Απομυθοποιώντας τους επισκοπικούς μύθους
.
Τα μεγαλύτερα κακά σ’ αυτό τον κόσμο έγιναν στο όνομα του Χριστού και των θεών. Όλοι οι πόλεμοι έγιναν για τις ιδέες και τους μύθους, για το δίκαιο και το καλό. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και δια μέσου των μεταφυσικών μύθων, οι άνθρωποι γίνονται απάνθρωποι και τα «σαΐνια» αποκτούν την εξουσία. Το ιερατείο, ως ο φορέας της μεταφυσικής εξουσίας, μετασχηματίστηκε πολλές φορές σε εκφραστή της κοσμικής εξουσίας και μάλιστα με το χειρότερο προσωπείο. Η κατάληψη και του βασιλικού θρόνου εντός των ναών είναι μια ένδειξη της διαχρονικής μεταλλαγής. Η εξουσία ως η πιο «γλυκιά ερωμένη» αποτελούσε πάντα θέλγητρο, για δεσπότες δεσμώτες των παθών. Σημασία βεβαίως δεν έχει ο τόπος και ο θρόνος, αλλά ο ζωντανός λόγος και η αγία βιωτή.
Ο μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, σε μια τολμηρή συνέντευξή του στον «Ελεύθερο», είπε «ευτυχώς φρόντισαν οι δημοσιογράφοι -ο Θεός να τους έχει καλά- να απομυθοποιήσουν κι αυτό το χώρο (τον εκκλησιαστικό). Βρέθηκε επιτέλους ένας ιεράρχης να πει ένα καλό λόγο για τους λειτουργούς του Τύπου, που συνήθως αποτελούν τον πρώτο και τον εύκολο στόχο για τις αδυναμίες των επισκόπων. Η καλή συνάδελφος Ελένη Ξένου προχώρησε και ρώτησε: « Eδώ που τα λέμε, βοήθησαν και μερικοί Δεσποτάδες... Nαι, με δηλώσεις και αντιδηλώσεις... Ξέρεις όμως... Aυτή η ιστορία έχει και μια πολύ καλή πλευρά. Oτι με όλες αυτές τις καταστάσεις φάνηκε η ανθρώπινη διάσταση. Aρκεί οι κληρικοί να το εισπράττουν ως αφορμή για ταπείνωση και προσευχή. Kαι μερικοί το έχουν ήδη εισπράξει έτσι». Η ελπίδα αναδύεται όχι μόνο από τους πιστούς που κατακλύζουν τις εκκλησίες αλλά και από τους Επισκόπους που άρχισαν να αντιλαμβάνονται και την ανθρώπινή τους διάσταση. Αυτός ο τόπος έχει μέλλον και μάλιστα ευοίωνο, αφού μέσα από την τέφρα των σκανδάλων, θα αναγεννάται η ζωή.
Στη διαδικασία της καλής απομυθοποίησης φαίνεται ότι εντάσσονται και οι αρχαιολόγοι οι οποίοι κατήγγειλαν στη Βουλή τις παρεμβάσεις στο περιβάλλον αρχαίων ή άλλων ιστορικών μνημείων όπως στην εκκλησία Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Τρυπιώτη, στη Λευκωσία και του Αγίου Ανδρονίκου στην Πόλη Χρυσοχούς. Ο Διευθυντής του Τμήματος Αρχαιοτήτων Σοφοκλής Χατζησάββας, προχώρησε και κατέθεσε με παράπονο την αδυναμία της υπηρεσίας να πατάξει τις αυθαιρεσίες. Δεν μπορούμε να πάρουμε επισκόπους στα δικαστήρια. Πιο δεικτικός και αισιόδοξος ήταν ο εκπρόσωπος των Αρχαιολόγων Αντρέας Δημητρίου, ο οποίος σχολιάζοντας τα κακόγουστα υποστατικά στην αυλή του Τρυπιώτη, είπε ότι ευτυχώς που η εκκλησία δεν προχώρησε στην ανέγερση κτιρίων, γιατί τότε η ζημιά θα ήταν πολύ μεγαλύτερη. Κανείς, είπε, δεν μπορεί να τους σταματήσει.
