Το άγχος των δημοσκοπήσεων και η αναζήτηση του Θρόνου
.
Φωνή λαού, φωνή θεού, έλεγαν οι παλαιότεροι, και οι νεότεροι ακολουθώντας τους κανόνες του μάρκετινγκ προτιμούν τις δημοσκοπήσεις. Τίθενται οι εκκλησιαστικοί ταγοί, ως άλλοι πολιτικοί στη σειρά και οι επιλεγμένοι ψηφοφόροι ψηφίζουν αυτόν που θέλουν. Η συνείδηση του λαού αποτελεί το ύψιστο κριτήριο για την αγιότητα των ανθρώπων και των συνόδων, αλλά απαιτεί την επιβεβαίωση του χρόνου και θαυματουργών θεϊκών σημείων. Η αγιότητα δεν είναι μια στιγμιαία έκφανση της ζωής, δεν είναι λαχείο που κερδίζει, αλλά ούτε και αποτέλεσμα κάποιας διαφημιστικής προπαγανδιστικής εκστρατείας. Είναι αποτέλεσμα της «καλής αλλοίωσης της δεξιάς του Υψίστου», είναι αποτέλεσμα της άσκησης, του πόνου και του κόπου, του σταυρού που καλείται ο πιστός να άρει για να ακολουθήσει το Χριστό.
Οι δημοσκοπήσεις δεν αποτελούν, σίγουρα, αδιάψευστο μάρτυρα της συνείδησης του λαού, αλλά αντανακλούν την εντύπωση που έχουν οι πιστοί για την "έξωθεν καλή μαρτυρία" που έχουν οι Επίσκοποι και βεβαίως το πόσο γνωστοί είναι, στο ευρύ κοινό. Μπορεί οι Επίσκοποι να μην έχουν νούμερα στα αυτοκίνητά τους και να θεωρούνται δημόσια πρόσωπα, αλλά αυτή η εικόνα απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Αν κυκλοφορήσουν ως απλοί μοναχοί - είναι οι πρώτοι των μοναχών - και χωρίς συνοδούς, ελάχιστοι νομίζω θα τους αναγνωρίσουν στο δρόμο. Οι δημοσκοπήσεις αποτελούν ένα χρήσιμο εργαλείο για τη διεισδυτικότητα του Επισκόπου στο σύνολο του λαού και βεβαίως όχι επιβεβαίωση της αγιότητάς του.
Η ποιμένουσα Εκκλησία στη σύγχρονη εποχή που ζούμε, καλό θα ήταν να χρησιμοποιεί και αυτό το μέσο για να κάνει αυτοκριτική, για να αφουγκράζεται την κοινωνία. Ιδιαιτέρως οι Επίσκοποι, οι οποίοι υποπίπτουν στο επίπεδο του λαϊκού άρχοντα, περιστοιχισμένοι από έρποντες αυλικούς και λείχοντες οπαδούς, θα πρέπει και μέσα από αυτές τις μεθόδους να αναζητούν την αλήθεια. Η τέχνη για να ανακαλύψει κανείς την αλήθεια, δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά ο τρόπος που τίθενται οι ερωτήσεις. Αν ο σκοπός είναι η προβολή μιας θετικής εικόνας στον κόσμο, τότε οι ερωτήσεις είναι άλλες, αλλά αν ο σκοπός είναι η αναζήτηση της αλήθειας, τότε οι ερωτήσεις θα πρέπει να είναι διαφορετικές.
Ο Αρχιεπίσκοπος Λουκάς Βοινο-Γιασενέτσκι (1877-1961) γιατρός στο επάγγελμα, ο οποίος πέρασε χίλια μύρια βάσανα για την αγάπη του Χριστού και των ανθρώπων, έλεγε: «Η εξουσία είναι δηλητήριο γνωστό από χιλιάδες χρόνια. Μακάρι να μην μπορούσε ποτέ κανένας να αποκτήσει υλική εξουσία πάνω σε άλλους ανθρώπους. Για ένα άνθρωπο που πιστεύει σε κάποια δύναμη ανώτερη από όλους εμάς και γι αυτό καταλαβαίνει ότι τα δικά του όρια είναι περιορισμένα, η εξουσία δεν είναι θανατηφόρα. Για ανθρώπους όμως που δεν έχουν καμιά ανώτερη σφαίρα, η εξουσία είναι πτωμαΐνη. Και από αυτή τη μόλυνση δεν υπάρχει σωτηρία»
Η εκκλησιαστική ιστορία δεικνύει ότι οι Επίσκοποι και οι παπάδες που κυνηγήθηκαν, συκοφαντήθηκαν και εξορίστηκαν, δεν υπέφεραν γιατί δεν είχαν την αγάπη του λαού, αλλά γιατί δεν ακολούθησαν τα κελεύσματα της εξουσίας. Η Εκκλησία του Χριστού ουδέποτε είχε το άγχος της δημοτικότητας, ούτε της προσφοράς και ουδέποτε αγωνιζόταν να σώσει τους ανθρώπους, χωρίς τη θέλησή τους. Η μεγάλη προσπάθεια, η μεγάλη θυσία, η μεγάλη άσκηση, όλων των πιστών, όλων των κληρικών και λαϊκών, ήταν πάντα ο αγώνας για μετάνοια, για να αγαπήσουν περισσότερο το Θεό και τους ανθρώπους, για να πλησιάσουν όσο το δυνατό πιο κοντά στο Θεό.
