Περί της παγίδας της εκκοσμίκευσης
.
? Τι είναι η εκκοσμίκευση, την οποία όλοι κατακρίνουν, αλλά και όλοι δεν φαίνεται να ξεκολλούν;
? Πολύ καλά το έθεσες. Είναι μια μάστιγα η οποία κολλά, κυρίως στους λεγόμενους θρήσκους. Όλους αυτούς που θεωρούν την πίστη του Χριστού ως δικαιικό ή νομοκανονιστικό σύστημα, παραμερίζοντας την αγάπη. Εξάλλου, ο Χριστός ήρθε στη γη για να καταργήσει πρώτα και κύρια και θρησκείες και να φανερώσει την πίστη, που είναι συνώνυμη με την αγάπη, που είναι ταυτόσημη με το Θεό. Με άλλα πιο απλά λόγια, εκκοσμίκευση είναι η εισβολή του κοσμικού φρονήματος, του τρόπου ζωής των ανθρώπων εκτός Εκκλησίας, στους ανθρώπους που είναι εντός Εκκλησίας. Δηλαδή οι άνθρωποι της Εκκλησίας μετέρχονται τρόπους δράσης των ανθρώπων κυρίως του εμπορίου, για να κάνουν δήθεν το καλό.
? Πού έγκειται η παγίδα που κάνει τους θρήσκους να κολλούν;
? Πολύ σωστά το έθεσες. Είναι μια πραγματική παγίδα, η οποία είναι συνώνυμη της κατάρας της υποκρισίας. Να θυμίσω μόνο ότι ο Χριστός, τους μόνους που επέκρινε στη γη, ήταν τους υποκριτές τελώνες και φαρισαίους, ενώ συγχώρεσε τις πόρνες και τους τελώνες. Βασική αιτία της εκκοσμίκευσης είναι η έλλειψη πίστης. Η επιθυμία ή το πάθος κάποιων ανθρώπων να μεταδώσουν με το ζόρι το φως του Χριστού, να γίνουν Ιεραπόστολοι – όπως οι ίδιοι νομίζουν - καταντά μορφή καταδυνάστευσης και υποδούλωσης των άλλων ανθρώπων. Είναι καλό ο άνθρωπος να επιθυμεί να μεταδώσει τις αλήθειες του Ευαγγελίου, αλλά όταν η επιθυμία δεν συνοδεύεται από τη χάρη του Θεού, αλλά μόνο από πείσμα, τότε καταντά μεγάλο πρόβλημα. Ας μην ξεχνούμε ότι στο όνομα του Χριστού έγιναν μύριοι τόσοι πόλεμοι.
? Στην καθημερινότητα πώς εμφανίζεται η εκκοσμίκευση;
? Με χίλιους μύριους τρόπους. Από τον τρόπο που λέει κάποιος καλημέρα, μέχρι τον τρόπο που προσφέρει ελεημοσύνη. Δεν γίνεται να είναι ευγενικός στα λόγια και από την άλλη να στήνει παγίδες. Ακόμη δεν είναι σπάνια τα φαινόμενα καθωσπρέπει, κυριών και κυρίων, οι οποίοι εντάσσονται σε φιλανθρωπικές ομάδες, απλά και μόνο για να ανελιχθούν είτε πολιτικά, είτε κοινωνικά, είτε ακόμη και κοινωνικά. Κάτι φιλανθρωπικά τσάγια, κάτι φιλανθρωπικές επιδείξεις μόδας, κάτι γκάλα-ντίνερ, κάτι συναυλίες για συλλογή χρημάτων, απέχουν από την αληθινή έννοια της αγάπης. Φυσικά είναι θετικές ενέργειες να μαζεύονται χρήματα γι αυτούς που έχουν ανάγκη, έστω και αν υποκρύπτονται άλλες σκοπιμότητες. Ωστόσο, δεν έχουν σχέση με την Ορθοδοξία και το Χριστιανισμό.
