Η «καλή» διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας
Η «καλή» διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας
.
Από την πέτρα, έβγαλε γλυκό νερό. Ο λόγος για τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο, ο οποίος «έκανε περιουσία εκατομμυρίων», χωρίς το επιχειρηματικό δαιμόνιο, αλλά με την αγγελική αγάπη. Πρόσφατα η Ελληνική Τηλεόραση σε ένα θαυμάσιο αφιέρωμα για τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας, παρουσίασε τα έργα και τις ημέρες του προκαθημένου της Αλβανικής Εκκλησίας. Μόνος και μετά πολλών, μπόρεσε να νικήσει στον πόλεμο με το καθεστώς, με τους αλλόθρησκους και την καχυποψία. Μοναδικό του όπλο ο λαγαρός του λόγος και οι ευλογίες του. Ανήγειρε εκκλησίες, νοσοκομεία, σχολεία, τεχνικές σχολές και άλλα ιδρύματα, προσφέροντας τον ουράνιο άρτο στους πιστούς και τον επίγειο σε όλους, ανεξαρτήτως θρησκείας, φυλής, χρώματος ή εθνικής καταγωγής.
Στην νήσο των Αγίων και της καλοπέρασης, τα σκάνδαλα φυτρώνουν κυριολεκτικά σαν τα μανιτάρια και σκιάζουν Επισκόπους και «αυλικούς». Το ζήτημα της «καλής» διαχείρισης της εκκλησιαστικής περιουσίας, προβάλλει σήμερα ως το κύριο ζητούμενο. Επίσκοποι τρέχουν στους πολιτικούς, ζητώντας διάλογο, βεβαίως όχι για τα λεγόμενα πνευματικά θέματα, αλλά για τη διαχείριση της περιουσίας της Εκκλησίας. Επίσκοποι, έφθασαν στο σημείο να διατείνονται ότι καλή διαχείριση, είναι η ασφάλιση των κτιρίων, η πληρωμή των φόρων στο δημόσιο και τα αποδεδειγμένα κέρδη, από επιχειρηματικές δραστηριότητες. Η ιστορία θυμίζει την προτεσταντική αρχή του απόλυτου προορισμού, η οποία γέννησε τον καπιταλισμό. Καλός χριστιανός είναι ο κοινωνικά επιτυχημένος. Ευλογημένος του Θεού, είναι ο «καπάτσος». Τίμιος είναι αυτός που «κλέβει» με το γράμμα του νόμου το δημόσιο και τους υπαλλήλους του. Φυσικά, σημασία δεν έχει τι συμβαίνει στη ψυχή του ανθρώπου, ποιες είναι οι προθέσεις του, αλλά πάνω από όλα αξία έχει το «καλό» όνομα στην κοινωνία.
Οι πολιτικοί, εκπαιδευμένοι στο πολιτικό παιγνίδι, στις στρατηγικές της επίτευξης του καλύτερου αποτελέσματος, εντόπισαν ή μάλλον τους ήλθε ουρανοκατέβατη η χρυσή ευκαιρία να «βάλουν χέρι» στην Εκκλησία. Επιδίωξη να απαλλαγούν από το άγχος των διαφορετικών, κατά κανόνα ενοχλητικών, θέσεων στο Κυπριακό, στα θέματα εναρμόνισης και σε άλλα κοινωνικά ζητήματα. Παράλληλα, ελπίζουν ότι θα ενισχύσουν και τα «δυσπραγούντα» οικονομικά του δημοσίου. Ήδη αναμένεται η συζήτηση των οικονομικών δραστηριοτήτων της Εκκλησίας, σε δύο κοινοβουλευτικές επιτροπές, Οικονομικών και Θεσμών. Καυτά θέματα, όπως η ομοφυλοφιλία, τα οποία στο παρελθόν προκαλούσαν επαναστάσεις, τώρα περνούν χωρίς «γρατσουνιά» από το κοινοβούλιο.
