.
Η φύση για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για τη φύση
.
Ο άνθρωπος είναι ο τόπος και ο τόπος είναι ο άνθρωπος, λένε οι λαϊκοί ποιητές, καταγράφοντας τη μεγάλη αλήθεια που θέλει τον λογικό άνθρωπο, είναι απόλυτα δεμένος με την άλογη φύση. Το δέσιμο του ανθρώπου με τη γη, τα ζώα, τα φυτά και τον κόσμο όλο, δεν είναι μόνο συναισθηματικό, αλλά εκτείνεται σε άλλα μεταφυσικά ή υπερφυσικά ή καλύτερα μυστηριακά επίπεδα. Η γερόντισσα Γαβριηλία έλεγε σ' αυτούς που ήταν πολύ στενοχωρημένοι, να αγγίζουν σε ένα δέντρο και θα παίρνουν δύναμη και ενέργεια. Ο Γέροντας Παΐσιος, λέγεται ότι επικοινωνούσε με ένα θαυμαστό τρόπο με τα ζώα, όπως βεβαίως και πολλοί άλλοι παλαιότεροι και σπουδαίοι άγιοι.
Σε ένα άλλο επίπεδο, θεωρητικά και βιωματικά, η υπέρλογη έννοια του παραδείσου, είναι απολύτως ξεκάθαρη. Είναι η συνεχής επικοινωνία του ανθρώπου με το Θεό και η κίνηση από δόξα σε δόξα. Πρακτικά και σύμφωνα με τις ανθρώπινες δυνατότητες, δηλαδή λογικά, η έννοια του παραδείσου είναι ακατάληπτη. Κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς θα είναι ο παράδεισος και πώς θα είναι ο άνθρωπος. Οι πατέρες λένε ότι οι άνθρωποι θα αποκτήσουν το σώμα του Αναστάντος Χριστού και η φύση θα αλλάξει, αλλά ποιος μπορεί να κατανοήσει πώς θα είναι αυτά. Ο Αγιος Σιλουανός, έλεγε ότι αποκλείεται στον παράδεισο να μην υπάρχουν δέντρα, δεικνύοντας την αμέριστη αγάπη του για την τελειότητα της άλογης φύσης.
Έλεγε ακόμη πως το Πνεύμα του Θεού διδάσκει τη συμπόνια για όλη την κτίση και φθάνει μέχρι το σημείο να μην κόβουμε ούτε φύλλα του δέντρου "χωρίς ανάγκη". "Να, ένα πράσινο φύλλο πάνω στο δέντρο, και συ το έκοψες χωρίς ανάγκη . Αν και δεν είναι αμαρτία, πώς να το πω, προκαλεί οίκτο. Η καρδιά που έμαθε ν' αγαπά, λυπάται όλη την κτίση". Ανάλογη αντιμετώπιση και θέση είχε ο άγιος και για τα ζώα. Ωστόσο, έθετε πάντα τη διαχωριστική γραμμή, ορίζοντας το μέτρο, τονίζοντας ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να προσκολλάται στη φύση. Ο άνθρωπος οφείλει ν' αγαπά το Θεό μ' όλη τη διάνοια και μ' όλη την καρδιά και μ' όλη τη δύναμή του, δηλαδή μ' όλο το είναι του, λησμονώντας τη γη. Τα πάντα είναι στη διάθεση του ανθρώπου, αλλά για την ικανοποίηση των αναγκών του και όχι των παθών του.
Η φύση δημιουργήθηκε για τον άνθρωπο και ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να υπηρετεί τη φύση. Η απολυτοποίηση της φύσης είναι πολύ επικίνδυνη. Μπορεί να φθάσει σε επίπεδα ειδωλολατρίας, όπως συμβαίνει κατά καιρούς με τις διάφορες φανατικές κυρίως, ομάδες οικολόγων. Φθάνουν στο σημείο να καταντούν δούλο της φύσης τον άνθρωπο. Στην παγίδα αυτή έπεσαν και οι Εσσαίοι, οι λεγόμενοι καθαροί του Εβραϊκού γένους, οι οποίοι υπέπεσαν σε φοβερές ακρότητες. Πιστεύουν στην καθαρότητα και την υπεροχή της φυλής τους και απορρίπτουν κάθε τι που δεν είναι κατ' αυτούς "καθαρό". Φορούν άσπρα ρούχα και νομίζουν ότι αποτελούν την άρια φυλή, υπηρετώντας, ασυνείδητα πιθανόν, φασιστικές νοοτροπίες και πρακτικές.
