Πού είναι άραγε ο εξαδάκτυλος για να μας σώσει;
Πού είναι άραγε ο εξαδάκτυλος για να μας σώσει;
.
? Γενεές γενεών μεγάλωσαν αναμένοντας τον μαρμαρωμένο βασιλιά, τον εξαδάκτυλο Κωνσταντίνο που θα απελευθέρωνε την Κωνσταντινούπολη διώχνοντας ή καλύτερα διασκορπίζοντας τους αλλόθρησκους. Θα πάρουμε την Πόλη, θα λειτουργήσουμε την Αγία Σοφιά για να σταματήσει να κλαίει η κυρά Δέσποινα η Παναγία. Οι μύθοι έγιναν παραμύθια και στο διάβα της ιστορίας, χάθηκε η αλήθεια πίσω από ψέματα και μεγαλοϊδεατισμούς των κάθε λογοίς μικρών και φιλόδοξων ηγετίσκων. Η Κωνσταντινούπολη έγινε με τεράστια μουσουλμανική πόλη και ο Ελληνισμός σχεδόν ξεκληρίστηκε, πληρώνοντας τις αμαρτίες των Κυπρίων, που νόμισαν ότι θα γίνουν κοσμοκράτορες και δεν άκουαν κανένα.
? Είναι ωραίος ο ρομαντισμός, είναι όμορφα τα συναισθηματικά λόγια, είναι γλυκά τα ποιήματα, αλλά είναι πικρές και οι αλήθειες. Ξεχάσαμε ότι κύρια αιτία της άλωσης της Πόλης, ήταν η φυγή των Χριστιανών, ξεχάσαμε την εσωτερική διάλυση της αυτοκρατορίας, ξεχάσαμε τη διαφθορά και την ηθική εξαθλίωση, ξεχάσαμε και την εγκατάλειψη της Ορθοδοξίας. Ξεχάσαμε ότι για «αμαρτίες» πληρώσαμε, ξεχάσαμε το φυσικό νόμο - που είναι ταυτόσημος με το ορθόδοξο - που θέλει ότι κάνεις σ’ αυτή τη γη, εδώ και να τα πληρώνεις, ξεχάσαμε ότι η Εκκλησία ψάλλει για τις «εν πολλαίς αμαρτίες» που περιπίπτουν οι άνθρωποι.
? Η Εκκλησία της Ελλάδας στο ανακοινωθέν που διάβασε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, μίλησε για τις αμαρτίες του παρελθόντος, οι οποίες μας τυραννούν σήμερα, δεχόμενη το διάλογο επί του σχεδίου Ανάν. Στην Κύπρο Ιεράρχες, με πρώτο και καλύτερο τον Κυρηνείας Παύλο, ξέχασαν ποιοι είναι, πού πάνε και πολιτικολόγησαν με όρους περασμένων δεκαετιών. Κατέβηκαν πιο κάτω και από τους πολιτικούς, αναπτύσσοντας εθνικιστικό και απόλυτα αφοριστικό λόγο. Στη συγκέντρωση στο στάδιο Ελευθερία, παρακολουθήσαμε τον Μητροπολίτη Παύλο, μόνο και έρημο από τους συνυπογράψαντες το μανιφέστο των Ιεραρχών, να πολεμά με τον εαυτό του και να κατακεραυνώνει τους πολιτικούς ηγέτες της Κύπρου και της Ελλάδας.
? Η κορυφαία αλήθεια, η πράξη ζωής για τους χριστιανούς, είναι αγάπη, η οποία φθάνει μέχρι και τους εχθρούς. Εχθρός μπορεί να είναι ο αντίπαλος στη μάχη της διαδοχής σε θρόνους και εξουσίες, αλλά εχθρός είναι μέχρι σήμερα και ο Τούρκος. Ο Χριστός μας δεικνύει ότι για να εισέλθουμε στη Βασιλεία του, για να βρούμε την αληθινή χαρά θα πρέπει, να κατεβούμε στη γη και να αγαπήσουμε όλους, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος και θρησκείας όπως μεταφράζονται σήμερα τα λόγια του Αποστόλου Παύλου. Αν υποφέρουμε σήμερα σ’ αυτόν εδώ τον τόπο, είναι γιατί δεν αγαπήσαμε το διπλανό μας, είτε αυτός ήταν αριστερός, είτε ήταν δεξιός, είτε ήταν κομμουνιστής, είτε ήταν φασίστας και γιατί απορρίψαμε τους Τουρκοκύπριους, - τους εξισλαμισθέντες χριστιανούς όπως φιλάρεσκα και ανόητα παινευόμαστε - τους οποίους οδηγήσαμε στην αγκαλιά της ξένης Τουρκίας.
