Θεολογικά αμφισβητούμενα λόγια

Θεολογικά αμφισβητούμενα λόγια

 

 Του Ανδρέα Γ. Πιτσίλλίδη, Θεολόγου - Ερευνητή

 «time hominem unius libri»

[να φοβάσαι τον άνθρωπο του ενός βιβλίου]

Η ανεξίτηλη διαχρονικότητα του φιλοσοφικού λόγου θεωρεί την ημιμάθεια χειρότερη από την αμάθεια! Και αυτό είναι το λιγότερο που μπορεί κανείς να αποκριθεί, στους αθεολόγητα θεολογούντες-δημοσιογράφους που αρθρογραφούν στον Τύπο φωναχτά και ερειστικά, (μολονότι "σιγανά και ταπεινά" ονομάζεται εβδομαδιαία στήλη τον ενός). Στον Τύπο την Κυριακή 10 Οκτωβρίου, δημοσιεύτηκε στη στήλη που προαναφέραμε, χονδροειδέστατα άκομψο αρθρογράφημα με θεολογικά αδόκιμους και κακεντρεχώς ατυχείς ισχυρισμούς εις βάρος του Σεβασμιωτάτου Επισκόπου Κύκκου Νικηφόρου, που μόνο γέλωτα μπορούν να προκαλέσουν σε κάθε απροκατάληπτο θεολόγο και αναντίλεκτα αλγεινή αίσθηση ελεεινολογίας, με έντονη οσμή εργολαβικής υπόσκαψης. Παράφωνες φωνασκίες όμως, σε περίεργη συγχορδία (ποιος είναι ο ενορχηστρωτής δεν μας είπαν) εκστόμισε και στις 26 Οκτωβρίου ο άλλος δημοσιογράφος της παρέας. Ο ένας έχει και πτυχίο θεολογίας, για να μας λέει ότι είναι θεολογικά αμφισβητούμενη η αναφορά του Επισκόπου Κόκκου Νικηφόρου σε "ανεποίμαντο και  ανεπίσκοπο λαό" στην Αρχιεπισκοπική  περιφέρεια,  όπως επίσης στην πρωτοφανή του  θέση ότι ήταν άστοχη η αναφορά του Σεβασμιωτάτου σε  "κάλεσμα της Ιστορίας", θα αφήσω επιμελώς ασχολίαστο και /αβίαστα στην κρίση του αναγνώστη τον "θεολογικό" του ισχυρισμό που με άφησε ασκαρδαμυκτί εμβρόντητο για το ότι: "όταν φορούν τα άμφια, έρχονται άγγελοι και περνούν τις αμαρτίες υλών των κληρικών".

Ο άλλος πτυχίο δεν έχει, αλλά πιστεύει ότι έχει την κατάρτιση να αρθρώνει θεολογικό λόγο και να ασκεί μάλιστα ισοπεδωτική κριτική, κατά την ερασιτεχνική προσωπική του προσέγγιση και την ανύπαρκτη θεολογική του παιδεία, διαμαρτύρεται και διερωτάται ζητώντας από το δευτερόθρονο της εκκλησίας πατριαρχείο, εξηγήσεις γιατί να εκφραστούν αχαριστίες προς τον Επίσκοπο Κύκκου Νικηφόρο και την Ιερά Μονή Κόκκου. Μα προφανέστατα επειδή το βασιλομονάστηρο του Κύκκου και ο θεήλατος Ηγούμενός της στηρίζει έμπρακτα και πολύπλευρα ένα εμπερίστατο θρόνο, που ιεραποστολικά ξεχύνεται στα έθνη της Αφρικής και ειδικότερα που αυτό αιμοδότησε την Αλεξανδρινή Εκκλησία με κληρικούς και Επισκόπους. Απασχολεί ιδιαίτερα τον αθεολόγητα θεολογούντα δημοσιογράφο (πασίδηλα και τον ενορχηστρωτή που λέγαμε πριν) η παράκαμψη δήθεν της εκκλησιαστικής τάξης κατά τις προσφωνήσεις των κυπρίων ιεραρχών και δεν τον ενόχλησε, ή δεν πρόσεξε, (ή δεν ήξερε ο άνθρωπος για να προσέξει), ότι η Αυτοκέφαλη Αποστολική Εκκλησία της Κύπρου ουσιαστικά έχασε την αποστολικοπαράδοτη και πατροπαράδοτα] της θέση "(8ος κανόνας της Γ' Οικουμενικής Συνόδου) μετά τους πατριαρχικούς θρόνους, εκφέροντας χαιρετισμό στην τελετή ενθρόνισης, ως ουραγός της πανορθοδόξου ιεραρχίας. Αυτά παθαίνει μια ακέφαλη εκκλησία, που όσο αυτή παραμένει σε πασιφανή αταξία χωρίς προκαθήμενο κατά παράβαση της αληθινής εκκλησιαστικής παράδοσης, κανείς ας μην-έχει την αναίδεια να κάνει λόγο για «εκκλησιαστική τάξη». Αυτοδιασυρόμαστε πάντως όταν μπροστά στο έκπαγλο πανορθόδοξο στερέωμα, εμείς ακόμη μικρονοϊκά κοντόθωρα και κουτσομπολίστικα μυωπικά ασχολούμαστε με τον μικρόκοσμο της γειτονιάς μας.

