδειγμα του ημερολογίου, ενός θέματος ήσσονος σημασίας, δεν είναι καθόλου παρελθόν.

 

@@@@@@@@@@@@@@@@

 

Ενδυμασία Επισκόπων

 

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος ζήτησε να επανεξεταστεί το ζήτημα της ενδυμασίας των Αρχιερέων. Η αμφίεση των Αρχιερέων, η Μήτρα και ο Σάκος υιοθετήθηκαν τον 18ο αιώνα. Να γυρίσουμε, είπε, στην παλιά, λιτή αμφίεση.

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

Η Ιεραρχία της Ελλάδας, μέσα στα πολλά που συζητά, αγγίζει και ζητήματα ιδιαιτέρως προκλητικά για τους Αρχιερείς. Τα άμφια που φορούν σήμερα οι Επίσκοποι είναι σίγουρα, αντίγραφα ή καλύτερα παραλλαγές των αυτοκρατορικών ενδυμάτων. Αυτό μικρή σημασία έχει μπροστά στο μέγεθος της διακονίας και το ύψος της αγιότητας που πρέπει να χαρακτηρίζει τους Επισκόπους. Από εκεί και πέρα, δεν πρέπει κανείς να ξεχνά τα συναξάρια αγίων, όπου διαβάζουμε για τα παλιά και λιωμένα άμφια του ταπεινού ιερέα, τα οποία άστραπταν περισσότερο από τα χρυσά άμφια του σπουδαίου Αρχιερέα. Παρόλα αυτά, οι Επίσκοποι κυρίως οι νεότεροι οφείλουν να τηρούν το τυπικό και να μην κάνουν υπέρμετρη χρήση των αυτοκρατορικών ενδυμάτων και εκεί που δεν πρέπει. Δεν είναι δυνατό το κήρυγμα να γίνεται με τη Μήτρα στο κεφάλι και δεν είναι σωστό ένας Σάκος να αξίζει περισσότερα από ολόκληρη την Εκκλησία. Ακόμη και επικοινωνιακά είναι λάθος η επίδειξη. Εκτός και αν οι Επίσκοποι θέλουν να κρύψουν την κενότητα του λόγου τους, σε καινές και εντυπωσιακές ενδυμασίες. Βεβαίως η ζωή των Επισκόπων δεν περιορίζεται στα άμφια αλλά εκτείνεται σε όλο το φάσμα της ζωής τους. Από τις λιμουζίνες με τις οποίες κυκλοφορούν, μέχρι τα μέγαρα στα οποία διαμένουν και τη ζωή που κάνουν, σκορπώντας απερίσκεπτα χρήματα. Ο καθένας βεβαίως ενεργεί ανάλογα με τη συνείδηση του και ο καθένας θα κριθεί από το μέτρο της αγάπης που εκδηλώνει. Από εκεί και πέρα, λίγο μέτρο και λίγη περισσότερη αυτοσυγκράτηση κάνει καλό.