? Σήμερα για πρώτη φορά, μας δίδεται η ευκαιρία - αν τελικά μας δοθεί - να ζήσουμε με τους εχθρούς με ένα τρόπο αναγκαστικό. Κύριο χαρακτηριστικό του σχεδίου Ανάν, όπως υποδεικνύουν οι Ευρωπαίοι - και όχι εμείς που τα ξέρουμε όλα - είναι η παρεμπόδιση της μιας κοινότητας να επιβληθεί και να διαλύσει την άλλη. Δηλαδή μας επιβάλλουν τη συμβίωση. Με πιο απλά λόγια για να εκλεγεί κάποιος υπουργός, πρόεδρος και γερουσιαστής, πρέπει να τυγχάνει της υποστήριξης και των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Να σημειώσουμε ότι ανάλογες πρόνοιες, τέθηκαν και στο αμερικανικό σύνταγμα πριν μερικούς αιώνες, ώστε να οδηγήσουν σε συνεργασία τις αντιμαχόμενες πλευρές στον εμφύλιο πόλεμο. Προεκτείνοντας την σκέψη μας, να σημειώσουμε ότι μεγάλο βάρος στην επιτυχία της ειρήνευσης στην Κύπρο, δίδεται στον παράγοντα άνθρωπο και στην καλή θέληση και βούληση για συνεργασία που πρέπει να δείξουν οι δύο πλευρές. Υπάρχει βεβαίως και η ομπρέλα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία με τους θεσμούς και τα δικαστήρια της, προσφέρει την ασφάλεια σε δεύτερο επίπεδο.
? Η Εκκλησία της Κύπρου, έχει πολλά να προσφέρει σ’ αυτήν την προσπάθεια που πρέπει να ξεκινήσει. Με τον παρηγορητικό και τον ποιμαντικό της λόγο, μπορεί να συνεισφέρει τα μέγιστα στη συμβίωση των δύο εκκλησιαστικών οντοτήτων. Δεν είναι τυχαίο που το σχέδιο Ανάν δίδει υπερπρονόμια στα εκκλησιαστικά ιδρύματα, τις εκκλησίες και τα τεμένη. Απαγορεύει την εκλογή εκκλησιαστικών ταγών στα πολιτειακά αξιώματα, αλλά αυτό δεν μπορεί να θεωρείται αρνητικό. Μια τολμηρή ίσως πρόταση είναι να διδάσκεται ο Χριστιανισμός στους Τουρκοκύπριους και ο Ισλαμισμός στους Ελληνοκύπριους - στις τελευταίες τάξεις του λυκείου - για να καταφανεί πόσο κοντά βρίσκονται οι δύο θρησκείες. Οι θρησκειολόγοι λένε ότι η Ορθοδοξία είναι πιο κοντά στον Ισλαμισμό, παρά στον προτεσταντισμό. Εξάλλου ο Χριστός και η Παναγία αποτελούν ιερά πρόσωπα και για το Αλλάχ.
? Βεβαίως υπάρχει και ο άλλος δρόμος, της διχόνοιας, της συνέχισης των εξοπλισμών και της διχοτόμησης. Σήμερα είμαστε το πιο στρατικοποιημένο μέρος του κόσμου. Ένα λάθος και αν ξεσπάσει πόλεμος κανένας δεν θα μπορέσει να φύγει, όπως το 1974 και δεν θα μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα. Άσε που μια και μόνο απειλή από τους ισχυρούς της γης, θα μας γονατίσει την επομένη και θα ψάχνουμε νέες Ιουστινιανές για να γλιτώσουμε.
