Χριστός γεννάται, γεννώντας τη χαρά
.
? "Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη..." και η ειρήνη του Θεού έρχεται και καταυγάζει τις ψυχές των ανθρώπων. Το θαύμα της άκρας ταπείνωσης του Θεού, που έγινε άνθρωπος για να σώσει τους ανθρώπους, βιώνεται από τους καθαρούς και αληθινούς ανθρώπους. Η ουράνια χαρά έρχεται στη γη και ανεβάζει τον άνθρωπο στον ουρανό. Εξαφανίζεται ο φόβος και η αγωνία και ο παράδεισος κατοικοεδρεύει στην ψυχή και το σώμα των ανθρώπων.
? Ένα από τα πολλά μηνύματα στα κινητά τηλέφωνα, τα γνωστά SMS αναφέρει ότι «αν κάθε φορά που σε σκεφτόμουν έπεφτε ένα αστέρι, τότε θα καταλάβαινε το φεγγάρι τι θα πει μοναξιά». Το τραγούδι συμπληρώνει ότι «καταραμένες Κυριακές για τους ερωτευμένους είστε μόνο...». Αυτές τις μέρες της χαράς και της ευτυχίας οι παγκόσμιες στατιστικές αναφέρουν ότι τα περιστατικά κατάθλιψης και αυτοκτονιών αυξάνονται δραματικά. Ο άνθρωπος βρίσκει «αναγκαστικά» χρόνο για να κοιτάξει τον εαυτό του, για να σκεφτεί ότι έχει αρχή και τέλος, ότι δεν ζει μόνος και έρμος, σ’ αυτό τον κόσμο. Βλέπει στον καθρέπτη της συνείδησής του και αντιλαμβάνεται ότι η αλήθεια δεν είναι στο τρέξιμο του άλλου, στο κυνήγι των λεφτών και στην υποταγή στη δόξα.
? Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο για τους μικρούς, όπως κράζει το μοναξιασμένο πλήθος τις μέρες αυτές. Το κλείσιμο στον εαυτό και η περιχαράκωση στον εγωισμό αποτελεί την εύκολη δικαιολογία για να μην τολμήσει ο άνθρωπος να αγγίξει τον συνάνθρωπό του, για να γευτεί το Θεό. Τα Χριστούγεννα δεν ταιριάζουν με τη μελαγχολία, δεν έχουν σχέση με τις απογοητεύσεις και τον πόνο της μοναξιάς. Η γέννηση του Χριστού δεν φανερώνεται ούτε στα πολύχρωμα λαμπάκια, ούτε στα θορυβώδη ρεβεγιόν, ούτε βεβαίως και στα επιδεικτικά πανάκριβα ρούχα. Η χαρά δεν βιώνεται ούτε στο τρέξιμο για τα δώρα, ούτε βεβαίως στην αγωνία για τη νύκτα της μεγάλης γιορτής.
? Η χαρά και η ευτυχία βρίσκεται στον άλλο, στον διπλανό, στον προϊστάμενο, ακόμη και στον εχθρό -όποια ονόματα και αν έχει - βρίσκεται στην προσφορά και στην αγάπη. Ο δρόμος προς την αγάπη διέρχεται από την ταπείνωση, περνά από την αυταπάρνηση και γεννιέται μέσα από την κίνηση για συνάντηση του άλλου. Χρειάζεται η κίνηση, απαιτείται η τόλμη, είναι απαραίτητη η έξοδος από το εγώ για να υπάρξει η συνάντηση του εσύ. Και εκεί που ο άνθρωπος αδυνατεί, έρχεται η δύναμη του Χριστού, έρχεται η χάρις του Θεού και συμπληρώνει τα ελλείποντα. Η απελπισία αποτελεί προνόμιο για τον πιστό, καθίσταται αιτία αλμάτων και γίνεται η αιτία για έξοδο από τον εγωπαθή εγωισμό. Όπως σημειώνει και ο Παύλος Eυδοκίμωφ, ο άνθρωπος «χωρισμένος από κάθε τι και ενωμένος με το παν. Aπαθής και με υπερτάτην ευαισθησία. Θεοποιημένος, και να θεωρεί τον εαυτό του σκουπίδι του κόσμου. Πάνω απ' όλα ευτυχισμένο, θεϊκά ευτυχισμένο..."
? Χριστός γεννάται δοξάσατε ψάλλει η Εκκλησία και ο άνθρωπος καλείται να συμμετάσχει στη χαρά της Ενανθρώπισης του Χριστού. Μέσα από την νηστεία, διά της προσευχής και κυρίως μέσα από την υψοποιό ταπείνωση, μπορεί να βιώσει την αληθινή χαρά που είναι ταυτόσημη με την αγάπη, που είναι ο Θεός παρατεινόμενος στους αιώνες. Ο μέγας υμνογράφος, ο Ρωμανός ο Μελωδός, διαλαλεί ότι "δι' ημάς γαρ εγεννήθη παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός". Καλεί τους πιστούς να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Χριστού, να γίνουν παιδιά στην ψυχή, όχι στη φρόνηση, να αποβάλουν τα πάθη και τις αμαρτίες και να ενωθούμε με τον Θεό. Και ο υμνωδός μαζί με τους μάγους και τους ποιμένες, υποδεικνύει με τη βεβαιότητα της εμπειρίας ότι "εύρομεν την αλήθειαν και γαρ εκ της Παρθένου ετέχθη ο Κύριος".
