Η μάχη της αρχιεπισκοπικής διαδοχής
.
* Ο χρόνος κυλά και ο κόσμος γυρνά, και όλα δείχνουν, σύμφωνα με τα ανθρώπινα μέτρα, ότι η Αρχιερατεία Χρυσοστόμου του Α’, στο θρόνο του Αποστόλου Βαρνάβα, έφθασε στο τέλος της. Μπορεί ο προκαθήμενος της εκκλησίας της Κύπρου, να θεραπευτεί και να επιστρέψει στο νησί, αλλά το σίγουρο είναι, ότι δεν θα μπορέσει πλέον να συνεχίσει να εκτελεί τα καθήκοντά του, όσο πεζό και άκομψο και αν ακούγεται. Βεβαίως πάντα υπάρχουν τα θαύματα. Καλώς ή κακώς η Αρχιεπισκοπή Κύπρου, είναι ένας ολόκληρος οργανισμός, - εκτός των άλλων - και κοινωνικός και οικονομικός. Το κενό εξουσίας λειτουργεί κατά κανόνα διαλυτικά, για τους ανθρώπους εντός της αυλής, αλλά και σκανδαλιστικά για τους εκτός.
* Το πρώτο που πρέπει να γίνει, αν δεν έγινε ήδη παρασκηνιακά, είναι να συνέλθει η Ιερά Σύνοδος, να εκτιμήσει την κατάσταση, να προβληματιστεί, να πάρει αποφάσεις και να δρομολογήσει λύσεις. Ο καταστατικός χάρτης στο άρθρο 55 προβλέπει απομάκρυνση επισκόπου, «λόγω αδυναμίας αυτού να ανταποκριθεί εις τα υψηλά αυτού καθήκοντα ένεκα χρονίου σωματικού ή διανοητικού νοσήματος, αρμοδίως αποδεδειγμένου ή ένεκα γήρατος.» Οι λόγοι, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής ιατρικά δεδομένα δεικνύουν ότι οδηγούμαστε σ΄ αυτή την κατεύθυνση, το μόνο που μένει είναι η επιβεβαίωση του χρόνου.
* Η λύση της παραμονής των πραγμάτων ως έχουν, είναι μια επιλογή, που ενέχει πολλές προκλήσεις, αλλά και πολλούς κινδύνους, όχι μόνο σε εκκλησιαστικό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο. Το κενό «κεφαλής» σε κάθε αυτοκρατορία, σε κάθε κράτος, σε κάθε οργανισμό, λειτουργεί κατά κανόνα διαλυτικά για τον ιστό ενός οργανωμένου σώματος. Η πρακτική της αδύνατης ή τυπικής κεφαλής, συντηρείται ή και επιβάλλεται κατά κανόνα από τους παρακοιμώμενους, από την αυλή ή όπως αλλιώς ονομάζονται. Ασκούν ή καλύτερα νέμονται την εξουσία, χωρίς να κοπιάσουν για να την αποκτήσουν και χωρίς να έχουν να δώσουν λόγο σε κανένα. Σε ένα παράλληλο επίπεδο, ανοίγει το πεδίο της μάχης των δελφίνων, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να αναρριχηθούν στην εξουσία, στο θρόνο, τάσσουν γη και ουρανό, ακόμη και σε αυτή την αυλή.
* Η παραμονή των πραγμάτων ως έχουν, στην Εκκλησία της Κύπρου, έχει και την καλή - αισιόδοξη πλευρά της. Όλη αυτή η εκκρεμότητα λειτουργεί ως φωτιά η οποία «καίει» όσους δεν αξίζουν και αναδεικνύει τους πιο ικανούς και τους πιο άξιους. Με βάση το σκεπτικό αυτό, μπορούν να αντιμετωπιστούν και τα διάφορα σκάνδαλα των τελευταίων χρόνων, όπου με ένα μαγικό ή καλύτερα μυστηριακό τρόπο, απομυθοποίησαν μύθους «καθαρών και αμόλυντων σωτήρων». Τα γυρίσματα του χρόνου, δίνουν την ευκαιρία σε άγνωστους και ταπεινούς να αναδειχθούν και να καταλάβουν από το πουθενά τα ηνία. Εξάλλου, η Εκκλησιαστική ιστορία δεικνύει ότι άλλες οι βουλές των ανθρώπων και άλλες του Θεού. Κυριότερο παράδειγμα ο βραδύγλωσσος Μωυσής, ο οποίος κλήθηκε να βγάλει από την Αίγυπτο τους Ισραηλίτες, ή στις μέρες μας ο μακαριστός ταπεινός Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος, ο οποίος μεγαλούργησε με το ταπεινό του ράσο. Ακολουθώντας το ίδιο αισιόδοξο σκεπτικό, παρατηρούμε ότι και στα πιο ταπεινά που έχουν να κάνουν με τη διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας, φαίνεται ότι όπως σκανδαλωδώς ήρθαν τα εκατομμύρια, έτσι σκανδαλωδώς και φεύγουν.
* Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου, έστω και ακέφαλη έχει πολλές επιλογές και μπορεί να λάβει πολλές αποφάσεις ακόμη και απουσιάζοντος του προκαθημένου της. Ωστόσο, είναι αβέβαιο αν υπάρχει η βούληση, για να ληφθούν αποφάσεις, δεδομένων των όχι και άριστων σχέσεων των μελών της, όπως αυτές διαφάνηκαν και κατά την εκλογή του Επισκόπου Κύκκου. Η καχυποψία και ο φόβος, της κατά το δοκούν ερμηνείας του καταστατικού, ενυπάρχει στη σκέψη όλων των Επισκόπων. Ακόμη έντονη είναι η ανησυχία, μήπως οι συγκεκριμένες αποφάσεις που αναγκαστικά θα ληφθούν, έχουν επιπτώσεις στην εικόνα των μνηστήρων του αρχιεπισκοπικού θρόνου. Βεβαίως το μεγαλύτερο αγκάθι θα είναι η τυχόν ενεργοποίηση των άρθρων του καταστατικού της Εκκλησίας για απομάκρυνση του Αρχιεπισκόπου και οι αντιδράσεις που σίγουρα θα υπάρξουν.
* Μια άλλη προοπτική είναι ο ορισμός τοποτηρητή, - τυπικά ή άτυπα - ο οποίος θα αναλάβει όλο το βάρος. Καταστατικά τοποτηρητής είναι ο Μητροπολίτης Πάφου, ως πρώτος τη τάξει μετά τον Αρχιεπίσκοπο. Δεδομένων και των δηλώσεών του στο παρελθόν ότι δεν επιθυμεί να διεκδικήσει τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο, θα αποτελεί σίγουρα την ιδανική λύση. Ακόμη και αν στη διαδρομή αλλάξει άποψη, σίγουρα δεν θα βρεθεί σε πλεονεκτικότερη θέση από τους υπόλοιπους.
* Στη διάσταση της εκκλησιαστικής διακονίας, η προσφορά δεν έχει καμία σχέση με τη σωματική ρώμη, αλλά με την πνευματική ακτινοβολία και την ανάκλαση του ουρανίου φωτός. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που άγιοι πρόσφεραν πολύ περισσότερα θαυματουργώντας από το κρεβάτι του πόνου, παρά από τον άμβωνα της εκκλησίας.
* Η ιστορία της εκκλησίας της Κύπρου, δεικνύει ότι το κενό στο επίπεδο της λεγόμενης διοικούσας εκκλησίας, λειτουργούσε πάντα αρνητικά και σκανδαλιστικά για το ποίμνιο. Μπορεί εκεί που περισσεύει η αμαρτία να υπερπερισσεύει η χάρης και μπορεί κάθε κρίση στην εκκλησιαστική ιεραρχία να αποτελεί εργαλείο κάθαρσης, αλλά πάντα υπάρχουν και οι αδύνατοι πιστοί που δεν αντέχουν ή καλύτερα δυσκολεύονται στις κρίσεις.
* Το πρώτο που πρέπει να γίνει, αν δεν έγινε ήδη παρασκηνιακά, είναι να συνέλθει η Ιερά Σύνοδος, να εκτιμήσει την κατάσταση, να προβληματιστεί, να πάρει αποφάσεις και να δρομολογήσει λύσεις. Ο καταστατικός χάρτης στο άρθρο 55 προβλέπει απομάκρυνση επισκόπου, «λόγω αδυναμίας αυτού να ανταποκριθεί εις τα υψηλά αυτού καθήκοντα ένεκα χρονίου σωματικού ή διανοητικού νοσήματος, αρμοδίως αποδεδειγμένου ή ένεκα γήρατος.» Οι λόγοι, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής ιατρικά δεδομένα δεικνύουν ότι οδηγούμαστε σ΄ αυτή την κατεύθυνση, το μόνο που μένει είναι η επιβεβαίωση του χρόνου.
* Η λύση της παραμονής των πραγμάτων ως έχουν, είναι μια επιλογή, που ενέχει πολλές προκλήσεις, αλλά και πολλούς κινδύνους, όχι μόνο σε εκκλησιαστικό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο. Το κενό «κεφαλής» σε κάθε αυτοκρατορία, σε κάθε κράτος, σε κάθε οργανισμό, λειτουργεί κατά κανόνα διαλυτικά για τον ιστό ενός οργανωμένου σώματος. Η πρακτική της αδύνατης ή τυπικής κεφαλής, συντηρείται ή και επιβάλλεται κατά κανόνα από τους παρακοιμώμενους, από την αυλή ή όπως αλλιώς ονομάζονται. Ασκούν ή καλύτερα νέμονται την εξουσία, χωρίς να κοπιάσουν για να την αποκτήσουν και χωρίς να έχουν να δώσουν λόγο σε κανένα. Σε ένα παράλληλο επίπεδο, ανοίγει το πεδίο της μάχης των δελφίνων, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να αναρριχηθούν στην εξουσία, στο θρόνο, τάσσουν γη και ουρανό, ακόμη και σε αυτή την αυλή.
