Περί του ρόλου της Εκκλησίας στην ενωμένη Κύπρο

Περί του ρόλου της Εκκλησίας στην ενωμένη Κύπρο

.

---

? Κουμπάρε, τι λες, ήρθε η ώρα της λύσης του κυπριακού;

? Φίλε, Κύριος οίδε. Εμείς δεν πρέπει να μεριμνούμε για το αύριο και να αφήνουμε τα πάντα στο Θεό. Χωρίς άγχος να αγωνιζόμαστε για τη σωτηρία της ψυχής και την αγάπη του Θεού, των ανθρώπων και της φύσης. Αυτά είναι τα πρώτιστα και τα σημαντικά. Από εκεί και πέρα, αν έλθει η λύση του κυπριακού, αν έλθει η ειρήνη, καλό θα είναι και για τον τόπο και τους ανθρώπους.

? Εντάξει, να τα αφήσουμε όλα στο Θεό, αλλά είμαστε άνθρωποι, έχουμε έγνοιες, ανησυχούμε για τα παιδιά μας.

? Πολύ φυσικό και πολύ ανθρώπινο. Εξάλλου, δεν είναι όλοι οι Χριστιανοί στο ίδιο ύψος, δεν έχουν όλοι οι πιστοί τον ίδιο βαθμό πίστης. Υπάρχουν αυτοί που προσεγγίζουν το τέλειο και ζουν μόνο για την αγάπη του Χριστού. Υπάρχουν αυτοί που ακολουθούν τις εντολές της Εκκλησίας για να κερδίσουν τον παράδεισο αλλά και αυτοί που αποφεύγουν να βλάπτουν τους συνανθρώπους τους για να γλιτώσουν από την κόλαση. Από εκεί και πέρα, η Εκκλησία και ειδικότερα οι κληρικοί, έχουν καθήκον να βοηθήσουν τους πιστούς, να στηρίξουν την αδυναμία τους, να δείξουν το δρόμο για την ειρηνική συμβίωση με το σύνοικο στοιχείο. Αυτός είναι τουλάχιστον θεωρητικά ο στόχος εδώ και δεκαετίες.

? Αυτό είναι στη θεωρία. Στην πράξη τι συμβαίνει, όμως;

? Άβυσσος η ψυχή, όχι μόνο των γυναικών αλλά και όλων των ανθρώπων. Πάντως είτε λυθεί, είτε όχι το κυπριακό, η συμβίωση με τους Τουρκοκύπριους και τους άλλους αλλόθρησκους (άλλων θρησκειών χωρίς προκαταλήψεις) είναι πραγματικότητα. Σήμερα στην ελεύθερη Κύπρο, ένας στους δέκα δεν είναι Χριστιανός. Αύριο με την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η συμβίωση με αλλόθρησκους θα είναι ο κανόνας. Πρέπει, επομένως, η Εκκλησία, κληρικοί και πιστοί, να αρχίσουν να σκέφτονται αυτή την αλλαγή. Ήδη η εθναρχούσα Εκκλησία της Κύπρου, με όσα καλά ή κακά κουβαλούσε η έννοια, υποχώρησε ή και εκμηδενίστηκε όπως υποστηρίζει ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος και άρα θα πρέπει η Εκκλησία να προσδιορίσει το νέο της ρόλο.
? Πώς θα προσδιοριστεί αυτός ο ρόλος;

? Η απάντηση είναι πολύ απλή. Ο Χριστός είναι αγάπη και μόνο αγάπη. Όσα ξεφεύγουν από τον κανόνα αυτό, είναι προβληματικά. Η αγάπη του Χριστού ξεκινά από τους οικείους αλλά τερματίζεται στους εχθρούς. Στη συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία εχθροί δεν είναι άλλοι από τους Τούρκους, με τους οποίους καλούμαστε να γίνουμε συνεργάτες, να γίνουμε στην καλύτερη περίπτωση φίλοι.

? Τι μπορεί να προσφέρει η Εκκλησία, σε περίπτωση που ο Θεός, οι διεθνείς συγκυρίες ή και οι κακοί χειρισμοί οδηγήσουν σε λύση;

? Πολύ καλά το έθεσες. Ούτε φύλλο δεν πέφτει από το δέντρο χωρίς τη βούληση του Θεού. Άρα θα πρέπει κυρίως οι Ιεράρχες, πρώτο και κύριο να στηρίξουν και να μην υπονομεύσουν τη λύση. Στόχος τους θα πρέπει να είναι η αγάπη και η ειρήνη των ανθρώπων και όχι η υπόθαλψη του εθνοτικού μίσους, όπως συνέβη πολλές φορές στο παρελθόν.

