.
Γιατί όχι και παραιτήσεις Επισκόπων
.
* Οι πολιτικοί παραιτούνται για λόγους ευθιξίας, οι δημοσιογράφοι φεύγουν από τα μέσα που εργάζονται γιατί δεν ανέχονται παρεμβάσεις που να συγκρούονται με τη συνείδησή τους και όλοι οι εργαζόμενοι φεύγουν από τη δουλειά τους γιατί δεν αντέχουν τους προϊστάμενούς τους. Γιατί άραγε να μην παραιτούνται και οι Επίσκοποι, όταν οι πιστοί δεν τους ανέχονται. Γιατί άραγε πρέπει να θεωρούν την Μητρόπολή τους, ως δικό τους βασίλειο;
* Η εκκλησιαστική ιστορία δεικνύει Αγίους Επισκόπους που εγκατέλειψαν τις Μητροπόλεις τους, είτε για να μην σκανδαλίσουν τους πιστούς, είτε για να παραδειγματίσουν και να συνετίσουν τους πιστούς. Υπάρχουν, ακόμη, παραδείγματα Επισκόπων που υπέκυψαν, έρποντας και λείχοντας, στην κοσμική εξουσία για να πάρουν θρόνους. Ωστόσο, ο χρόνος έχει τα δικά του γυρίσματα και η θεία πρόνοια, η οποία φροντίζει για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων, οδηγεί τα βήματα των πιστών σε απρόοπτους διαφορετικούς δρόμους. Αλλά και ο παράδεισος και η κόλαση έχουν μέσα και Επισκόπους και άλλους ρασοφόρους.
* Στην Κύπρο τα παραδείγματα Επισκόπων που παραιτήθηκαν από το θρόνο τους, δεν είναι άγνωστα. Τελευταίο παράδειγμα ο Μητροπολίτης Λεμεσού Χρύσανθος, ο οποίος παραιτήθηκε ενώ ακόμη δεν καταδικάστηκε από κανένα δικαστήριο. Ο Μητροπολίτης Πάφου συχνά πυκνά δηλώνει ότι όταν φθάσει σε ηλικία σύνταξης, θα παραιτηθεί από τον θρόνο της Πάφου. Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος δήλωσε έτοιμος να εγκαταλείψει το θρόνο, αν δικαιωθεί ο Αρχιμανδρίτης Παγκράτιος και ο λαός της Μόρφου απαιτήσει τη φυγή του.
* Υπάρχει και η άλλη σκοπιά. Βλέποντας τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο να άγεται και να φέρεται από τους συγγενείς, διερωτάσαι αν έπρεπε ο ίδιος εδώ και χρόνια να παραιτηθεί. Οι παρακοιμώμενοι διαμοιράζουν «τα ιμάτιά» του, διασκορπίζοντας τον πλούτο της Εκκλησίας. Δεν θα ήταν άραγε καλύτερα να διατηρήσει την υστεροφημία του; Δεν ήταν καλύτερα να υπάρχει κανόνας για συνταξιοδότηση όλων των Επισκόπων;
* Υπάρχει βεβαίως και ο αντίλογος, ο οποίος λέει ότι όλα εδώ πληρώνονται και έπρεπε ο σκανδαλισμένος λαός της Εκκλησίας της Κύπρου να αντικρίσει και το άλλο πρόσωπο, το ταπεινό του Αρχιεπισκόπου. Αυτή η ταπείνωση αποτελεί το καλύτερο κήρυγμα για όλους τους πιστούς. Άνθρωπος πιστός ο οποίος για χρόνια απέρριπτε με χαρακτηρισμούς, τον Αρχιεπίσκοπο, λόγω της αυταρχικής του συμπεριφοράς, τώρα βλέποντας την κατάστασή του, άρχισε να αισθάνεται συμπάθεια, έστω και με τη μορφή του οίκτου. Βεβαίως τώρα φεύγουν από την Αρχιεπισκοπή, όλα τα πλούτη, τα οποία μαζεύτηκαν από τους κόπους των αδικημένων υπαλλήλων και από ανομολόγητα σκάνδαλα. Ανεμομαζέματα, ανεμοσκορπίσματα, όπως λέει και λαός.
* Ο δρόμος της αγιότητας σίγουρα δεν περνά ούτε από τα πλούτη, ούτε από την κοσμική εξουσία, αλλά ούτε και διά μέσου των κοσμικών δικαστηρίων. Ο Αγιος Θεοφάνης ο οποίος κόσμησε κατά τον 16ο αιώνα τον επισκοπικό θρόνο της επισκοπής Λευκωσίας, ο οποίος μετονομάστηκε αργότερα σε Σολιάς, ένεκα της αγιότητος του βίου του εξελέγη παρά τη θέλησή του Επίσκοπος Σόλων. Στο συναξάρι του αναφέρεται ότι κάποια μέρα ο Άγιος ήλεγξε τον Οικονόμο της Επισκοπής του για κάποιο σφάλμα του, αλλ' αυτός, άνθρωπος αυθάδης και θρασύς, σε απάντηση ράπισε τον Επίσκοπό του! Ο ταπεινός και πράος Θεοφάνης, βλέποντας τον λίγο σεβασμό προς το πρόσωπό του και κρίνοντας τον εαυτό του ανάξιο για το υψηλό επισκοπικό υπούργημα, ζήτησε από τους αντιπροσώπους των ενετικών αρχών στο νησί να του επιτρέψουν την παραίτησή του από τον θρόνο. Παρά την αρχική τους άρνηση, βλέποντας την επιμονή του Αγίου, του έδωσαν τελικά την άδεια να παραιτηθεί. Κατόπιν ο Θεοφάνης αποσύρθηκε στη Μονή του Μέσα Ποταμού, που βρίσκεται στους πρόποδες του Τροόδους, όπου έζησε με μεγάλη άσκηση το υπόλοιπο της ζωής του.
