Ο Θεός αγαπά και τους εχθρούς μας
Ο Θεός αγαπά και τους εχθρούς μας
.
? "Ο Θεός, όπως αγαπά εσένα, έτσι αγαπά και τους εχθρούς σου ", έλεγε η γερόντισσα Γαβριηλία, δίδοντας ένα γερό χαστούκι στην μεγαλύτερη πλάνη, που θέλει τους κατ’ όνομα χριστιανούς να αποτελούν την άρια φυλή στον κόσμο. Σ’ όλους αυτούς που νομίζουν ότι μόνο αυτοί θα κερδίσουν το παράδεισο. Σ όλους αυτούς που πιστεύουν ότι γνωρίζουν την κρίση του Θεού. Η γερόντισσα Γαβριηλία υπέδειξε και το μέγεθος της χριστιανικής αγάπης, η οποία φθάνει μέχρι και τους εχθρούς. Κριτής το μέγεθος της αγάπης και όχι η ονοματολογία. " Ούτε πού πάς, ούτε τι κάνεις, ούτε πώς ζείς, ούτε αν βοηθάς τους άλλους... Ενα έχει σημασία. Το Ποιόν και το Ποσόν της Αγάπης που δίνεις Παντού ".
? Τώρα που βρισκόμαστε στο παρά ένα της λύσης του κυπριακού και της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είμαστε μπροστά από δύο μεγάλες προκλήσεις, μπροστά σε δύο μεγάλους «εχθρούς», οι οποίοι καλούνται Ευρωπαίοι και Τούρκοι. Και οι πρώτοι και οι δεύτεροι θέλουν να ζήσουν μαζί μας, για τα δικά τους συμφέροντα, θέλουν να ανταγωνιστούν μαζί μας, γιατί αισθάνονται ότι μπορούν να κερδίσουν. Η έννοια του εχθρού δεν περιορίζεται μόνο στα οργανωμένα σύνολα, αλλά μεταφράζεται κάθε φορά, στο πρόσωπο του απέναντι. Στην οικογένεια εχθρός μπορεί να είναι ο σύζυγος, στη γειτονιά ο γείτονας - καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά να έχεις κακό γείτονα - στη δουλειά εχθρός μπορεί να είναι ο προϊστάμενος, στο χωριό ο κοινοτάρχης, στο κράτος ο ηγέτης, στην Ευρώπη, οι Βρυξέλλες.
? Το σχέδιο λύσης του Κόφι Ανάν, όπως υποδεικνύουν ευρωπαίοι αξιωματούχοι, ωθεί και αναγκάζει τις δύο κοινότητες να συνεργαστούν, ώστε να προχωρήσει η νέα κυπριακή πολιτεία. Προσθέτουν, παράλληλα, ότι η προτεινόμενη λύση εμποδίζει τη μια κοινότητα να επιβληθεί πάνω στην άλλη. Αν προχωρήσουμε τη σκέψη μας, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι βάρος τίθεται και στα πρόσωπα και όχι μόνο στους θεσμούς. Για να δουλέψει αυτή η λύση, χρειάζεται εκτός από τους ξένους, να προσπαθήσουμε κι εμείς, να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να σεβαστούμε τους άλλους και ότι οι απέναντι θα είναι συνεργάτες μας και όχι εχθροί μας. Η αποτυχία της κυπριακής Δημοκρατίας, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό, στην απροθυμία των ηγετών της και όχι μόνο, να ξεχάσουν το σύνθημα της Ένωσης με την Ελλάδα και να αγωνιστούν για την εδραίωση των δημοκρατικών θεσμών. Άλλα πίστευαν οι άνθρωποι, άλλα έλεγαν και άλλα έπρατταν. Σ’ αυτήν την αλλοπρόσαλλη στάση, μερίδιο ευθύνης φέρει και η Εκκλησία, η οποία στήριξε τον αγώνα της ΕΟΚΑ, αλλά όχι όσο έπρεπε την Κυπριακή Δημοκρατία.
? Η Εκκλησία του Χριστού κάνει λόγο για δύο ειδών μαρτύρια. Το μαρτύριο του σώματος και το μαρτύριο της συνείδησης. Άγιοι δεν είναι μόνο όσοι μαρτύρησαν, αλλά και όσοι μια ζωή υπέμειναν και αγωνίστηκαν για την αγάπη του Χριστού. Ο δικαιοκρίτης Χριστός δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους ανθρώπους, αναλόγως και του χώρου και του χρόνου που γεννήθηκε ο καθένας. Αναλόγως των πειρασμών που έχουν να αντιπαλέψουν, εκπέμπει με ανάλογο τρόπο τη χάρη του. Αν κάποτε η Εκκλησία έπρεπε να αγωνιστεί για την ελευθερία των πιστών και να ευλογήσει τα όπλα - κατ΄ οικονομία πάντα - σήμερα πρέπει να στηρίξει και να βοηθήσει τους πιστούς να βιώσουν σ΄ όλο της το μέγεθος την αγάπη.
