Οι Επίσκοποι δεν τρώνε τίποτα
.
Ένα σέρβικο ανέκδοτο λέει ότι «Επίσκοποι για επτά μέρες δεν τρώνε τίποτα, αλλά κάθε μέρα τρώνε και από ένα παπά». Στη δική μας περίπτωση, θα μπορούσε να συμπληρωθεί το ανέκδοτο, με τη ρήση ότι τώρα που φάγανε όλους τους παπάδες, άρχισαν να τρώνε ο ένας τον άλλο. Μεθυσμένοι από το πάθος της εξουσίας και τσαντισμένοι, γιατί κάποιοι αετονύχηδες αυλικοί τους έπιασαν κοροΐδο και τους τα πήραν κανονικά και με την υπογραφή τους, τώρα αναζητούν το λάθος. Τρέχουν στο Γενικό Εισαγγελέα, αναζητούν τους πολιτικούς, ψάχνουν στηρίγματα τάχα για να καθαρίσουν τον «στάβλο του Αυγείου». Το ευτύχημα είναι ότι δεν είναι όλοι οι Επίσκοποι διαπλεκόμενοι και ότι μέσα από την αηδία των ημερών, αναδύεται άρωμα εύοσμο και παραδείσια μεθυστικό.
Η πλάνη της εκκοσμίκευσης, κατατρώγει όπως ο σκόρος τα ρούχα, τα θεμέλια της εκκλησιαστικής Ιεραρχίας. Στο όνομα της πάλαι ποτέ εθναρχούσας ανάγκης, υποτάχθηκε η έννοια της διακονίας και της παραμυθίας των πιστών. Εδώ και δεκαετίες αρχές και ιδέες όπως η επισκοπικο-κρατία, η μοναχο-κρατία αλλά και η κακώς νοούμενη δημοκρατία, μάχονται κατά της Χριστο-κρατίας, που είναι το κατεξοχήν χαρακτηριστικό της Εκκλησίας. Η μεγάλη παγίδα του σύγχρονου πολιτισμού, που λέγεται κυνήγι της επιτυχίας, της αποτελεσματικότητας, της αεικίνητης δραστηριότητας, της ασφάλειας και του πλούτου, εισέβαλε από τα αριστερά στα εκκλησιαστικά μέγαρα.
Αποτέλεσμα η θερμή αγκαλιά παραμυθίας και ανάπαυσης της εκκλησίας να θεωρείται συνώνυμη με τη φυλακή. Οι πιστοί να δίνουν την εντύπωση, για τους εκτός, ότι προέρχονται άλλο πλανήτη. Οι φτωχοί παπάδες από την άλλη, να δίνουν την εικόνα των ακριβών τελεταρχών, για γάμους, κηδείες και βαπτίσεις. Ευτυχώς και πάλι ευτυχώς που υπάρχουν οι ταπεινοί παπούλληδες οι οποίοι εκπέμπουν φως και σώζουν χιλιάδες, πραγματικά χιλιάδες, απογοητευμένους της ζωής, οι οποίοι κλυδωνίζονται μεταξύ ατυχίας και αποτυχίας.
Η ρήση του αγίου Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου, ότι παρακαλούμε να οδηγούμαστε σε αδιέξοδα για να έρχεται ο Θεός να φέρνει τις λύσεις, αποτελεί ίσως το καλύτερο ευαγγέλιο για την κλυδωνιζόμενη Εκκλησία της Κύπρου. Ο Θεός θα βάλει το χέρι του και θα κάνει το θαύμα του. Η έννοια του θαύματος δεν είναι πάντα άμεσα αντιληπτή. Τα τελευταία χρόνια ο Θεός επιτελεί σπουδαία θαύματα, τα οποία ωστόσο δεν φαίνονται στην τομή του χρόνου. Αν αντικρίσει κανείς όλα όσα διαδραματίζονται στη διαδρομή του χρόνου, θα επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές. Σκάνδαλα επί σκανδάλων, καταπιέσεις ανθρώπων και κρίματα δεκαετιών, πληρώνονται τελικά, με το ίδιο νόμισμα. Η διαδικασία κάθαρσης βρίσκεται στο απόγειο της και σύντομα θα έλθουν γλυκύτερες μέρες για την Εκκλησία της Κύπρου.