* Η παραμονή των πραγμάτων ως έχουν, στην Εκκλησία της Κύπρου, έχει και την καλή - αισιόδοξη πλευρά της. Όλη αυτή η εκκρεμότητα λειτουργεί ως φωτιά η οποία «καίει» όσους δεν αξίζουν και αναδεικνύει τους πιο ικανούς και τους πιο άξιους. Με βάση το σκεπτικό αυτό, μπορούν να αντιμετωπιστούν και τα διάφορα σκάνδαλα των τελευταίων χρόνων, όπου με ένα μαγικό ή καλύτερα μυστηριακό τρόπο, απομυθοποίησαν μύθους «καθαρών και αμόλυντων σωτήρων». Τα γυρίσματα του χρόνου, δίνουν την ευκαιρία σε άγνωστους και ταπεινούς να αναδειχθούν και να καταλάβουν από το πουθενά τα ηνία. Εξάλλου, η Εκκλησιαστική ιστορία δεικνύει ότι άλλες οι βουλές των ανθρώπων και άλλες του Θεού. Κυριότερο παράδειγμα ο βραδύγλωσσος Μωυσής, ο οποίος κλήθηκε να βγάλει από την Αίγυπτο τους Ισραηλίτες, ή στις μέρες μας ο μακαριστός ταπεινός Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος, ο οποίος μεγαλούργησε με το ταπεινό του ράσο. Ακολουθώντας το ίδιο αισιόδοξο σκεπτικό, παρατηρούμε ότι και στα πιο ταπεινά που έχουν να κάνουν με τη διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας, φαίνεται ότι όπως σκανδαλωδώς ήρθαν τα εκατομμύρια, έτσι σκανδαλωδώς και φεύγουν.
* Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου, έστω και ακέφαλη έχει πολλές επιλογές και μπορεί να λάβει πολλές αποφάσεις ακόμη και απουσιάζοντος του προκαθημένου της. Ωστόσο, είναι αβέβαιο αν υπάρχει η βούληση, για να ληφθούν αποφάσεις, δεδομένων των όχι και άριστων σχέσεων των μελών της, όπως αυτές διαφάνηκαν και κατά την εκλογή του Επισκόπου Κύκκου. Η καχυποψία και ο φόβος, της κατά το δοκούν ερμηνείας του καταστατικού, ενυπάρχει στη σκέψη όλων των Επισκόπων. Ακόμη έντονη είναι η ανησυχία, μήπως οι συγκεκριμένες αποφάσεις που αναγκαστικά θα ληφθούν, έχουν επιπτώσεις στην εικόνα των μνηστήρων του αρχιεπισκοπικού θρόνου. Βεβαίως το μεγαλύτερο αγκάθι θα είναι η τυχόν ενεργοποίηση των άρθρων του καταστατικού της Εκκλησίας για απομάκρυνση του Αρχιεπισκόπου και οι αντιδράσεις που σίγουρα θα υπάρξουν.
* Μια άλλη προοπτική είναι ο ορισμός τοποτηρητή, - τυπικά ή άτυπα - ο οποίος θα αναλάβει όλο το βάρος. Καταστατικά τοποτηρητής είναι ο Μητροπολίτης Πάφου, ως πρώτος τη τάξει μετά τον Αρχιεπίσκοπο. Δεδομένων και των δηλώσεών του στο παρελθόν ότι δεν επιθυμεί να διεκδικήσει τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο, θα αποτελεί σίγουρα την ιδανική λύση. Ακόμη και αν στη διαδρομή αλλάξει άποψη, σίγουρα δεν θα βρεθεί σε πλεονεκτικότερη θέση από τους υπόλοιπους.
* Στη διάσταση της εκκλησιαστικής διακονίας, η προσφορά δεν έχει καμία σχέση με τη σωματική ρώμη, αλλά με την πνευματική ακτινοβολία και την ανάκλαση του ουρανίου φωτός. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που άγιοι πρόσφεραν πολύ περισσότερα θαυματουργώντας από το κρεβάτι του πόνου, παρά από τον άμβωνα της εκκλησίας.
* Η ιστορία της εκκλησίας της Κύπρου, δεικνύει ότι το κενό στο επίπεδο της λεγόμενης διοικούσας εκκλησίας, λειτουργούσε πάντα αρνητικά και σκανδαλιστικά για το ποίμνιο. Μπορεί εκεί που περισσεύει η αμαρτία να υπερπερισσεύει η χάρης και μπορεί κάθε κρίση στην εκκλησιαστική ιεραρχία να αποτελεί εργαλείο κάθαρσης, αλλά πάντα υπάρχουν και οι αδύνατοι πιστοί που δεν αντέχουν ή καλύτερα δυσκολεύονται στις κρίσεις.
Σχόλια