? Η Εκκλησία της Κύπρου οφείλει να συνεισφέρει σ΄ αυτή την προσπάθεια για συμβίωση με τους τουρκοκύπριους και αυτό μπορεί να αποτελέσει για τους πιστούς, ένα είδος μαρτυρίου της συνείδησης σε πρώτη φάση, αλλά στη συνέχεια, σίγουρα θα μετατραπεί σε παραδείσια χαρά. Εξάλλου, ευτυχία είναι να δίνεις και όχι να παίρνεις. Στην πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις, οι αγαπητικές εκφράσεις μάλλον ακούγονται παράξενα, αφού τα πάντα κατευθύνονται από την έννοια του συμφέροντος. Ωστόσο, οι δύο πορείες, της αγάπης και της πολιτικής, έχουν παράλληλες διαδρομές, αφού όπως γνωρίζουν πολύ καλά όλοι οι πολιτικοί, μεγαλύτερη δύναμη από τα όπλα έχει η διπλωματία και ο πολιτισμός. Η πίστη του Χριστού είναι και πολιτισμός και ο πολιτισμός αποτελεί σκαλοπάτι για το Θεό. Η Ελλάδα πριν μερικά χρόνια προτίμησε την κατά μέτωπο επίθεση κατά της Τουρκίας και φυσικά οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Τα τελευταία χρόνια ακολουθεί το δρόμο της διπλωματικής φιλίας και της πολιτιστικής αγάπης και τα δεδομένα δεν είναι σίγουρα χειρότερα. Αντιθέτως, και οικονομικά και πολιτικά, η Ελλάδα κερδίζει πολλές μάχες σε όλα τα επίπεδα.
? Ο Θεός αγαπά και τους εχθρούς μας, αλλά αγαπά και εμάς. Η αγάπη αυτή δεν είναι χαζοχαρούμενοι συναισθηματισμοί, ούτε αποτελεί άλλοθι των εγωιστικών μας παθών. Αποτελεί χαρούμενο δρόμο, προς τη σωτηρία και την ένωση με το Θεό. Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά με πόνο και κόπο, είναι ανάβαση στο Σταυρό που οδηγεί στην Ανάσταση. Αυτή η πορεία διέρχεται από την απελπισία, από την ήττα του εγωισμού, ο οποίος οδηγεί στο φως. Αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι για να δούμε φως, πρέπει να παραδεχθούμε τα λάθη μας, τότε δεν υπάρχει σωτηρία. Να ζητήσουμε το έλεος του Θεού, να δημιουργήσουμε βάσεις στον ουρανό και τότε σίγουρα θα φύγουν οι βάσεις και επί της γης, είτε σήμερα, είτε αύριο.
? Τώρα που βρισκόμαστε στο παρά ένα της λύσης του κυπριακού και της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είμαστε μπροστά από δύο μεγάλες προκλήσεις, μπροστά σε δύο μεγάλους «εχθρούς», οι οποίοι καλούνται Ευρωπαίοι και Τούρκοι. Και οι πρώτοι και οι δεύτεροι θέλουν να ζήσουν μαζί μας, για τα δικά τους συμφέροντα, θέλουν να ανταγωνιστούν μαζί μας, γιατί αισθάνονται ότι μπορούν να κερδίσουν. Η έννοια του εχθρού δεν περιορίζεται μόνο στα οργανωμένα σύνολα, αλλά μεταφράζεται κάθε φορά, στο πρόσωπο του απέναντι. Στην οικογένεια εχθρός μπορεί να είναι ο σύζυγος, στη γειτονιά ο γείτονας - καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά να έχεις κακό γείτονα - στη δουλειά εχθρός μπορεί να είναι ο προϊστάμενος, στο χωριό ο κοινοτάρχης, στο κράτος ο ηγέτης, στην Ευρώπη, οι Βρυξέλλες.