Ανάλογες καταστάσεις είδαμε να διαδραματίζονται πρόσφατα στην Εκκλησία της Ελλάδας με την εκλογή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδας Χριστόδουλου και τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ειρηναίου. Και στις δύο περιπτώσεις οι παρεμβάσεις των πολιτικο-οικονομικών κύκλων ήταν κάτι περισσότερο από εμφανείς. Αποτέλεσμα ήταν μεν να κερδίσουν τα δικά τους «άλογα» αλλά το αποτέλεσμα τελικά δεν ήταν αυτό που ανέμεναν. Ίσως πρέπει οι δύο εκκλησίες να περάσουν από αυτό το προσωρινό στάδιο για να δουν καλύτερες μέρες. Όπως έλεγε και ένας άγιος άνθρωπος στην Αθήνα, μόλις εξελέγη ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, το ευτύχημα είναι θα έλθει και θα παρέλθει με ταχύτητα πυραύλου. Τώρα που πέρασε η μόδα και τα ανέκδοτα, επανήλθε στο ταπεινό της μεγαλείο και η Εκκλησία της Ελλάδας.
Δεν είναι οι θεσμοί και η οικονομική δύναμη που καταξιώνουν μια τοπική Εκκλησία, αλλά η χάρη του Θεού που συνέχει τα πάντα και τους πάντες. Αυτό που δίνει νόημα ύπαρξης είναι η αγαπητικής της δύναμη και όχι η αγαπολογία. Είναι η ταπείνωση των πιστών, κληρικών και λαϊκών, που θα απλώσουν το χέρι και θα δώσουν παρηγοριά στον δυστυχισμένο άνθρωπο. Μέγαρα και κήπους, κοσμοσυρροές και εκδηλώσεις, ξέρουν να κάνουν πολύ καλύτερα οι Υπουργοί και οι δήμαρχοι. Αυτό το διαφορετικό, το απλό, το καθημερινό, το προσωπικό ζητά ο άνθρωπος από την Εκκλησία. Θέλει να αποκαλεί τον Επίσκοπο του, τον παπά του, «δάσκαλο», αδελφό, φίλο, θέλει να τον πλησιάζει και να μην φοβάται, θέλει να εκπέμπει φως, θέλει χέρι βοήθειας. Δεν θέλει ούτε «μέσα» ούτε και «χρήματα», ούτε και χάρες αλλά ούτε και ακόμη λίγους Υπουργούς και δημάρχους που να φορούν ράσα.
Η πλάνη της εκκοσμίκευσης, κατατρώγει όπως ο σκόρος τα ρούχα, τα θεμέλια της εκκλησιαστικής Ιεραρχίας. Στο όνομα της πάλαι ποτέ εθναρχούσας ανάγκης, υποτάχθηκε η έννοια της διακονίας και της παραμυθίας των πιστών. Εδώ και δεκαετίες αρχές και ιδέες όπως η επισκοπικο-κρατία, η μοναχο-κρατία αλλά και η κακώς νοούμενη δημοκρατία, μάχονται κατά της Χριστο-κρατίας, που είναι το κατεξοχήν χαρακτηριστικό της Εκκλησίας. Η μεγάλη παγίδα του σύγχρονου πολιτισμού, που λέγεται κυνήγι της επιτυχίας, της αποτελεσματικότητας, της αεικίνητης δραστηριότητας, της ασφάλειας και του πλούτου, εισέβαλε από τα αριστερά στα εκκλησιαστικά μέγαρα.
