Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

 

Η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα αλλάξει τον ρουν της ιστορίας της χώρας και θα αλλάξει άρδην και τας συνθήκας, υπό τας οποίας ζει και δραστηριοποιείται και διακονεί το Πατριαρχείον μας και η περί αυτό Ομογένεια. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος εξήρε την πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων που υποστηρίζουν την ευρωπαϊκή πορείαν της Τουρκίας και ευχήθηκε η Τουρκία να εκπληρώσει όλα τα κριτήρια τα οποία προβλέπονται για τις υποψήφιες χώρες και το ταχύτερον δυνατόν, να βρεθεί τους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Είμεθα αισιόδοξοι για το μέλλον, όσο κι αν καθυστερούν ορισμένα ζητήματα, όπως η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, η απόδοσις δικαιοσύνης ως προς τα περιουσιακά στοιχεία της Ομογενείας και της Εκκλησίας.

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

Δύο είναι οι τρόποι για να καθυποτάξεις, είτε ένα λαό, είτε έναν άνθρωπο. Η αγάπη και η βία. Ο καθένας διαλέγει και παίρνει. Η αγάπη απαιτεί σεβασμό του άλλου και φέρνει κέρδη και χαρά σε όλους. Το μίσος οδηγεί στην καταστροφή και τη θλίψη όχι μόνο για τον ισχυρό αλλά και για το θύμα. Η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι σίγουρα προς το συμφέρον όλων και σε αυτή την προοπτική επένδυσαν τα τελευταία χρόνια, τόσο η Ελλάδα, όσο και η Κύπρος. Η πολιτική αυτή δεν είναι σημερινή, αλλά ξεκινά από το Βυζάντιο. Η Κωνσταντινούπολη, συνήθως ανέθετε, στους ακρίτες, στους λαούς που βρίσκονταν στα άκρα της αυτοκρατορίας, την ευθύνη της φύλαξης των συνόρων. Αυτό γινόταν με προνόμια τα οποία έδιδαν στους λαούς αυτούς. Φορολογικές χάρες ή ακόμη και δώρα για να παραμένουν στην περιοχή. Η πολιτική του μίσους και της αντιπαράθεσης με την Τουρκία, κράτησε για πολλές δεκαετίες και δικαιολογημένα ίσως. Για χάρη της ασφάλειας δαπανήθηκαν τρελά χρήματα - προς ικανοποίηση των δυτικών - εκδιώχθηκαν οι Έλληνες από την Πόλη και καταπατήθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα των Τούρκων της Θράκης. Είναι καιρός να δοκιμαστεί και ο άλλος δρόμος, που συνάδει και με τη Χριστιανική πίστη και τις εντολές του Χριστού. Η αγάπη είναι ικανή να κινεί βουνά και σίγουρα φέρνει τη χαρά. Εξάλλου η μεγαλύτερη ευτυχία βρίσκεται στο δώσε και όχι στο πάρε, έστω και αν η ψυχρή λογική δεν το δέχεται.

 

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

 

Όσο κι αν οι τούρκοι κατέστρεψαν το βυζαντινό πολιτισμό, αυτός παραμένει ζωντανός ακόμη και μέσα από δικά τους μνημεία και την πολιτιστική τους έκφραση. Για παράδειγμα η οθωμανική και η σύγχρονη τουρκική λαϊκή μουσική έχουν επιρροές από τη βυζαντινή. Το ίδιο συμβαίνει και στη νοοτροπία και σε άλλες εκφάνσεις του δημόσιου και ιδιωτικού βίου. Συνεχίζεται ακόμη και σήμερα ο κοσμοπολίτικος, οικουμενικός χαρακτήρας της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Βεβαίως, οι τούρκοι έχουν χάσει το μέτρο. Ακόμη και σ΄ αυτά που αντέγραψαν δεν βρίσκεις το μέτρο της Αγίας Σοφίας και της Μονής της Χώρας, το οποίο είναι απόρροια της ορθόδοξης Θεολογίας και Ασκήσεως.

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

Στην Κωνσταντινούπολη αισθάνεσαι σαν να είσαι στον τόπο σου, λένε πολλοί επισκέπτες της Πόλης. Ενώ στο Λονδίνο, το Παρίσι και τις άλλες δυτικοευρωπαϊκές πόλεις περπατάς και είσαι ξένος, στην Τουρκία οι άνθρωποι και ο τόπος είναι οικείος. Είναι ένα μυστήριο, είναι μια παράξενη εμπειρία, που σίγουρα έχει να κάνει με το μύθο, που ακόμη είναι ζωντανός. Ζωντανό είναι στην Πόλη και το μυστήριο της Ανατολής, με τα μπαχαρικά, τα λουτρά, την πονηριά αλλά και ομορφιά του τοπίου. Η Κωνσταντινούπολη είναι γεμάτη Εκκλησίες αλλά και τζαμιά, τα περισσότερα από τα οποία είναι εκκλησίες. Οι μουσουλμάνοι δεν έχουν καμιά αναστολή, λόγω απολυτοποίησης του πνεύματος, να χρησιμοποιούν τις Εκκλησίες, ως τζαμιά. Ακόμη είναι εκπληκτικό, όπως το επισημαίνει και ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, ο οποίος επισκέφθηκε πρόσφατα την Πόλη, το γεγονός ότι η ισχυρή πολιτιστική δύναμη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, κατέβαλε την πολιτιστική αδυναμία του μουσουλμανισμού. Το ίδιο συνέβη και κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, όπου οι Βυζαντινοί καλλιτέχνες αναγέννησαν την μεσαιωνική δύση, ενώ νωρίτερα οι έλληνες αναμόρφωσαν την κοσμοκράτειρα Ρώμη. Η δύναμη δεν βρίσκεται πάντα στα όπλα, ή μάλλον τα όπλα του πολιτισμού είναι ισχυρότερα από τα βιομηχανικά όπλα.