? Ένα από τα πολλά μηνύματα στα κινητά τηλέφωνα, τα γνωστά SMS αναφέρει ότι «αν κάθε φορά που σε σκεφτόμουν έπεφτε ένα αστέρι, τότε θα καταλάβαινε το φεγγάρι τι θα πει μοναξιά». Το τραγούδι συμπληρώνει ότι «καταραμένες Κυριακές για τους ερωτευμένους είστε μόνο...». Αυτές τις μέρες της χαράς και της ευτυχίας οι παγκόσμιες στατιστικές αναφέρουν ότι τα περιστατικά κατάθλιψης και αυτοκτονιών αυξάνονται δραματικά. Ο άνθρωπος βρίσκει «αναγκαστικά» χρόνο για να κοιτάξει τον εαυτό του, για να σκεφτεί ότι έχει αρχή και τέλος, ότι δεν ζει μόνος και έρμος, σ’ αυτό τον κόσμο. Βλέπει στον καθρέπτη της συνείδησής του και αντιλαμβάνεται ότι η αλήθεια δεν είναι στο τρέξιμο του άλλου, στο κυνήγι των λεφτών και στην υποταγή στη δόξα.
? Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο για τους μικρούς, όπως κράζει το μοναξιασμένο πλήθος τις μέρες αυτές. Το κλείσιμο στον εαυτό και η περιχαράκωση στον εγωισμό αποτελεί την εύκολη δικαιολογία για να μην τολμήσει ο άνθρωπος να αγγίξει τον συνάνθρωπό του, για να γευτεί το Θεό. Τα Χριστούγεννα δεν ταιριάζουν με τη μελαγχολία, δεν έχουν σχέση με τις απογοητεύσεις και τον πόνο της μοναξιάς. Η γέννηση του Χριστού δεν φανερώνεται ούτε στα πολύχρωμα λαμπάκια, ούτε στα θορυβώδη ρεβεγιόν, ούτε βεβαίως και στα επιδεικτικά πανάκριβα ρούχα. Η χαρά δεν βιώνεται ούτε στο τρέξιμο για τα δώρα, ούτε βεβαίως στην αγωνία για τη νύκτα της μεγάλης γιορτής.
? Η χαρά και η ευτυχία βρίσκεται στον άλλο, στον διπλανό, στον προϊστάμενο, ακόμη και στον εχθρό -όποια ονόματα και αν έχει - βρίσκεται στην προσφορά και στην αγάπη. Ο δρόμος προς την αγάπη διέρχεται από την ταπείνωση, περνά από την αυταπάρνηση και γεννιέται μέσα από την κίνηση για συνάντηση του άλλου. Χρειάζεται η κίνηση, απαιτείται η τόλμη, είναι απαραίτητη η έξοδος από το εγώ για να υπάρξει η συνάντηση του εσύ. Και εκεί που ο άνθρωπος αδυνατεί, έρχεται η δύναμη του Χριστού, έρχεται η χάρις του Θεού και συμπληρώνει τα ελλείποντα. Η απελπισία αποτελεί προνόμιο για τον πιστό, καθίσταται αιτία αλμάτων και γίνεται η αιτία για έξοδο από τον εγωπαθή εγωισμό. Όπως σημειώνει και ο Παύλος Eυδοκίμωφ, ο άνθρωπος «χωρισμένος από κάθε τι και ενωμένος με το παν. Aπαθής και με υπερτάτην ευαισθησία. Θεοποιημένος, και να θεωρεί τον εαυτό του σκουπίδι του κόσμου. Πάνω απ' όλα ευτυχισμένο, θεϊκά ευτυχισμένο..."
? Χριστός γεννάται δοξάσατε ψάλλει η Εκκλησία και ο άνθρωπος καλείται να συμμετάσχει στη χαρά της Ενανθρώπισης του Χριστού. Μέσα από την νηστεία, διά της προσευχής και κυρίως μέσα από την υψοποιό ταπείνωση, μπορεί να βιώσει την αληθινή χαρά που είναι ταυτόσημη με την αγάπη, που είναι ο Θεός παρατεινόμενος στους αιώνες. Ο μέγας υμνογράφος, ο Ρωμανός ο Μελωδός, διαλαλεί ότι "δι' ημάς γαρ εγεννήθη παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός". Καλεί τους πιστούς να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Χριστού, να γίνουν παιδιά στην ψυχή, όχι στη φρόνηση, να αποβάλουν τα πάθη και τις αμαρτίες και να ενωθούμε με τον Θεό. Και ο υμνωδός μαζί με τους μάγους και τους ποιμένες, υποδεικνύει με τη βεβαιότητα της εμπειρίας ότι "εύρομεν την αλήθειαν και γαρ εκ της Παρθένου ετέχθη ο Κύριος".
Σχόλια