? Πρακτικά πώς μεταφράζονται όλα αυτά;

? Η Ορθοδοξία είναι ζωή και όχι θεωρία. Πρέπει να αναζητήσουμε την αλήθεια σε ζωντανά παραδείγματα. Ευτυχώς η εποχή μας προσφέρει φωτεινούς Ιεράρχες που επιτελούν θαύματα, ζώντας ανάμεσα σε αλλόθρησκους. Πρώτος και καλύτερος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ακολουθούν ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, ο Μητροπολίτης Κένυας Μακάριος, ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος και τόσοι άλλοι λιγότερο γνωστοί. Από εκεί και πέρα, κάθε τόπος έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες και τις δικές του ανάγκες.

? Μπορείς να κάνεις πιο απλά τα πράγματα;

? Η ποιμαντική της Ορθοδοξίας είναι περιπτωσιολογική. Δηλαδή κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του ανάγκες και τις δικές του δυνάμεις ή αδυναμίες. Πιο απλά. Τι θα κάνει άραγε η Εκκλησία της Κύπρου, όταν θα πάρει όλες τις Εκκλησίες, όλα τα μοναστήρια, όλα τα προσκυνήματα, όπως προβλέπει το Σχέδιο Ανάν; Θα βρεθούν Ιεράρχες, θα βρεθούν παπάδες, θα βρεθούν μοναχοί, θα βρεθούν πιστοί να πάνε να τα επανδρώσουν; Ακόμη ήδη υπάρχουν παραδείγματα γάμων μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων. Τι θα κάνει άραγε η Εκκλησία, θα αρχίσει μήπως τους αφορισμούς; Είναι έτοιμη η Εκκλησία να προσφέρει υλική και πνευματική – όχι προσηλυτιστική – βοήθεια στους αλλόθρησκους;
? Μου φαίνεται αδύνατο να δω κύπριο Ιεράρχη να συναναστρέφεται Τούρκους σε καθημερινή και ανθρώπινη βάση.

? Ευτυχώς υπάρχει, έστω και κατ’ εξαίρεση το παράδειγμα του Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου, ο οποίος έσπασε ταμπού και άνοιξε δρόμους. Πάει τακτικότατα στην κατεχόμενη σήμερα Μητρόπολη του, μιλά και συναναστρέφεται με τους Μουσουλμάνους και μάλιστα έγινε και αγαπητός. Δυστυχώς το παράδειγμα του, δεν το ακολούθησαν άλλοι Ιεράρχες. Αν αύριο έλθει η λύση, είναι καλό όλοι οι Ιεράρχες να ριχθούν στον αγώνα της ειρηνικής συμβίωσης και της στήριξης των πιστών που θα τολμήσουν να επιστρέψουν υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση. Δεν είναι ανάγκη να είναι Επίσκοποι σε κατεχόμενες περιοχές για να αναλάβουν δράση. Η Ιερά Σύνοδος θα πρέπει να αρχίσει άμεσα να προβληματίζεται σε αυτό το επίπεδο και να αφήσει τους πολιτικούς να κάνουν τη δουλειά τους. Πολύ περισσότερα μπορεί να προσφέρουν στους πολιτικούς με τη δύναμη της προσευχής, παρά με τις συναισθηματικές συμβουλές. Το χειρότερο όμως είναι να καταστούν οι Ιεράρχες υποχείρια των πολιτικών, ακολουθώντας τις υποδείξεις τους. Τότε είναι που θα έχουμε νέες τραγωδίες.
? Υπάρχει τελικά ελπίδα;

? Οι οιωνοί είναι θετικοί και όλα με τη χάρη του Θεού θα έλθουν θετικά. Ο Θεός έχει το δικό του μυστικό τρόπο και οδηγεί όλους προς σωτηρία. Φτάνει ο άνθρωπος να πιστεύει, να εμπιστεύεται, να αφήνεται στο θέλημα του Θεού.