Η ομορφιά των Χριστουγέννων και η ασχήμια των ανθρώπων

Η ομορφιά των Χριστουγέννων και η ασχήμια των ανθρώπων

 

 

 

 

 

·      Είναι ακατανόητη η επιμονή των τοπικών αρχόντων, να στολίζουν τις πόλεις και τα χωριά, την περίοδο των Χριστουγέννων, με οτιδήποτε σκεφτούν και οτιδήποτε φανταστούν. Οι υπερβολικοί φωτισμοί εναλλάσσονται με κιτς κατασκευές, ενώ το λεγόμενο πνεύμα των Χριστουγέννων, καταλήγει στα ζώα και τις φάτνες που στήνονται στα κέντρα των πόλεων.

 

·      Αποκορύφωμα στην μανία αυτή, είναι η συμμετοχή των λεγόμενων χορηγών, δηλαδή των διαφόρων επιχειρηματιών οι οποίοι προσπαθούν ακόμη και μέσα από το λεγόμενο πνεύμα των Χριστουγέννων, να πολλαπλασιάσουν τα κέρδη τους. Αυτοί - οι ισχυροί - καλά κάνουν γιατί εξυπηρετούν το συμφέρον τους. Οι τοπικοί άρχοντες γιατί μπαίνουν σε αυτή τη διαπλοκή, γιατί στην ουσία πρόκειται για ένα είδος διαπλοκής. Δίνουν τις πλατείες και τους δρόμους για να διαφημίζουν εμμέσως ή αμέσως την πραμάτεια τους. Δεν νομίζω να πιστεύει κανείς ότι προσφέρουν οι χορηγοί εκατοντάδες χιλιάδες λίρες, έτσι απλά γιατί αγαπούν τους πολίτες ή γιατί είναι φιλάνθρωποι.

 

·      Στη μια όχθη είναι οι τοπικοί άρχοντες και οι επιχειρηματίες. Στην άλλη όχθη, βρίσκονται οι πολίτες, οι καταναλωτές, οι οποίοι υποβάλλονται στην προπαγάνδα, ότι πρέπει σώνει και καλά να περάσουν καλά. Ωστόσο, υπάρχουν και αυτοί που υποφέρουν από το διάκοσμο και την καταναλωτική μανία. Στατιστικές αναφέρουν ότι κατά τη διάρκεια των εορτών αυξάνονται τα ψυχολογικά προβλήματα και η μοναξιά των ανθρώπων. Εξάλλου, η μοναξιά είναι χειρότερη μαζί με τους πολλούς, παρά χωρίς κανένα άλλο. Είναι πολλοί που παραδέχονται ότι κουράζονται από τις αγορές και ότι βαρέθηκαν αυτό που μερικοί ονομάζουν shopping therapy, η οποία είναι οτιδήποτε άλλο από θεραπεία.

 

·      Υπάρχει και η άλλη πτυχή του θέματος που θέλει τους ανθρώπους να χαίρονται το διάκοσμο, να ικανοποιούνται από την αλλαγή και να νιώθουν ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει. Τα παιδιά, που νομίζουν ότι το γάλα δημιουργείται στις υπεραγορές, βλέπουν και μαθαίνουν για τα ζώα που παράγουν το γάλα. Ακόμη, οι αλλαγές και οι διάκοσμοι φέρνουν δουλειές σε αρκετούς ανθρώπους. Θα πωληθούν φυσικά ή και ψεύτικα δέντρα, θα καθαριστούν δρόμοι και σπίτια, θα δουλέψουν τα ζαχαροπλαστεία, τα καταστήματα ρούχων και βεβαίως τα κέντρα αναψυχής.

 

·      Το ερώτημα που τίθεται είναι αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα ή μήπως υπάρχει και άλλος δρόμος, για τον εορτασμό των Χριστουγέννων. Μήπως υπάρχει και ο δρόμος της χριστιανικής ειρήνης, που έφερε ο Χριστός στη γη, μήπως υπάρχει η ανάγκη της επικοινωνίας των ανθρώπων, μήπως υπάρχει και η επιθυμία για ηρεμία και ευτυχία. Η Εκκλησία του Χριστού, για χάρη της οποίας γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, ξεκινά και τελειώνει στην εμπειρία της αγάπης. Ο άνθρωπος μόνο αν καταφέρει να αναγεννηθεί, αν επιχειρήσει να ξαναγεννηθεί εν Χριστώ όπως λένε οι Θεολόγοι, μόνο τότε μπορεί να νιώσει τη χαρά των Χριστουγέννων.

 

·      Όλα ξεκινούν από τα μικρά και ασήμαντα και ολοκληρώνονται στα μεγάλα. Όταν ο άνθρωπος ξεκινήσει από τη συγχώρεση του άλλου, από την ανοχή και φθάσει στη δύσκολη αγάπη μπορεί να βιώσει τη χαρά που φέρνει ο Χριστός. Αν καταφέρει να προσέλθει στα μυστήρια της Εκκλησίας, αν ενωθεί με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, τότε πραγματικά χαίρεται.

 

·      Οι τοπικοί άρχοντες αντί να αντιγράφουν τους διάκοσμους των χωρών της Δυτικής Ευρώπης, αντί να καταπλακώνουν τις ψυχές των ανθρώπων με τα ακριβά, ψεύτικα φώτα, θα μπορούσαν να συμβάλουν και αυτοί στην προσπάθεια του ανθρώπου να χαρεί. Ούτε λόγος φυσικά να αποκτήσουν θεολογικό λόγο και να στολίσουν τη Λευκωσία με εικόνες της Γέννησης του Χριστού. Ο Χριστός δεν είναι διαφημιστικό είδος, είναι μυστήριο το οποίο βιώνεται. Θα μπορούσαν οι τοπικοί άρχοντες να βάλουν στο διάκοσμο και ορισμένα ελληνικά, παραδοσιακά στοιχεία, τα οποία μπορεί να είναι ταπεινά αλλά εκπέμπουν φως και προσφέρουν παρηγοριά. Πριν μερικά χρόνια ο Λέλλος Δημητριάδης, τοποθέτησε μια ωραία ζωγραφιά σε μια εξέδρα στην πλατεία Ελευθερίας, ενώ τοποθέτησε και μερικά αντίγραφα της περίφημης πολυεπίπεδης εικόνας του Τσαρούχη, με τη Γέννηση του Χριστού. Πάντως ό,τι και να λεχθεί, τα λόγια είναι περιττά μπροστά στο παραδοσιακό κάλαντο της Θράκης « Εδώ ήρθαμε να παινέσουμε, χαρείτε κι ας χαρούμε, προτού μας εύρει ο θάνατος κι ύστερα λυπηθούμε. Εψές γεννήθηκε ο Χριστός, κι ο κόσμος δεν το νιώθει». Σημασία έχει η ομορφιά των ανθρώπων και η χαρά των Χριστουγέννων και σίγουρα όχι η ομορφιά του χώρου και η ασχήμια των ανθρώπων.