Περί της γυναικείας δύναμης

.

Περί της γυναικείας δύναμης

.

---

? Κουμπάρε, ο άντρας και η γυναίκα είναι ίσοι;

? Φίλε, δεν ξέρεις το τραγούδι του Σαββόπουλου που λέει ότι ο «άντρας και η γυναίκα δεν είναι ίσοι γιατί η γυναίκα είναι ανώτερη». Ο στοίχος του μεγάλου τραγουδοποιού, ήρθε να αντιμετωπίσει ένα κατεστημένο που θέλει τον άντρα να κυβερνά και τη γυναίκα να υποτάσσεται και να φανερώσει μια μεγάλη αλήθεια, που θέλει τη γυναίκα να είναι η «κυβέρνηση» και τον άντρα να ακολουθεί. Όλα αυτά βεβαίως μέσα στην μικρή κοινωνία της οικογένειας, εκεί που δοκιμάζονται πραγματικά οι σχέσεις των δύο φύλων.

? Κάπου δεν καταλαβαίνω τη λογική αυτή;

? Μια άλλη ρήση λέει ότι πίσω από κάθε μεγάλο άντρα βρίσκεται μια γυναίκα. Δηλαδή ο άντρας δεν μπορεί να μεγαλουργήσει αν δεν έχει τη βάση της γυναίκας και αντιστρόφως Όλα ξεκινούν από την οριοθέτηση της έννοιας της εξουσίας και την έννοια της πραγματικής και όχι φαινομενικής δύναμης μέσα στην οικογένεια. Ιστορικά να πούμε ότι σήμερα ζούμε στην εποχή της Πατριαρχίας με τους άντρες να έχουν το «πάνω χέρι». Ωστόσο πριν πολλούς αιώνες, είχαμε την εποχή της Μητριαρχίας, όπου οι γυναίκες είχαν την εξουσία. Η φύση μπορεί να έδωσε φυσική δύναμη στον άντρα, αλλά και η ίδια η φύση έδωσε περισσότερες αντοχές στην γυναίκα. Δεν είναι τυχαία η ρήση ότι αν ο άντρας γεννούσε, δεν θα άντεχε τους πόνους της γέννας.
? Αυτό όμως δεν είναι και τόσο δίκαιο;

? Ακριβώς είναι πολύ δίκαιο αυτό. Κάθε φύλο είναι προικισμένο με πολλά προτερήματα αλλά και συγκεκριμένες αδυναμίες. Το πιο δίκαιο όμως, είναι το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να διαλέξει το φύλο του, όπως δεν μπορεί να διαλέξει το χρόνο, τον τόπο και τους γονείς από τους οποίους θα γεννηθεί. Ο Θεός δίδει ίσες ευκαιρίες και ανάλογες δυνάμεις σε κάθε άνθρωπο. Ο καθένας ξεκινά από βάση που ο ίδιος δεν επέλεξε και οφείλει να διανύσει μια συγκεκριμένη πορεία. Αν πορευθεί προς την ορθή κατεύθυνση, αν αγωνιστεί να πολλαπλασιάσει τα τάλαντα που του χάρισε ο Θεός, τότε δικαιώνεται και βιώνει τον παράδεισο και από τώρα αλλά και στην άλλη ζωή. Αν πορευθεί προς τα πίσω, τότε καταδικάζεται από μόνος του και βιώνει την κόλαση από τώρα. Ο κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτως φύλου έχει τις ίδιες ευκαιρίες.
? Με τη λογική αυτή δεν γίνονται ιερείς οι γυναίκες;

? Ακριβώς αυτή η ουσία της απαγόρευσης στις γυναίκες να αποκτήσουν το χάρισμα της ιεροσύνης. Η ψυχοσύνθεση και οι φυσικές δυνατότητες, απαλλάσσουν τις γυναίκες από αυτή τη δύσκολη θυσία. Ωστόσο και πάλι οι ιερείς δεν μπορούν να αγωνιστούν, χωρίς τη συμπαράσταση της γυναίκας τους. Εξάλλου ο ρόλος της παπαδιάς είναι εξ ίσου σημαντικός με αυτό του παπά, γι αυτό και απαιτούνται ανάλογα προσόντα. Υπάρχουν βεβαίως και απαγορεύσεις, όπως η δυνατότητα διαζυγίου και άλλα πολλά. Ταυτόχρονα και οι γυναίκες που επιθυμούν να αφιερωθούν πλήρως στον Θεό, έχουν τη δυνατότητα, όπως και οι άντρες μέσα στα μοναστήρια. Θα πρέπει να τονιστεί ότι σημασία δεν έχει το αξίωμα και η διακονία, αλλά η αγιότητα του βίου. Σημασία έχει ο άνθρωπος – άντρας και γυναίκα – να βιώσουν την εν Χριστώ ζωή, να έχουν εμπειρίες του παραδείσου και όχι η θέση ή η διακονία ή το αξίωμα που κατέχει.

? Στην καθημερινότητα τι συμβαίνει;
? Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αγιασμένων γυναικών, που θυσιάστηκαν για την αγάπη. Να θυμηθούμε το ακραίο αλλά καταπληκτικό παράδειγμα που παραθέτει ο Παπαδιαμάντης στον γάμο του Καραχμέτη με μια νεότερη γυναίκα την οποία και φέρνει μέσα στο σπίτι του. Η πρώτη του γυναίκα υποδέχεται τη νέα γυναίκα στο σπίτι της και παραμένει για να αναθρέψει τα παιδιά της. Κάποια μέρα, γράφει ο σκιαθίτης άγιος των γραμμάτων, η νέα γυναίκα έκανε λάθος και έδωσε στον άντρα της να φορέσει το δικό της πουκάμισο, αντί το δικό του και όταν αυτός πήγε στην εκκλησία έγινε περίγελος από τους προεστούς. Αυτός γύρισε στο σπίτι έτοιμος να κτυπήσει τη νέα του γυναίκα. Ωστόσο έπεσε πάνω του, η πρώτη του γυναίκα και το μαλάκωσε. «Μη έλεος Κουμπή μου...». Αυτή η γυναίκα είχε τη δύναμη και έγινε μάρτυρας. Όταν έβγαλαν τα οστά της, μετά το θάνατο της αυτά μυρόβλησαν. Αυτό είναι ακραίο παράδειγμα. Αλλά αν κάποιοι άνθρωποι πέτυχαν την αγιότητα στο 100%, υπάρχει η δυνατότητα οι άλλοι να πετύχουν μικρότερα ποσοστά αναλόγως με τη διάθεση και τις δυνατότητες τους.