Για πολλά χρόνια, ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος ζητούσε έναν «παλικαρά» κατά την έκφρασή του, για να διαχειρίζεται την εκκλησιαστική περιουσία. Πρόβαλλε τη δικαιολογία ότι οι επιχειρηματικές δραστηριότητες της Αρχιεπισκοπής, ξενοδοχεία, καταστήματα, οικόπεδα και άλλες επιχειρήσεις αποσκοπούσαν τάχα στην πληρωμή των μισθών των παπάδων, οι οποίοι και τότε και σήμερα, είναι μισθοί πείνας. Κάποτε βρέθηκε ο σοβαρός «παλικαράς» και ο Αρχιεπίσκοπος ξέχασε το αίτημα. Δεν ήταν και δεν είναι λίγοι οι απλοί παπάδες, που υποφέρουν και στερούνται τα πάντα και τότε και σήμερα. Μερικοί που δεν άντεξαν και τόλμησαν να δεχθούν «τυχερά», δηλαδή φιλοδωρήματα από πιστούς, τιμωρήθηκαν με αυστηρότατο τρόπο, δηλαδή με αργία μερικών βδομάδων. Εννοείται ότι σ’ αυτό το διάστημα τους απεκόπτετο ο μισθός για τιμωρία, τάχα για να μάθουν.
Τι σημαίνει άραγε καλή διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας; Μήπως ο πολλαπλασιασμός της και η εκμετάλλευσή της, ανεξαρτήτως είδους επιχειρηματικής δραστηριότητας; Η φυσική λογική που δεν διαφέρει από την υπέρλογη λογική του Θεού, δεικνύει ότι τα άδικα δεν ευλογούνται και όπως άδικα ήρθε ο πλούτος, έτσι άδικα και φεύγει. Τα κέρδη των εκκλησιαστικών «σκανδαλιστικών» επιχειρήσεων, των μαύρων μετοχών και της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, όπως ήρθαν, φαίνεται ότι και πάλι με τον ίδιο τρόπο φεύγουν. Ο Μητροπολίτης τέως Λεμεσού και όχι μόνος του, έφθασαν στο σημείο να δραστηριοποιούνται διεθνώς, σε επιχειρήσεις υψηλού κινδύνου και αμφίβολης νομιμότητας. Το ίδιο μήπως δεν συμβαίνει και στη «μπανανία» η οποία πλούτισε από το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, την εκμετάλλευση των ξένων και βεβαίως φιλοξενώντας κάθε κατεργάρη. Τώρα που τα λουριά έσφιξαν, ελέω Ευρώπης και όχι μόνο, τώρα που άρχισαν να πλησιάζουν τα δύσκολα, τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο, χωρίς να έχουν τελειωμό.
Η περίοδος που διανύουμε μπορεί να φαίνεται ότι είναι μαύρη και αλγεινή, αλλά στην πραγματικότητα, είναι λαμπρή και ελπιδοφόρα. Αποτελεί την περίοδο της κάθαρσης στην οποία ένας δυνατός άνεμος φυσά και συμπαρασύρει ό,τι σαθρό υπάρχει στην Εκκλησία της Κύπρου. Η ελπίδα και η σιγουριά της πίστης δεικνύουν ότι θα έλθουν καλύτερες μέρες στην πολύπαθη Κύπρο. Ο Θεός πάντα κάνει το θαύμα του, με το δικό του πάντα τρόπο, που δεν έχει σχέση με τις ανθρώπινες αλχημείες και ραδιουργίες.
Στην νήσο των Αγίων και της καλοπέρασης, τα σκάνδαλα φυτρώνουν κυριολεκτικά σαν τα μανιτάρια και σκιάζουν Επισκόπους και «αυλικούς». Το ζήτημα της «καλής» διαχείρισης της εκκλησιαστικής περιουσίας, προβάλλει σήμερα ως το κύριο ζητούμενο. Επίσκοποι τρέχουν στους πολιτικούς, ζητώντας διάλογο, βεβαίως όχι για τα λεγόμενα πνευματικά θέματα, αλλά για τη διαχείριση της περιουσίας της Εκκλησίας. Επίσκοποι, έφθασαν στο σημείο να διατείνονται ότι καλή διαχείριση, είναι η ασφάλιση των κτιρίων, η πληρωμή των φόρων στο δημόσιο και τα αποδεδειγμένα κέρδη, από επιχειρηματικές δραστηριότητες. Η ιστορία θυμίζει την προτεσταντική αρχή του απόλυτου προορισμού, η οποία γέννησε τον καπιταλισμό. Καλός χριστιανός είναι ο κοινωνικά επιτυχημένος. Ευλογημένος του Θεού, είναι ο «καπάτσος». Τίμιος είναι αυτός που «κλέβει» με το γράμμα του νόμου το δημόσιο και τους υπαλλήλους του. Φυσικά, σημασία δεν έχει τι συμβαίνει στη ψυχή του ανθρώπου, ποιες είναι οι προθέσεις του, αλλά πάνω από όλα αξία έχει το «καλό» όνομα στην κοινωνία.