? Υπάρχουν πολιτικές ή άλλες εξουσίες, που επιθυμούν την εκκοσμίκευση στην Εκκλησία;
? Αυτό είναι σίγουρο και εδώ είναι που πρέπει η Εκκλησία να αντισταθεί. Κάθε εξουσία, θέλει την Εκκλησία να ακολουθεί τους δικούς της κανόνες, ώστε να μπορεί να την ελέγχει. Ακολουθώντας η Εκκλησία τα κοσμικά πρότυπα και αφήνοντας κατά μέρος την αγιαστική και μυστηριακή της χάρη, υποβαθμίζεται και καταντά θρησκεία, καταντά σωματείο και εύκολη λεία στα σαγόνια της κάθε εξουσίας. Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος με πολύ σοφό τρόπο, είπε ότι «για πολλούς σημερινούς Έλληνες Ορθοδόξους, μη εξαιρουμένων και των νεορθοδόξων, η Ορθοδοξία είναι απλώς το τελετουργικό αλατοπίπερο του εθνικισμού. Είναι ένα επιπλέον στοιχείο που ενισχύει τη μεγαλοσύνη του έθνους μας. Αν κρύψεις για μια στιγμή το έθνος και τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, τότε δεν μπορούν να δουν τίποτε άλλο. Από τη στιγμή που η Εκκλησία διαχωρίζεται από το έθνος και το κράτος, τότε μένει κενή νοήματος. Δεν τους αφορά. Κατά τον ίδιο τρόπο, αν αφαιρέσεις από μερικούς Σέρβους τη "μεγάλη Σερβία", ή από μερικούς Ρώσους τη Μόσχα ως τρίτη Ρώμη, τότε πιθανότατα να μη δηλώνουν καν Χριστιανοί. Έτσι, η Εκκλησία εννοείται ως εξάρτημα του εθνοφυλετισμού και ο κάθε ένας από τους ορθοδόξους λαούς πορεύεται κατά μόνας μέσα στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο, θεωρώντας τον εαυτό του "περιούσιο λαό". Περιούσιο όχι γιατί πιστεύει στον Χριστό. Αλλά επειδή κατάγεται από τους Έλληνες, από τους Σέρβους, από τους Ρώσους, κ.ο.κ.»
? Η Εκκλησία της Κύπρου δείχνει ότι υπέπεσε τα τελευταία χρόνια βαθιά μέσα στο λάκκο της εκκοσμίκευσης;
? Το χρήμα έκανε μεγάλο κακό στην Εκκλησία της Κύπρου, όπως οι εθναρχικοί μεγαλοϊδεατισμοί. Επίσκοποι επιχειρηματίες, θέλησαν να μιμηθούν τον Μακάριο και να αντιγράψουν τις εξουσίες του, μεταβάλλοντας τους εαυτούς τους σε κοσμικούς άρχοντες με ράσα. Στήριζαν πολιτικούς άρχοντες, μπήκαν σε Μέσα Ενημέρωσης, απέκτησαν εργοστάσια και επιχειρήσεις και τελικά κατάντησαν οι χειρότεροι εργοδότες, εκμεταλλευόμενοι με το χειρότερο τρόπο τις ανάγκες των φτωχών ανθρώπων. Στο όνομα τάχα της εσωτερικής ιεραποστολής και της φιλανθρωπίας, έγιναν φρικτά πράγματα.
? Ποια είναι τελικά η ουσία, πού βρίσκεται η διέξοδος;
? Η αλήθεια βρίσκεται μόνο στο Θεό και στην αγιαστική δύναμη που πηγάζει από τον ίδιο το Χριστό. Ζώντας ο άνθρωπος εντός του κόσμου, γίνεται πολίτης του αγιασμένου από το Θεό κόσμου, του κόσμου που ήρθε με την Ανάσταση του Χριστού και το θάνατο του θανάτου. Όταν ο άνθρωπος μπορεί και βιώνει το θαύμα της Ανάστασης, τότε δεν φοβάται ούτε τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, ούτε το χρήμα, ούτε τις εξουσίες του κόσμου, ούτε ακόμη και αυτό το διάβολο.
(Διάλογος μεταξύ δύο φίλων, ο οποίος έγινε κάπου - κάποτε...)
Σχόλια