Η ανθρώπινη αλήθεια ποτέ δεν ήταν μονοδιάστατη, αφού κανείς δεν γνωρίζει πού αρχίζει και πού τελειώνει το καλό και το συμφέρον. Ο σκοπός ποτέ δεν αγιάζει τα μέσα και οι ανθρώπινες επιδιώξεις ποτέ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη θεία Χάρη και την πρόνοια του Θεού. Κάποια φιλόδοξα σχέδια αρχαιολόγων και όχι μόνο, να μετατρέψουν τα ζωντανά μοναστήρια σε νεκρούς εκθεσιακούς χώρους - όπως ήταν το όνειρο πριν μερικές δεκαετίες για το Αγιο Ορος – ποτέ δεν ευοδώνονται. Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για δικά μας μοναστήρια, όπου η άτεγκτη επιμονή στη διατήρηση της μουσειακής μορφή των χώρων, ποτέ δεν υπηρετεί τη συνέχιση της παράδοσης. Η σύγχρονη μουσειολογική επιστήμη θέλει τα μουσεία και τα αρχαία μνημεία να εκπέμπουν ζωή και όχι να είναι νεκρές σκονισμένες αποθήκες με αντικείμενα του παρελθόντος. Οι εκκλησίες που μυρίζουν λιβάνι και οι άγιοι που φωτίζονται με το ιλαρό φως των καντηλιών, είναι σίγουρα καλύτερες από τους άψυχους τοίχους των μουσείων από το ηλεκτρικό φως των προβολέων.
Ο καλύτερος τρόπος για την καλή απομυθοποίηση των επισκόπων, δηλαδή της φανέρωσης της ανθρώπινης διάστασής τους και του πνευματικού τους ύψους είναι η έκθεσή τους και η επαφή τους με την κοινωνία. Ο κόσμος αγωνιά και αναζητά φως, ψάχνει για ανθρώπους, όπως ο αρχαίος Διογένης, θέλει ανθρώπους και όχι ανθρωπάκια. Τα βάσανα και οι καημοί τον πλακώνουν και ο ρόλος των πνευματικών ταγών είναι σημαντικότατος και αναντικατάστατος σε πολλές περιπτώσεις. Ο σύγχρονος άνθρωπος χόρτασε από εθνοσωτήρες και οικονομικούς θαυματοποιούς και αναζητά την αλήθεια, την χοϊκή και θεϊκή αλήθεια που φέρνει τη λύτρωση και τη χαρά. Χωρίς χαρά όλα είναι μαύρα και χωρίς τον παράδεισο η ζωή δεν είναι ζωή.
Ο μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, σε μια τολμηρή συνέντευξή του στον «Ελεύθερο», είπε «ευτυχώς φρόντισαν οι δημοσιογράφοι -ο Θεός να τους έχει καλά- να απομυθοποιήσουν κι αυτό το χώρο (τον εκκλησιαστικό). Βρέθηκε επιτέλους ένας ιεράρχης να πει ένα καλό λόγο για τους λειτουργούς του Τύπου, που συνήθως αποτελούν τον πρώτο και τον εύκολο στόχο για τις αδυναμίες των επισκόπων. Η καλή συνάδελφος Ελένη Ξένου προχώρησε και ρώτησε: « Eδώ που τα λέμε, βοήθησαν και μερικοί Δεσποτάδες... Nαι, με δηλώσεις και αντιδηλώσεις... Ξέρεις όμως... Aυτή η ιστορία έχει και μια πολύ καλή πλευρά. Oτι με όλες αυτές τις καταστάσεις φάνηκε η ανθρώπινη διάσταση. Aρκεί οι κληρικοί να το εισπράττουν ως αφορμή για ταπείνωση και προσευχή. Kαι μερικοί το έχουν ήδη εισπράξει έτσι». Η ελπίδα αναδύεται όχι μόνο από τους πιστούς που κατακλύζουν τις εκκλησίες αλλά και από τους Επισκόπους που άρχισαν να αντιλαμβάνονται και την ανθρώπινή τους διάσταση. Αυτός ο τόπος έχει μέλλον και μάλιστα ευοίωνο, αφού μέσα από την τέφρα των σκανδάλων, θα αναγεννάται η ζωή.