Πρόσφατα μια έρευνα στην Αμερική κατέδειξε ότι η αξία του πλανήτη, με βάση το αναθρωποποίητο περιβάλλον, τον 21ο αιώνα, θα ανέλθει στα 300 τρισεκατομμύρια δολάρια. Οι οικονομολόγοι - όχι οι λογιστές - έχουν εκτιμήσει ότι το κόστος των οικολογικών καταστροφών αν δεν ληφθεί κανένα μέτρο, θα ανέλθει στα επτά τρισεκατομμύρια δολάρια. Ωστόσο, αν εφαρμοστούν τα μέτρα που εισηγούνται οι οικολόγοι, το κόστος θα ανέλθει στα 170 τρισεκατομμύρια δολάρια. Δηλαδή σε τελική ανάλυση, κερδισμένες θα είναι και πάλι οι βιομηχανίες που θα κληθούν να κατασκευάσουν τα φίλτρα και τα άλλα οικολογικά προϊόντα. Χαμένοι θα είναι όλοι οι υπόλοιποι πολίτες που θα πληρώσουν με τη μορφή φόρων το κόστος της οικολογικής προστασίας. Βεβαίως δεν θα μπορούν να κατασκευαστούν δρόμοι, γεφύρια, να γίνουν έρευνες για τις νέες τεχνολογίες, να υπάρξουν εφευρέσεις οι οποίες κινούν κυριολεκτικά τον κόσμο μπροστά.
Ο βιασμός της φύσης και η υπέρμετρη εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου, είναι αποτέλεσμα της εγωιστικής βουλιμίας του ανθρώπου και κανένας δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Παράλληλα, είναι και αποτέλεσμα θεολογικής πλάνης, η οποία δίνει άλλοθι πολλές φορές. Ωστόσο, ο άγραφος νόμος της συνείδησης που είναι κοινός για όλους τους ανθρώπους, ποτέ δεν κάνει λάθος, όσο και αν αμαυρωθεί. Η προτεσταντική διαστροφή της θείας πρόνοιας και η ταύτιση της ανθρώπινης επιτυχίας με την ευλογία του Θεού, οδηγεί στο άλλοθι του βιασμού της φύσης και των ανθρώπων. Σημασία έχει η επιτυχία οικονομική, κοινωνική ή άλλως πως και όχι ο τρόπος επίτευξής της. Από την άλλη, ο ρωμαιοκαθολικός παραλογισμός της εκδίωξης του Θεού από τη γη και της τοποθέτησης του Πάπα στη μέση, δίνει εύκολα το δικαίωμα στον άνθρωπο να υπηρετήσει τα πάθη του. Η Ορθοδοξία ως η θρησκεία της μεσότητας και του θαύματος εξαγιάζει τη φύση, προστατεύει τη δημιουργία και την εκμεταλλεύεται στο μέτρο των αναγκών του ανθρώπου.
Σε ένα άλλο επίπεδο, θεωρητικά και βιωματικά, η υπέρλογη έννοια του παραδείσου, είναι απολύτως ξεκάθαρη. Είναι η συνεχής επικοινωνία του ανθρώπου με το Θεό και η κίνηση από δόξα σε δόξα. Πρακτικά και σύμφωνα με τις ανθρώπινες δυνατότητες, δηλαδή λογικά, η έννοια του παραδείσου είναι ακατάληπτη. Κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς θα είναι ο παράδεισος και πώς θα είναι ο άνθρωπος. Οι πατέρες λένε ότι οι άνθρωποι θα αποκτήσουν το σώμα του Αναστάντος Χριστού και η φύση θα αλλάξει, αλλά ποιος μπορεί να κατανοήσει πώς θα είναι αυτά. Ο Αγιος Σιλουανός, έλεγε ότι αποκλείεται στον παράδεισο να μην υπάρχουν δέντρα, δεικνύοντας την αμέριστη αγάπη του για την τελειότητα της άλογης φύσης.
Έλεγε ακόμη πως το Πνεύμα του Θεού διδάσκει τη συμπόνια για όλη την κτίση και φθάνει μέχρι το σημείο να μην κόβουμε ούτε φύλλα του δέντρου "χωρίς ανάγκη". "Να, ένα πράσινο φύλλο πάνω στο δέντρο, και συ το έκοψες χωρίς ανάγκη . Αν και δεν είναι αμαρτία, πώς να το πω, προκαλεί οίκτο. Η καρδιά που έμαθε ν' αγαπά, λυπάται όλη την κτίση". Ανάλογη αντιμετώπιση και θέση είχε ο άγιος και για τα ζώα. Ωστόσο, έθετε πάντα τη διαχωριστική γραμμή, ορίζοντας το μέτρο, τονίζοντας ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να προσκολλάται στη φύση. Ο άνθρωπος οφείλει ν' αγαπά το Θεό μ' όλη τη διάνοια και μ' όλη την καρδιά και μ' όλη τη δύναμή του, δηλαδή μ' όλο το είναι του, λησμονώντας τη γη. Τα πάντα είναι στη διάθεση του ανθρώπου, αλλά για την ικανοποίηση των αναγκών του και όχι των παθών του.