Οι επικρίσεις απαιτούν αποκρίσεις, γι' αυτό τηλεγραφικά θέλω να αποσαφηνίσω θεολογικά μερικά πράγματα, διακριτικό γνώρισμα της ορθόδοξης θεολογίας είναι ο εκκλησιοκεντρικός -επισκοποκεντρικός - της προσανατολισμός, σε αντίθεση με τον συρφετό των προτεσταντικών παραφυάδων. Χωρίς να γίνεται επισκοποκρατική η Εκκλησία, αναντίρρητα,  κεντρομόλα έχει καρδιά της ευχαριστηριακής της σύναξης τον "εις τόπον Χριστού επίσκοπο". Αυτό είναι το πεντόσταγμα της αγιογραφικής, αγιολογικής, κανονολογικής και εκκλησιολογικής μας παράδοσης και ζωής. Δυσεξαρίθμητες είναι άλλωστε οι αναφορές, τόσο στην καινοδιαθηκική κειμενική παράδοση, στους ιερούς κανόνες, όσο και στον καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου για την αναγκαιότητα ύπαρξης ποιμένος, και μάλιστα που να έχει την ψυχοδιανοητική ικανότητα να είναι μπροστάρης του ποιμνίου του. (βλέπε δειγματολειπτικά Α' προς Τιμόθεο επιστολή του απ. Παύλου- 3:1-7, τους~ 40ο και 41ο κανόνες των αγίων Αποστόλων, και τα άρθρα 45,46,55 και 56 του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου). Συνεπώς υπήρξε θεολογικά εύστοχη και ιστορικά, μνημειώδης η στοιχειοθέτηση των θέσεων του Σεβασμιωτάτου Επισκόπου Κύκκου Νικηφόρου, και η κατάθεσή τους στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου. Άλλωστε είναι πασίδηλα αυτόδηλο, ότι είναι ουσιαστικά

απορφανισμένοι οι χριστιανοί των πόλεων και των επαρχιών Λευκωσίας και Αμμοχώστου, επίσκοπος και πατέρας των οποίων είναι ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, και ο Κύκκου Νικηφόρος απλώς ήταν ο μόνος Ιεράρχης, που με τη γνωστή του ευθύβολη ειλικρίνεια, τόλμησε να διακηρύξει το αυτονόητο.

Τέλος, όσον αφορά στο χλευαστικό σχόλιο στην αναφορά του Σεβασμιωτάτου σε "κάλεσμα της Ιστορίας" απλώς παραπέμπω σε μια συμπεριληπτική αποκρυστάλλωση της ανατολικής χριστιανικής παράδοσης και θεολογίας, από το στόμα του ακτινοβόλου γέροντα και καθολικά σεβαστού π. Γεώργιου Φλορόφσκυ: "όποιος μένει απαθής ενώπιον της Ιστορίας, αυτός δεν μπορεί ποτέ να είναι καλός χριστιανός". (Εργα, IV, 225) Θα ήταν περιττόλογο από μέρους μου να σπαταλήσω επιπλέον μελάνι, για να σταχυολογήσω από τον απύθμενο ωκεανό της ίδιας της ιστορίας επειρηματολογία, γι' αυτό θα αρκεστώ στο να αποσαφηνίσω ενδεικτικά και πάλι τα θεολογικώς αυτονόητα. Στον καμβά της ιστορίας, το θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου πήρε σάρκα και η ζώσα εκκλησία γεννήθηκε και φωτοβόλησε. Στην ιστορία μέσα εζακτινίζει τις ανταύγιες του αναστάσιμου φωτός της, και στα έσχατα της ιστορίας προσμένει καρτερικά την αναγεννητική   των πάντων,   δευτέρα   παρουσία   τον Ιησού  Χριστού.  Απλώς η θεολογία ανονοηματοδοτεί τον χωροχρόνο και τον σημασιολογεί μέσα από το πρίσμα της χριστολογίας, της εκκλησιολογίας και της εσχατολογίας της. Συνεπώς, συσπειρωτικά συνενωτικό προς όλους μας πρέπει να είναι το σάλπισμα του Επισκόπου Κύκκου, να απαντήσουμε στο κάλεσμα της ιστορίας με έγνοια τον άνθρωπο. Και για να αναψηλαφήσω μια συχνή αναφορά του που δίνει και τα χνάρια της κοινωνιοκεντρικής διάστασης που δίδει ο Σεβασμιώτατος στην σχέση ιστορίας και θεολογίας: "η Εκκλησία να έχει έγνοια της πρέπει τόσο την κάθετη προς τον θεό διάσταση αλλά και την οριζόντια προς τον συνάνθρωπο προοπτική". Ο ατόφιος θεολογικός λόγος του Επισκόπου Κύκκου αναβλύζει σε μέρες πνευματικής ξηρασίας σαν αγιοπνευματική όαση καθάριου και ξεδιψαστικού ευαγγελικού νερού. Αμίμητα στοχαστική μορφή και φιλόθεα φιλάνθρωπος ποιμένας, που μπορεί να πηδαλιουχήσει αριστοτεχνικά την Εκκλησία της Κύπρου, όπως σιγανά και ταπεινά (να και ο κατάλληλος τόπος για τις λέξεις αυτές) τα αποτυπώματά του  έργον και της προσφοράς του διαλαλούν, και όχι η δική μου. μόνο βέβαια υποκειμενική κρίση.

Ας αφήσουμε το έντεχνο, και ραδιούργο ταμπούρωμα πίσω από την πένα της κατευθυνόμενης λοιδωρίας λοιπόν στις στήλες των εφημερίδων... Η πρό(σ)κληση για δημόσιο ζωντανό ραδιοτηλεοπτικό διάλογο προς όποιον είναι έτοιμος να αντιπαραβάλει δομημένη επιχειρηματολογία και όχι άνανδρη λασπολογία, είναι πάντα ανοικτή. Και αυτό ισχύει εξάπαντος και για τον ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΤΗ.

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,

 τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις..:

Κωνσταντίνος Καβάφης - Όσο μπορείς