? Έχουν καθήκον σήμερα οι Ιεράρχες, να ενεργήσουν θεολογικά, να αφήσουν κατά μέρος τους εθνικισμούς και τους συναισθηματισμούς και να πάρουν από το χέρι τον φοβισμένο κόσμο. Ας αφήσουν τη δική τους αγωνία και το δικό τους πανικό, στα χέρια του Θεού και ας αναζητήσουν τη σωτηρία και διά μέσου του Χριστού. Επιτέλους να δοκιμάσουμε και τον άλλο δρόμο που δεν διέρχεται από τα «μπαλκόνια» και τις μεγαλοστομίες, αλλά περνά από την κατανόηση, την ανοχή και την αγάπη. Οι εξαδάκτυλοι των θρύλων υπάρχουν εδώ, είναι μέσα μας και δεν χρειάζεται να τους ψάχνουμε στη φαντασία μας.
? Είναι ωραίος ο ρομαντισμός, είναι όμορφα τα συναισθηματικά λόγια, είναι γλυκά τα ποιήματα, αλλά είναι πικρές και οι αλήθειες. Ξεχάσαμε ότι κύρια αιτία της άλωσης της Πόλης, ήταν η φυγή των Χριστιανών, ξεχάσαμε την εσωτερική διάλυση της αυτοκρατορίας, ξεχάσαμε τη διαφθορά και την ηθική εξαθλίωση, ξεχάσαμε και την εγκατάλειψη της Ορθοδοξίας. Ξεχάσαμε ότι για «αμαρτίες» πληρώσαμε, ξεχάσαμε το φυσικό νόμο - που είναι ταυτόσημος με το ορθόδοξο - που θέλει ότι κάνεις σ’ αυτή τη γη, εδώ και να τα πληρώνεις, ξεχάσαμε ότι η Εκκλησία ψάλλει για τις «εν πολλαίς αμαρτίες» που περιπίπτουν οι άνθρωποι.
? Η Εκκλησία της Ελλάδας στο ανακοινωθέν που διάβασε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, μίλησε για τις αμαρτίες του παρελθόντος, οι οποίες μας τυραννούν σήμερα, δεχόμενη το διάλογο επί του σχεδίου Ανάν. Στην Κύπρο Ιεράρχες, με πρώτο και καλύτερο τον Κυρηνείας Παύλο, ξέχασαν ποιοι είναι, πού πάνε και πολιτικολόγησαν με όρους περασμένων δεκαετιών. Κατέβηκαν πιο κάτω και από τους πολιτικούς, αναπτύσσοντας εθνικιστικό και απόλυτα αφοριστικό λόγο. Στη συγκέντρωση στο στάδιο Ελευθερία, παρακολουθήσαμε τον Μητροπολίτη Παύλο, μόνο και έρημο από τους συνυπογράψαντες το μανιφέστο των Ιεραρχών, να πολεμά με τον εαυτό του και να κατακεραυνώνει τους πολιτικούς ηγέτες της Κύπρου και της Ελλάδας.
? Η κορυφαία αλήθεια, η πράξη ζωής για τους χριστιανούς, είναι αγάπη, η οποία φθάνει μέχρι και τους εχθρούς. Εχθρός μπορεί να είναι ο αντίπαλος στη μάχη της διαδοχής σε θρόνους και εξουσίες, αλλά εχθρός είναι μέχρι σήμερα και ο Τούρκος. Ο Χριστός μας δεικνύει ότι για να εισέλθουμε στη Βασιλεία του, για να βρούμε την αληθινή χαρά θα πρέπει, να κατεβούμε στη γη και να αγαπήσουμε όλους, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος και θρησκείας όπως μεταφράζονται σήμερα τα λόγια του Αποστόλου Παύλου. Αν υποφέρουμε σήμερα σ’ αυτόν εδώ τον τόπο, είναι γιατί δεν αγαπήσαμε το διπλανό μας, είτε αυτός ήταν αριστερός, είτε ήταν δεξιός, είτε ήταν κομμουνιστής, είτε ήταν φασίστας και γιατί απορρίψαμε τους Τουρκοκύπριους, - τους εξισλαμισθέντες χριστιανούς όπως φιλάρεσκα και ανόητα παινευόμαστε - τους οποίους οδηγήσαμε στην αγκαλιά της ξένης Τουρκίας.