Αποτέλεσμα η θερμή αγκαλιά παραμυθίας και ανάπαυσης της εκκλησίας να θεωρείται συνώνυμη με τη φυλακή. Οι πιστοί να δίνουν την εντύπωση, για τους εκτός, ότι προέρχονται άλλο πλανήτη. Οι φτωχοί παπάδες από την άλλη, να δίνουν την εικόνα των ακριβών τελεταρχών, για γάμους, κηδείες και βαπτίσεις. Ευτυχώς και πάλι ευτυχώς που υπάρχουν οι ταπεινοί παπούλληδες οι οποίοι εκπέμπουν φως και σώζουν χιλιάδες, πραγματικά χιλιάδες, απογοητευμένους της ζωής, οι οποίοι κλυδωνίζονται μεταξύ ατυχίας και αποτυχίας.
Η ρήση του αγίου Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου, ότι παρακαλούμε να οδηγούμαστε σε αδιέξοδα για να έρχεται ο Θεός να φέρνει τις λύσεις, αποτελεί ίσως το καλύτερο ευαγγέλιο για την κλυδωνιζόμενη Εκκλησία της Κύπρου. Ο Θεός θα βάλει το χέρι του και θα κάνει το θαύμα του. Η έννοια του θαύματος δεν είναι πάντα άμεσα αντιληπτή. Τα τελευταία χρόνια ο Θεός επιτελεί σπουδαία θαύματα, τα οποία ωστόσο δεν φαίνονται στην τομή του χρόνου. Αν αντικρίσει κανείς όλα όσα διαδραματίζονται στη διαδρομή του χρόνου, θα επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές. Σκάνδαλα επί σκανδάλων, καταπιέσεις ανθρώπων και κρίματα δεκαετιών, πληρώνονται τελικά, με το ίδιο νόμισμα. Η διαδικασία κάθαρσης βρίσκεται στο απόγειο της και σύντομα θα έλθουν γλυκύτερες μέρες για την Εκκλησία της Κύπρου.
Ανάλογες καταστάσεις είδαμε να διαδραματίζονται πρόσφατα στην Εκκλησία της Ελλάδας με την εκλογή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδας Χριστόδουλου και τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ειρηναίου. Και στις δύο περιπτώσεις οι παρεμβάσεις των πολιτικο-οικονομικών κύκλων ήταν κάτι περισσότερο από εμφανείς. Αποτέλεσμα ήταν μεν να κερδίσουν τα δικά τους «άλογα» αλλά το αποτέλεσμα τελικά δεν ήταν αυτό που ανέμεναν. Ίσως πρέπει οι δύο εκκλησίες να περάσουν από αυτό το προσωρινό στάδιο για να δουν καλύτερες μέρες. Όπως έλεγε και ένας άγιος άνθρωπος στην Αθήνα, μόλις εξελέγη ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, το ευτύχημα είναι θα έλθει και θα παρέλθει με ταχύτητα πυραύλου. Τώρα που πέρασε η μόδα και τα ανέκδοτα, επανήλθε στο ταπεινό της μεγαλείο και η Εκκλησία της Ελλάδας.
Δεν είναι οι θεσμοί και η οικονομική δύναμη που καταξιώνουν μια τοπική Εκκλησία, αλλά η χάρη του Θεού που συνέχει τα πάντα και τους πάντες. Αυτό που δίνει νόημα ύπαρξης είναι η αγαπητικής της δύναμη και όχι η αγαπολογία. Είναι η ταπείνωση των πιστών, κληρικών και λαϊκών, που θα απλώσουν το χέρι και θα δώσουν παρηγοριά στον δυστυχισμένο άνθρωπο. Μέγαρα και κήπους, κοσμοσυρροές και εκδηλώσεις, ξέρουν να κάνουν πολύ καλύτερα οι Υπουργοί και οι δήμαρχοι. Αυτό το διαφορετικό, το απλό, το καθημερινό, το προσωπικό ζητά ο άνθρωπος από την Εκκλησία. Θέλει να αποκαλεί τον Επίσκοπο του, τον παπά του, «δάσκαλο», αδελφό, φίλο, θέλει να τον πλησιάζει και να μην φοβάται, θέλει να εκπέμπει φως, θέλει χέρι βοήθειας. Δεν θέλει ούτε «μέσα» ούτε και «χρήματα», ούτε και χάρες αλλά ούτε και ακόμη λίγους Υπουργούς και δημάρχους που να φορούν ράσα.
Σχόλια