Γιατί ο άνθρωπος πιστεύει στο Θεό

Γιατί ο άνθρωπος πιστεύει στο Θεό

 

 

Ο καθηγητής Ψυχολογίας και Ψυχιατρικής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο Στίβεν Ράις, υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι στρέφονται στη θρησκεία για να καλύψουν 16 βασικές ψυχολογικές ανάγκες. Αυτές είναι η δύναμη, η ανεξαρτησία, η περιέργεια, η αποδοχή, η τάξη, η εξοικονόμηση, η τιμή, ο ιδεαλισμός, η κοινωνική επαφή, η κοινωνική καταξίωση, η οικογένεια, η εκδίκηση, ο ρομαντισμός, η τροφή, η φυσική άσκηση και η ηρεμία. Ο Ράις σε έρευνα που διεξήγαγε διαπιστώνει ότι τα θρησκευόμενα άτομα (οι εθελοντές στην έρευνα ήταν κυρίως Χριστιανοί) επιθυμούν να αλληλοεξαρτώνται, ενώ οι άθρησκοι χρειάζονταν περισσότερο την ανεξαρτησία και την αυτοδυναμία τους.

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

Οι αμερικάνοι έχουν πάθος με τις μετρήσεις και θέλουν όλα να τα περάσουν από τους κανόνες της  ανθρώπινης λογικής. Από τις μετρήσεις του μυαλού, τα λεγόμενα ΙQ test, μέχρι τις εξετάσεις στα σχολεία, όπου καθιέρωσαν το σύστημα των πολλαπλών επιλογών, μέχρι τα γκάλοπ για τους πολιτικούς και τις πολιτικές, έως και τις θρησκείες.

Όλα πρέπει να χωρούν στη ζυγαριά της ανθρώπινης λογικής και όλα πρέπει να μετριούνται. Δεν γίνεται να υπάρχουν σύνθετα φαινόμενα που να μην χρειάζονται μέτρημα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η έρευνα του καθηγητή του Οχάιο Στίβεν Ράις, ο οποίος πήρε παρακαλώ ανθρώπους, τους έκανε πειραματόζωα και μέτρησε τους λόγους για τους οποίους αναζητούν το Θεό, τους λόγους για τους οποίους ακολουθούν μια θρησκεία. Ο άνθρωπος είναι ψυχολόγος και ψυχίατρος και όχι θεολόγος και σίγουρα έχει άλλους κανόνες στην έρευνά του.

Ο δικός μας, ο αρχαίος Ηρόδοτος, ο οποίος γύρισε όλο τον τότε γνωστό κόσμο, είπε, ότι βρήκε ανθρώπους που να μην ξέρουν να γράφουν, που να ζουν όπως τα ζώα, αλλά δεν βρήκε ανθρώπους που να μην έχουν Θεό. Η έννοια του Θεού, είναι συνυφασμένη με την ίδια τη ζωή του ανθρώπου. Εξάλλου η λογική είναι τόσο περιορισμένη που δεν μπορεί να κατανοήσει ούτε και τα πιο απλά. Οι αρχαίοι έλληνες, οι οποίοι είχαν πλήθος από θεούς, προεκτάσεις της δικής τους λογικής, είχαν και τον άγνωστο θεό, αυτόν που ήταν πάνω από όλους. Πάνω στη βάση αυτή, στάθηκε ο Απόστολος Παύλος για να διδάξει το χριστιανισμό στους Έλληνες.

Η αθεΐα ως φιλοσοφικό ρεύμα δεν εμφανίστηκε ποτέ στην Ορθόδοξη Ανατολή, γιατί οι ίδιοι οι πατέρες της Εκκλησίας, είπαν ότι δεν υπάρχει Θεός με την έννοια που τον προσδιορίζουμε. Αλίμονο αν ο Θεός χωρούσε στο ανθρώπινο μυαλό. Δίδουμε χαρακτηριστικά στον υπερθετικό βαθμό, απλά και μόνο για να έχουμε μια εικόνα του Θεού. Από εκεί και πέρα ο Θεός είναι παντού και βιώνεται με ένα μυστηριακό τρόπο. Στην παπική Δύση, διώχνοντας το Θεό, πέρα και μακριά από τους ανθρώπους, βρέθηκε στη μέση ο Πάπας ως ένα είδος ημίθεου για να καλύψει το κενό ανάμεσα στο Θεό και τους ανθρώπους. Στον προτεσταντισμό, είχαμε το άλλο άκρο όπου καταργήθηκε το ιερατείο και ο κάθε άνθρωπος θεωρείται απεσταλμένος του Θεού. Μέσα από τους παραλογισμούς αυτούς της Δύσης, γεννήθηκε ο αθεϊσμός και η θεολογία του θανάτου του θεού.

Τώρα γιατί ο άνθρωπος προσεγγίζει το Θεό. Οι λόγοι σύμφωνα με τους πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι τρεις. Ο πρώτος που αφορά τους λιγότερο πιστούς – σχηματικά οι όροι – είναι για να αποφύγει ο άνθρωπος την κόλαση. Ο δεύτερος για να κερδίσει τον παράδεισο και ο τρίτος και τέλειος, από αγάπη και μόνο προς τον Χριστό. Αυτοί οι τρεις λόγοι αποτελούν και τρία στάδια προς την τελείωση του πιστού, η οποία έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος, αφού δεν είναι δυνατό ο άνθρωπος να φθάσει το Θεό.

Η φυσική ανάγκη του ανθρώπου να πλησιάσει το θείο, εκπηγάζει από αυτό που καλείται συνείδηση, δηλαδή τον άγραφο νόμο που έχουν όλοι οι άνθρωποι μέσα τους και που τους δείχνει τι είναι σωστό και τι λάθος. Από εκεί και πέρα υπάρχει η έννοια της ελευθερίας, η οποία είτε ελευθερώνει τους ανθρώπους, είτε τους υποδουλώνει στην αμαρτία.

Πάντως ο Μαρξ είπε και το περίφημο ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, δηλαδή είναι το φάρμακο του λαού, σύμφωνα πάντα με τη χρήση του οπίου την εποχή εκείνη. Η θρησκεία αποτελεί αποκούμπι για κάθε άνθρωπο, είτε είναι σωστή, είτε είναι λανθασμένη, σύμφωνα με τα ανθρώπινα πάντα μέτρα. Η τελική κρίση ανήκει στο Θεό.