Η αναζήτηση του Αρχιεπισκοπικού θρόνου, από Επισκόπους και μη, είναι μια θεμιτή φιλοδοξία. Είναι καλό να ορέγονται οι άνθρωποι την προσφορά, είναι καλό να προσπαθούν να προσφέρουν αγάπη στους συνανθρώπους τους, είναι άριστο να διαλέγουν την ανηφορική πορεία της μοναχικής ισάγγελης άσκησης. Ωστόσο, είναι καλό να γνωρίζουν οι φιλόδοξοι, ότι όσο πιο ψηλά είναι ένας άνθρωπος, τόσο πιο πολλές παγίδες έχει να αντιμετωπίσει και πιο πολλούς πειρασμούς για να αντιπαλέψει. Στόχος είναι η αγιότητα και όχι η εξουσία της πτωμαΐνης. Επιδίωξη είναι η χαρά του παραδείσου και όχι η δυστυχία της «χλιδάτης» κόλασης.
Οι δημοσκοπήσεις δεν αποτελούν, σίγουρα, αδιάψευστο μάρτυρα της συνείδησης του λαού, αλλά αντανακλούν την εντύπωση που έχουν οι πιστοί για την "έξωθεν καλή μαρτυρία" που έχουν οι Επίσκοποι και βεβαίως το πόσο γνωστοί είναι, στο ευρύ κοινό. Μπορεί οι Επίσκοποι να μην έχουν νούμερα στα αυτοκίνητά τους και να θεωρούνται δημόσια πρόσωπα, αλλά αυτή η εικόνα απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Αν κυκλοφορήσουν ως απλοί μοναχοί - είναι οι πρώτοι των μοναχών - και χωρίς συνοδούς, ελάχιστοι νομίζω θα τους αναγνωρίσουν στο δρόμο. Οι δημοσκοπήσεις αποτελούν ένα χρήσιμο εργαλείο για τη διεισδυτικότητα του Επισκόπου στο σύνολο του λαού και βεβαίως όχι επιβεβαίωση της αγιότητάς του.
Η ποιμένουσα Εκκλησία στη σύγχρονη εποχή που ζούμε, καλό θα ήταν να χρησιμοποιεί και αυτό το μέσο για να κάνει αυτοκριτική, για να αφουγκράζεται την κοινωνία. Ιδιαιτέρως οι Επίσκοποι, οι οποίοι υποπίπτουν στο επίπεδο του λαϊκού άρχοντα, περιστοιχισμένοι από έρποντες αυλικούς και λείχοντες οπαδούς, θα πρέπει και μέσα από αυτές τις μεθόδους να αναζητούν την αλήθεια. Η τέχνη για να ανακαλύψει κανείς την αλήθεια, δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά ο τρόπος που τίθενται οι ερωτήσεις. Αν ο σκοπός είναι η προβολή μιας θετικής εικόνας στον κόσμο, τότε οι ερωτήσεις είναι άλλες, αλλά αν ο σκοπός είναι η αναζήτηση της αλήθειας, τότε οι ερωτήσεις θα πρέπει να είναι διαφορετικές.
Ο Αρχιεπίσκοπος Λουκάς Βοινο-Γιασενέτσκι (1877-1961) γιατρός στο επάγγελμα, ο οποίος πέρασε χίλια μύρια βάσανα για την αγάπη του Χριστού και των ανθρώπων, έλεγε: «Η εξουσία είναι δηλητήριο γνωστό από χιλιάδες χρόνια. Μακάρι να μην μπορούσε ποτέ κανένας να αποκτήσει υλική εξουσία πάνω σε άλλους ανθρώπους. Για ένα άνθρωπο που πιστεύει σε κάποια δύναμη ανώτερη από όλους εμάς και γι αυτό καταλαβαίνει ότι τα δικά του όρια είναι περιορισμένα, η εξουσία δεν είναι θανατηφόρα. Για ανθρώπους όμως που δεν έχουν καμιά ανώτερη σφαίρα, η εξουσία είναι πτωμαΐνη. Και από αυτή τη μόλυνση δεν υπάρχει σωτηρία»
Η εκκλησιαστική ιστορία δεικνύει ότι οι Επίσκοποι και οι παπάδες που κυνηγήθηκαν, συκοφαντήθηκαν και εξορίστηκαν, δεν υπέφεραν γιατί δεν είχαν την αγάπη του λαού, αλλά γιατί δεν ακολούθησαν τα κελεύσματα της εξουσίας. Η Εκκλησία του Χριστού ουδέποτε είχε το άγχος της δημοτικότητας, ούτε της προσφοράς και ουδέποτε αγωνιζόταν να σώσει τους ανθρώπους, χωρίς τη θέλησή τους. Η μεγάλη προσπάθεια, η μεγάλη θυσία, η μεγάλη άσκηση, όλων των πιστών, όλων των κληρικών και λαϊκών, ήταν πάντα ο αγώνας για μετάνοια, για να αγαπήσουν περισσότερο το Θεό και τους ανθρώπους, για να πλησιάσουν όσο το δυνατό πιο κοντά στο Θεό.
Η αναζήτηση του Αρχιεπισκοπικού θρόνου, από Επισκόπους και μη, είναι μια θεμιτή φιλοδοξία. Είναι καλό να ορέγονται οι άνθρωποι την προσφορά, είναι καλό να προσπαθούν να προσφέρουν αγάπη στους συνανθρώπους τους, είναι άριστο να διαλέγουν την ανηφορική πορεία της μοναχικής ισάγγελης άσκησης. Ωστόσο, είναι καλό να γνωρίζουν οι φιλόδοξοι, ότι όσο πιο ψηλά είναι ένας άνθρωπος, τόσο πιο πολλές παγίδες έχει να αντιμετωπίσει και πιο πολλούς πειρασμούς για να αντιπαλέψει. Στόχος είναι η αγιότητα και όχι η εξουσία της πτωμαΐνης. Επιδίωξη είναι η χαρά του παραδείσου και όχι η δυστυχία της «χλιδάτης» κόλασης.
Σχόλια