«Πουλάκι είναι κι ας λαλεί, πουλάκι είναι κι ας λέει…»

Χαραλάμπης Θ. Επαμεινώνδας

«Πουλάκι είναι κι ας λαλεί, πουλάκι είναι κι ας λέει…»

 

 

ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ, κάποτε, δεν είχαν τα λουλούδια σε γλάστρες, μήτε σ’ ανθοδοχεία, μόνο στη φύση βλάσταιναν από μόνα τους. Κι ήταν για τους ανθρώπους αυτούς ίδιο το τριαντάφυλλο και το γαρίφαλο με τον ασφόδελο και τον ασπάλαθο.

Επισκέφθηκε μια φορά τη χώρα αυτή ένας βασιλιάς, από άλλη χώρα μακρινή. Ήρθε με  τους υπουργούς του, τους στρατηγούς του και τους συμβούλους του. Μια μέρα εκεί που συντρώγανε οι επίσημοι της μίας χώρας με τους επίσημους της άλλης κάποιος απ’ τους ξένους σοφούς είπε: «Παρατήρησα που δεν έχετε λουλούδια στο τραπέζι, σε βάζα, μήτε σε γλάστρες τα βάζετε, μήτε σε κήπους τα φυτεύετε. Γιατί; Το ν’ αγαπάτε τα λουλούδια είναι δείγμα πολιτισμού. Και ιδίως να προστατεύετε τα σπάνια άνθη του τόπου σας».

Κανείς δεν τού ’δωσε σημασία, μόνο ο Σύμβουλος του Βασιλιά έδεσε το λόγο του ψιλό μαντήλι. Και σαν έφυγαν οι ξένοι κήρυξε διαγωνισμό. Έστειλε διαλαλητάδες απ’ άκρου εις άκρον της χώρας κι έλεγαν: «Κηρύσσεται ο διαγωνισμός του λουλουδιού. Όποιος φέρει σε γλάστρα φυτεμένο το πιο ωραίο και πιο σπάνιο λουλούδι του τόπου παίρνει βραβείο τετρακόσιες λίρες χάρτινες και το λουλούδι του θα φυτευτεί σ’ όλη τη χώρα, προς τιμήν του».

Ο κόσμος παραξενεύτηκε. Οι πιο πολλοί δεν έδωσαν καθόλου σημασία. Άλλοι είπαν: «Δεν έχει δουλειά να κάνει το Υπουργείο;» Άλλοι έλεγαν: «Δεν είναι τάχα όλα τα λουλούδια όμορφα και θέλουν ένα μόνο;» Άλλοι ρώταγαν: «Τι να σημαίνει σπάνιο λουλούδι;» Κι άλλοι, τέλος : «Τι είναι, άραγε, αυτές  οι γλάστρες, που θα βάλουμε μέσα το λουλούδι;»

Τέλος πάντων,  στον ορισμένο χρόνο που δώσανε άρχισε η εκδήλωση. Έβλεπες εκείνη τη μέρα από παντού να ξεφυτρώνουν άνθρωποι με μια γλάστρα λουλουδάτη στο χέρι. Μαζεύτηκαν σε μια μεγάλη αίθουσα και μύρισαν οι τόποι από τα πολλά λουλούδια. Μερικές κυρίες έπαθαν αλλεργία και φτερνίζονταν - ήτανε Μάης και τα λουλούδια ολάνθιστα κι οι πόρτες κλειστές γιατί στο μεταξύ είχε λήξει η προθεσμία της υποβολής αιτήσεων για το διαγωνισμό και δε δέχονταν κανέναν άλλο στη γιορτή.

Μα μόλις κλείσαν οι πόρτες έφτασε ασθμαίνοντας  ένας μικρός βοσκός κρατώντας παραμάσχαλα ένα τενεκεδάκι μ’ ένα κρινάκι του βουνού. Ήταν πανέμορφο, μοναδικό, άστραφτε στο φως το πάλλευκο του χρώμα και μια ευωδιά απλώθηκε γύρω ως πέρα, που έκανε όλους ν’ ανοίγουν τα παράθυρα της μεγάλης αίθουσας και τις πόρτες και να διερωτώνται από πού αναδίδεται το εξαίσιο τούτο άρωμα. Μάλιστα απ’ αυτό ένοιωθαν να παίρνουν  μια σπάνια ηρεμία και χαρά.  Μα μόλις έβλεπαν ένα ρακένδυτο βοσκό να κρατεί το άνθος απέστρεφαν τα πρόσωπά των κι έκλειναν τα παραθύρια των κι έλεγαν: «Άρχισε ο διαγωνισμός. Έληξαν οι υποβολές αιτήσεων. Έληξαν, έληξαν».

 Ο ταλαίπωρος  βοσκός με αγωνία προσπαθούσε να  εξηγήσει στους υπευθύνους πως ήρθε από την άκρα της χώρας για το διαγωνισμό κι έφερε τούτο το κρινάκι, που το βρήκε σε κάτι απόκρημνα βράχια και πως είναι στον κόσμο μοναδικό. «Δεν υπάρχουν άλλα», έλεγε, «αυτό είναι όλο κι όλο. Κι είμαι σίγουρος γι’ αυτό, έχω γυρίσει όλη τη χώρα και τήνε ξέρω ψηλαφητά...»

«Λυπούμεθα πολύ», του έλεγαν ευγενικά οι κοπέλες, «έληξε η προθεσμία του διαγωνισμού. Δε μπορούμε να σας δεχτούμε»!  «Σας παρακαλώ», έκλαιγε ο βοσκός, «δε θέλω το διαγωνισμό, ούτε τις τετρακόσιες λίρες, δεχθείτε το άνθος, που είναι μοναδικό»! «Μην επιμένετε, κύριε, να κάμνετε φασαρία, θα μας αναγκάσετε να καλέσουμε την Αστυνομία»! Είπαν στο τέλος οι ευγενικές κοπέλες.

Στεναχωρέθηκε ο φτωχός βοσκός, σιώπησε, συνεστάληκε, κοντοστάθηκε... Σκέφτηκε να προχωρήσει, να φωνάξει τον Σύμβουλο, το Βασιλιά, να τους εξηγήσει, ίσως τους πείσει, μα πάλι συλλογίστηκε πως κι αυτοί δε θά ’χουν  αλλιώτικη γνώμη από τις ευγενικές κόρες τους κι έφυγε με την πίκρα και το σπάνιο, μοναδικό κρινάκι  στον κόρφο του.

Οι άρχοντες και οι εξουσιαστές με το λαό τους έκαναν το διαγωνισμό τους και βράβευσαν το λουλούδι της χώρας τους. Μα δε νοιάστηκα να μάθω. Τους άφησα κι εγώ στη χαρά τους, έφυγα μόλις άκουσα για το κρινάκι. Πήρα τα όρη, τα βουνά, τα φαράγγια και τις ρεματιές αν ίσως και βρω το βοσκό με το σπάνιο άνθος. Δεν είναι στ’ αλήθεια πιο ενδιαφέρον, πιο συναρπαστικό κι ωραίο από το διαγωνισμό και τα βραβεία;