Η φύση δημιουργήθηκε για τον άνθρωπο και ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να υπηρετεί τη φύση. Η απολυτοποίηση της φύσης είναι πολύ επικίνδυνη. Μπορεί να φθάσει σε επίπεδα ειδωλολατρίας, όπως συμβαίνει κατά καιρούς με τις διάφορες φανατικές κυρίως, ομάδες οικολόγων. Φθάνουν στο σημείο να καταντούν δούλο της φύσης τον άνθρωπο. Στην παγίδα αυτή έπεσαν και οι Εσσαίοι, οι λεγόμενοι καθαροί του Εβραϊκού γένους, οι οποίοι υπέπεσαν σε φοβερές ακρότητες. Πιστεύουν στην καθαρότητα και την υπεροχή της φυλής τους και απορρίπτουν κάθε τι που δεν είναι κατ' αυτούς "καθαρό". Φορούν άσπρα ρούχα και νομίζουν ότι αποτελούν την άρια φυλή, υπηρετώντας, ασυνείδητα πιθανόν, φασιστικές νοοτροπίες και πρακτικές.
Πρόσφατα μια έρευνα στην Αμερική κατέδειξε ότι η αξία του πλανήτη, με βάση το αναθρωποποίητο περιβάλλον, τον 21ο αιώνα, θα ανέλθει στα 300 τρισεκατομμύρια δολάρια. Οι οικονομολόγοι - όχι οι λογιστές - έχουν εκτιμήσει ότι το κόστος των οικολογικών καταστροφών αν δεν ληφθεί κανένα μέτρο, θα ανέλθει στα επτά τρισεκατομμύρια δολάρια. Ωστόσο, αν εφαρμοστούν τα μέτρα που εισηγούνται οι οικολόγοι, το κόστος θα ανέλθει στα 170 τρισεκατομμύρια δολάρια. Δηλαδή σε τελική ανάλυση, κερδισμένες θα είναι και πάλι οι βιομηχανίες που θα κληθούν να κατασκευάσουν τα φίλτρα και τα άλλα οικολογικά προϊόντα. Χαμένοι θα είναι όλοι οι υπόλοιποι πολίτες που θα πληρώσουν με τη μορφή φόρων το κόστος της οικολογικής προστασίας. Βεβαίως δεν θα μπορούν να κατασκευαστούν δρόμοι, γεφύρια, να γίνουν έρευνες για τις νέες τεχνολογίες, να υπάρξουν εφευρέσεις οι οποίες κινούν κυριολεκτικά τον κόσμο μπροστά.
Ο βιασμός της φύσης και η υπέρμετρη εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου, είναι αποτέλεσμα της εγωιστικής βουλιμίας του ανθρώπου και κανένας δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Παράλληλα, είναι και αποτέλεσμα θεολογικής πλάνης, η οποία δίνει άλλοθι πολλές φορές. Ωστόσο, ο άγραφος νόμος της συνείδησης που είναι κοινός για όλους τους ανθρώπους, ποτέ δεν κάνει λάθος, όσο και αν αμαυρωθεί. Η προτεσταντική διαστροφή της θείας πρόνοιας και η ταύτιση της ανθρώπινης επιτυχίας με την ευλογία του Θεού, οδηγεί στο άλλοθι του βιασμού της φύσης και των ανθρώπων. Σημασία έχει η επιτυχία οικονομική, κοινωνική ή άλλως πως και όχι ο τρόπος επίτευξής της. Από την άλλη, ο ρωμαιοκαθολικός παραλογισμός της εκδίωξης του Θεού από τη γη και της τοποθέτησης του Πάπα στη μέση, δίνει εύκολα το δικαίωμα στον άνθρωπο να υπηρετήσει τα πάθη του. Η Ορθοδοξία ως η θρησκεία της μεσότητας και του θαύματος εξαγιάζει τη φύση, προστατεύει τη δημιουργία και την εκμεταλλεύεται στο μέτρο των αναγκών του ανθρώπου.
Σχόλια