Οι πολιτικοί, εκπαιδευμένοι στο πολιτικό παιγνίδι, στις στρατηγικές της επίτευξης του καλύτερου αποτελέσματος, εντόπισαν ή μάλλον τους ήλθε ουρανοκατέβατη η χρυσή ευκαιρία να «βάλουν χέρι» στην Εκκλησία. Επιδίωξη να απαλλαγούν από το άγχος των διαφορετικών, κατά κανόνα ενοχλητικών, θέσεων στο Κυπριακό, στα θέματα εναρμόνισης και σε άλλα κοινωνικά ζητήματα. Παράλληλα, ελπίζουν ότι θα ενισχύσουν και τα «δυσπραγούντα» οικονομικά του δημοσίου. Ήδη αναμένεται η συζήτηση των οικονομικών δραστηριοτήτων της Εκκλησίας, σε δύο κοινοβουλευτικές επιτροπές, Οικονομικών και Θεσμών. Καυτά θέματα, όπως η ομοφυλοφιλία, τα οποία στο παρελθόν προκαλούσαν επαναστάσεις, τώρα περνούν χωρίς «γρατσουνιά» από το κοινοβούλιο.
Για πολλά χρόνια, ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος ζητούσε έναν «παλικαρά» κατά την έκφρασή του, για να διαχειρίζεται την εκκλησιαστική περιουσία. Πρόβαλλε τη δικαιολογία ότι οι επιχειρηματικές δραστηριότητες της Αρχιεπισκοπής, ξενοδοχεία, καταστήματα, οικόπεδα και άλλες επιχειρήσεις αποσκοπούσαν τάχα στην πληρωμή των μισθών των παπάδων, οι οποίοι και τότε και σήμερα, είναι μισθοί πείνας. Κάποτε βρέθηκε ο σοβαρός «παλικαράς» και ο Αρχιεπίσκοπος ξέχασε το αίτημα. Δεν ήταν και δεν είναι λίγοι οι απλοί παπάδες, που υποφέρουν και στερούνται τα πάντα και τότε και σήμερα. Μερικοί που δεν άντεξαν και τόλμησαν να δεχθούν «τυχερά», δηλαδή φιλοδωρήματα από πιστούς, τιμωρήθηκαν με αυστηρότατο τρόπο, δηλαδή με αργία μερικών βδομάδων. Εννοείται ότι σ’ αυτό το διάστημα τους απεκόπτετο ο μισθός για τιμωρία, τάχα για να μάθουν.
Τι σημαίνει άραγε καλή διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας; Μήπως ο πολλαπλασιασμός της και η εκμετάλλευσή της, ανεξαρτήτως είδους επιχειρηματικής δραστηριότητας; Η φυσική λογική που δεν διαφέρει από την υπέρλογη λογική του Θεού, δεικνύει ότι τα άδικα δεν ευλογούνται και όπως άδικα ήρθε ο πλούτος, έτσι άδικα και φεύγει. Τα κέρδη των εκκλησιαστικών «σκανδαλιστικών» επιχειρήσεων, των μαύρων μετοχών και της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, όπως ήρθαν, φαίνεται ότι και πάλι με τον ίδιο τρόπο φεύγουν. Ο Μητροπολίτης τέως Λεμεσού και όχι μόνος του, έφθασαν στο σημείο να δραστηριοποιούνται διεθνώς, σε επιχειρήσεις υψηλού κινδύνου και αμφίβολης νομιμότητας. Το ίδιο μήπως δεν συμβαίνει και στη «μπανανία» η οποία πλούτισε από το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, την εκμετάλλευση των ξένων και βεβαίως φιλοξενώντας κάθε κατεργάρη. Τώρα που τα λουριά έσφιξαν, ελέω Ευρώπης και όχι μόνο, τώρα που άρχισαν να πλησιάζουν τα δύσκολα, τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο, χωρίς να έχουν τελειωμό.
Η περίοδος που διανύουμε μπορεί να φαίνεται ότι είναι μαύρη και αλγεινή, αλλά στην πραγματικότητα, είναι λαμπρή και ελπιδοφόρα. Αποτελεί την περίοδο της κάθαρσης στην οποία ένας δυνατός άνεμος φυσά και συμπαρασύρει ό,τι σαθρό υπάρχει στην Εκκλησία της Κύπρου. Η ελπίδα και η σιγουριά της πίστης δεικνύουν ότι θα έλθουν καλύτερες μέρες στην πολύπαθη Κύπρο. Ο Θεός πάντα κάνει το θαύμα του, με το δικό του πάντα τρόπο, που δεν έχει σχέση με τις ανθρώπινες αλχημείες και ραδιουργίες.
Σχόλια