Στη διαδικασία της καλής απομυθοποίησης φαίνεται ότι εντάσσονται και οι αρχαιολόγοι οι οποίοι κατήγγειλαν στη Βουλή τις παρεμβάσεις στο περιβάλλον αρχαίων ή άλλων ιστορικών μνημείων όπως στην εκκλησία Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Τρυπιώτη, στη Λευκωσία και του Αγίου Ανδρονίκου στην Πόλη Χρυσοχούς. Ο Διευθυντής του Τμήματος Αρχαιοτήτων Σοφοκλής Χατζησάββας, προχώρησε και κατέθεσε με παράπονο την αδυναμία της υπηρεσίας να πατάξει τις αυθαιρεσίες. Δεν μπορούμε να πάρουμε επισκόπους στα δικαστήρια. Πιο δεικτικός και αισιόδοξος ήταν ο εκπρόσωπος των Αρχαιολόγων Αντρέας Δημητρίου, ο οποίος σχολιάζοντας τα κακόγουστα υποστατικά στην αυλή του Τρυπιώτη, είπε ότι ευτυχώς που η εκκλησία δεν προχώρησε στην ανέγερση κτιρίων, γιατί τότε η ζημιά θα ήταν πολύ μεγαλύτερη. Κανείς, είπε, δεν μπορεί να τους σταματήσει.
Η ανθρώπινη αλήθεια ποτέ δεν ήταν μονοδιάστατη, αφού κανείς δεν γνωρίζει πού αρχίζει και πού τελειώνει το καλό και το συμφέρον. Ο σκοπός ποτέ δεν αγιάζει τα μέσα και οι ανθρώπινες επιδιώξεις ποτέ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη θεία Χάρη και την πρόνοια του Θεού. Κάποια φιλόδοξα σχέδια αρχαιολόγων και όχι μόνο, να μετατρέψουν τα ζωντανά μοναστήρια σε νεκρούς εκθεσιακούς χώρους - όπως ήταν το όνειρο πριν μερικές δεκαετίες για το Αγιο Ορος – ποτέ δεν ευοδώνονται. Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για δικά μας μοναστήρια, όπου η άτεγκτη επιμονή στη διατήρηση της μουσειακής μορφή των χώρων, ποτέ δεν υπηρετεί τη συνέχιση της παράδοσης. Η σύγχρονη μουσειολογική επιστήμη θέλει τα μουσεία και τα αρχαία μνημεία να εκπέμπουν ζωή και όχι να είναι νεκρές σκονισμένες αποθήκες με αντικείμενα του παρελθόντος. Οι εκκλησίες που μυρίζουν λιβάνι και οι άγιοι που φωτίζονται με το ιλαρό φως των καντηλιών, είναι σίγουρα καλύτερες από τους άψυχους τοίχους των μουσείων από το ηλεκτρικό φως των προβολέων.
Ο καλύτερος τρόπος για την καλή απομυθοποίηση των επισκόπων, δηλαδή της φανέρωσης της ανθρώπινης διάστασής τους και του πνευματικού τους ύψους είναι η έκθεσή τους και η επαφή τους με την κοινωνία. Ο κόσμος αγωνιά και αναζητά φως, ψάχνει για ανθρώπους, όπως ο αρχαίος Διογένης, θέλει ανθρώπους και όχι ανθρωπάκια. Τα βάσανα και οι καημοί τον πλακώνουν και ο ρόλος των πνευματικών ταγών είναι σημαντικότατος και αναντικατάστατος σε πολλές περιπτώσεις. Ο σύγχρονος άνθρωπος χόρτασε από εθνοσωτήρες και οικονομικούς θαυματοποιούς και αναζητά την αλήθεια, την χοϊκή και θεϊκή αλήθεια που φέρνει τη λύτρωση και τη χαρά. Χωρίς χαρά όλα είναι μαύρα και χωρίς τον παράδεισο η ζωή δεν είναι ζωή.
Σχόλια