? Σήμερα για πρώτη φορά, μας δίδεται η ευκαιρία - αν τελικά μας δοθεί - να ζήσουμε με τους εχθρούς με ένα τρόπο αναγκαστικό. Κύριο χαρακτηριστικό του σχεδίου Ανάν, όπως υποδεικνύουν οι Ευρωπαίοι - και όχι εμείς που τα ξέρουμε όλα - είναι η παρεμπόδιση της μιας κοινότητας να επιβληθεί και να διαλύσει την άλλη. Δηλαδή μας επιβάλλουν τη συμβίωση. Με πιο απλά λόγια για να εκλεγεί κάποιος υπουργός, πρόεδρος και γερουσιαστής, πρέπει να τυγχάνει της υποστήριξης και των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Να σημειώσουμε ότι ανάλογες πρόνοιες, τέθηκαν και στο αμερικανικό σύνταγμα πριν μερικούς αιώνες, ώστε να οδηγήσουν σε συνεργασία τις αντιμαχόμενες πλευρές στον εμφύλιο πόλεμο. Προεκτείνοντας την σκέψη μας, να σημειώσουμε ότι μεγάλο βάρος στην επιτυχία της ειρήνευσης στην Κύπρο, δίδεται στον παράγοντα άνθρωπο και στην καλή θέληση και βούληση για συνεργασία που πρέπει να δείξουν οι δύο πλευρές. Υπάρχει βεβαίως και η ομπρέλα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία με τους θεσμούς και τα δικαστήρια της, προσφέρει την ασφάλεια σε δεύτερο επίπεδο.
? Η Εκκλησία της Κύπρου, έχει πολλά να προσφέρει σ’ αυτήν την προσπάθεια που πρέπει να ξεκινήσει. Με τον παρηγορητικό και τον ποιμαντικό της λόγο, μπορεί να συνεισφέρει τα μέγιστα στη συμβίωση των δύο εκκλησιαστικών οντοτήτων. Δεν είναι τυχαίο που το σχέδιο Ανάν δίδει υπερπρονόμια στα εκκλησιαστικά ιδρύματα, τις εκκλησίες και τα τεμένη. Απαγορεύει την εκλογή εκκλησιαστικών ταγών στα πολιτειακά αξιώματα, αλλά αυτό δεν μπορεί να θεωρείται αρνητικό. Μια τολμηρή ίσως πρόταση είναι να διδάσκεται ο Χριστιανισμός στους Τουρκοκύπριους και ο Ισλαμισμός στους Ελληνοκύπριους - στις τελευταίες τάξεις του λυκείου - για να καταφανεί πόσο κοντά βρίσκονται οι δύο θρησκείες. Οι θρησκειολόγοι λένε ότι η Ορθοδοξία είναι πιο κοντά στον Ισλαμισμό, παρά στον προτεσταντισμό. Εξάλλου ο Χριστός και η Παναγία αποτελούν ιερά πρόσωπα και για το Αλλάχ.
? Βεβαίως υπάρχει και ο άλλος δρόμος, της διχόνοιας, της συνέχισης των εξοπλισμών και της διχοτόμησης. Σήμερα είμαστε το πιο στρατικοποιημένο μέρος του κόσμου. Ένα λάθος και αν ξεσπάσει πόλεμος κανένας δεν θα μπορέσει να φύγει, όπως το 1974 και δεν θα μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα. Άσε που μια και μόνο απειλή από τους ισχυρούς της γης, θα μας γονατίσει την επομένη και θα ψάχνουμε νέες Ιουστινιανές για να γλιτώσουμε.
? Έχουν καθήκον σήμερα οι Ιεράρχες, να ενεργήσουν θεολογικά, να αφήσουν κατά μέρος τους εθνικισμούς και τους συναισθηματισμούς και να πάρουν από το χέρι τον φοβισμένο κόσμο. Ας αφήσουν τη δική τους αγωνία και το δικό τους πανικό, στα χέρια του Θεού και ας αναζητήσουν τη σωτηρία και διά μέσου του Χριστού. Επιτέλους να δοκιμάσουμε και τον άλλο δρόμο που δεν διέρχεται από τα «μπαλκόνια» και τις μεγαλοστομίες, αλλά περνά από την κατανόηση, την ανοχή και την αγάπη. Οι εξαδάκτυλοι των θρύλων υπάρχουν εδώ, είναι μέσα μας και δεν χρειάζεται να τους ψάχνουμε στη φαντασία μας.
Σχόλια