? Το σχέδιο λύσης του Κόφι Ανάν, όπως υποδεικνύουν ευρωπαίοι αξιωματούχοι, ωθεί και αναγκάζει τις δύο κοινότητες να συνεργαστούν, ώστε να προχωρήσει η νέα κυπριακή πολιτεία. Προσθέτουν, παράλληλα, ότι η προτεινόμενη λύση εμποδίζει τη μια κοινότητα να επιβληθεί πάνω στην άλλη. Αν προχωρήσουμε τη σκέψη μας, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι βάρος τίθεται και στα πρόσωπα και όχι μόνο στους θεσμούς. Για να δουλέψει αυτή η λύση, χρειάζεται εκτός από τους ξένους, να προσπαθήσουμε κι εμείς, να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να σεβαστούμε τους άλλους και ότι οι απέναντι θα είναι συνεργάτες μας και όχι εχθροί μας. Η αποτυχία της κυπριακής Δημοκρατίας, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό, στην απροθυμία των ηγετών της και όχι μόνο, να ξεχάσουν το σύνθημα της Ένωσης με την Ελλάδα και να αγωνιστούν για την εδραίωση των δημοκρατικών θεσμών. Άλλα πίστευαν οι άνθρωποι, άλλα έλεγαν και άλλα έπρατταν. Σ’ αυτήν την αλλοπρόσαλλη στάση, μερίδιο ευθύνης φέρει και η Εκκλησία, η οποία στήριξε τον αγώνα της ΕΟΚΑ, αλλά όχι όσο έπρεπε την Κυπριακή Δημοκρατία.
? Η Εκκλησία του Χριστού κάνει λόγο για δύο ειδών μαρτύρια. Το μαρτύριο του σώματος και το μαρτύριο της συνείδησης. Άγιοι δεν είναι μόνο όσοι μαρτύρησαν, αλλά και όσοι μια ζωή υπέμειναν και αγωνίστηκαν για την αγάπη του Χριστού. Ο δικαιοκρίτης Χριστός δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους ανθρώπους, αναλόγως και του χώρου και του χρόνου που γεννήθηκε ο καθένας. Αναλόγως των πειρασμών που έχουν να αντιπαλέψουν, εκπέμπει με ανάλογο τρόπο τη χάρη του. Αν κάποτε η Εκκλησία έπρεπε να αγωνιστεί για την ελευθερία των πιστών και να ευλογήσει τα όπλα - κατ΄ οικονομία πάντα - σήμερα πρέπει να στηρίξει και να βοηθήσει τους πιστούς να βιώσουν σ΄ όλο της το μέγεθος την αγάπη.
? Η Εκκλησία της Κύπρου οφείλει να συνεισφέρει σ΄ αυτή την προσπάθεια για συμβίωση με τους τουρκοκύπριους και αυτό μπορεί να αποτελέσει για τους πιστούς, ένα είδος μαρτυρίου της συνείδησης σε πρώτη φάση, αλλά στη συνέχεια, σίγουρα θα μετατραπεί σε παραδείσια χαρά. Εξάλλου, ευτυχία είναι να δίνεις και όχι να παίρνεις. Στην πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις, οι αγαπητικές εκφράσεις μάλλον ακούγονται παράξενα, αφού τα πάντα κατευθύνονται από την έννοια του συμφέροντος. Ωστόσο, οι δύο πορείες, της αγάπης και της πολιτικής, έχουν παράλληλες διαδρομές, αφού όπως γνωρίζουν πολύ καλά όλοι οι πολιτικοί, μεγαλύτερη δύναμη από τα όπλα έχει η διπλωματία και ο πολιτισμός. Η πίστη του Χριστού είναι και πολιτισμός και ο πολιτισμός αποτελεί σκαλοπάτι για το Θεό. Η Ελλάδα πριν μερικά χρόνια προτίμησε την κατά μέτωπο επίθεση κατά της Τουρκίας και φυσικά οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Τα τελευταία χρόνια ακολουθεί το δρόμο της διπλωματικής φιλίας και της πολιτιστικής αγάπης και τα δεδομένα δεν είναι σίγουρα χειρότερα. Αντιθέτως, και οικονομικά και πολιτικά, η Ελλάδα κερδίζει πολλές μάχες σε όλα τα επίπεδα.
? Ο Θεός αγαπά και τους εχθρούς μας, αλλά αγαπά και εμάς. Η αγάπη αυτή δεν είναι χαζοχαρούμενοι συναισθηματισμοί, ούτε αποτελεί άλλοθι των εγωιστικών μας παθών. Αποτελεί χαρούμενο δρόμο, προς τη σωτηρία και την ένωση με το Θεό. Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά με πόνο και κόπο, είναι ανάβαση στο Σταυρό που οδηγεί στην Ανάσταση. Αυτή η πορεία διέρχεται από την απελπισία, από την ήττα του εγωισμού, ο οποίος οδηγεί στο φως. Αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι για να δούμε φως, πρέπει να παραδεχθούμε τα λάθη μας, τότε δεν υπάρχει σωτηρία. Να ζητήσουμε το έλεος του Θεού, να δημιουργήσουμε βάσεις στον ουρανό και τότε σίγουρα θα φύγουν οι βάσεις και επί της γης, είτε σήμερα, είτε αύριο.
Σχόλια