* Ουδείς αναντικατάστατος σ΄ αυτή τη γη και όσοι νομίζουν ότι με νύχια και με δόντια, με οπαδούς και φίλους θα ζήσουν αιώνια, πλανώνται. Στόχος είναι η αθανασία και όχι η θνητή μακροβιότητα. Τα χρόνια του ανθρώπου είναι 70 όπως λέει και ο σοφός Σολομώντας. Από τα 70 μέχρι τα 80 ζει ο άνθρωπος με δυσκολίες. Από τα 80 και πέρα με πόνο και κόπο. Όλοι αυτοί που μηχανεύονται ανθρώπινες κουτοπονηριές, γρήγορα θα ανακαλύψουν ότι για αλλού κίνησαν και αλλού η ζωή τούς πάει. Η παραίτηση δεν είναι πράξη δειλίας, αλλά μάλλον πράξη τόλμης και θάρρους. Εάν είναι κάτι που χαρακτηρίζει τους χριστιανούς, είναι το φιλότιμο και η παλικαριά. Ο Θεός δεν θέλει ανθρώπους που έρποντας και λείχοντας προχωρούν, αλλά αντάρτες που ταπεινώνονται και αγαπούν. Η αγάπη είναι δύναμη και όχι αδυναμία.
* Η εκκλησιαστική ιστορία δεικνύει Αγίους Επισκόπους που εγκατέλειψαν τις Μητροπόλεις τους, είτε για να μην σκανδαλίσουν τους πιστούς, είτε για να παραδειγματίσουν και να συνετίσουν τους πιστούς. Υπάρχουν, ακόμη, παραδείγματα Επισκόπων που υπέκυψαν, έρποντας και λείχοντας, στην κοσμική εξουσία για να πάρουν θρόνους. Ωστόσο, ο χρόνος έχει τα δικά του γυρίσματα και η θεία πρόνοια, η οποία φροντίζει για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων, οδηγεί τα βήματα των πιστών σε απρόοπτους διαφορετικούς δρόμους. Αλλά και ο παράδεισος και η κόλαση έχουν μέσα και Επισκόπους και άλλους ρασοφόρους.
* Στην Κύπρο τα παραδείγματα Επισκόπων που παραιτήθηκαν από το θρόνο τους, δεν είναι άγνωστα. Τελευταίο παράδειγμα ο Μητροπολίτης Λεμεσού Χρύσανθος, ο οποίος παραιτήθηκε ενώ ακόμη δεν καταδικάστηκε από κανένα δικαστήριο. Ο Μητροπολίτης Πάφου συχνά πυκνά δηλώνει ότι όταν φθάσει σε ηλικία σύνταξης, θα παραιτηθεί από τον θρόνο της Πάφου. Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος δήλωσε έτοιμος να εγκαταλείψει το θρόνο, αν δικαιωθεί ο Αρχιμανδρίτης Παγκράτιος και ο λαός της Μόρφου απαιτήσει τη φυγή του.
* Υπάρχει και η άλλη σκοπιά. Βλέποντας τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο να άγεται και να φέρεται από τους συγγενείς, διερωτάσαι αν έπρεπε ο ίδιος εδώ και χρόνια να παραιτηθεί. Οι παρακοιμώμενοι διαμοιράζουν «τα ιμάτιά» του, διασκορπίζοντας τον πλούτο της Εκκλησίας. Δεν θα ήταν άραγε καλύτερα να διατηρήσει την υστεροφημία του; Δεν ήταν καλύτερα να υπάρχει κανόνας για συνταξιοδότηση όλων των Επισκόπων;
* Υπάρχει βεβαίως και ο αντίλογος, ο οποίος λέει ότι όλα εδώ πληρώνονται και έπρεπε ο σκανδαλισμένος λαός της Εκκλησίας της Κύπρου να αντικρίσει και το άλλο πρόσωπο, το ταπεινό του Αρχιεπισκόπου. Αυτή η ταπείνωση αποτελεί το καλύτερο κήρυγμα για όλους τους πιστούς. Άνθρωπος πιστός ο οποίος για χρόνια απέρριπτε με χαρακτηρισμούς, τον Αρχιεπίσκοπο, λόγω της αυταρχικής του συμπεριφοράς, τώρα βλέποντας την κατάστασή του, άρχισε να αισθάνεται συμπάθεια, έστω και με τη μορφή του οίκτου. Βεβαίως τώρα φεύγουν από την Αρχιεπισκοπή, όλα τα πλούτη, τα οποία μαζεύτηκαν από τους κόπους των αδικημένων υπαλλήλων και από ανομολόγητα σκάνδαλα. Ανεμομαζέματα, ανεμοσκορπίσματα, όπως λέει και λαός.
* Ο δρόμος της αγιότητας σίγουρα δεν περνά ούτε από τα πλούτη, ούτε από την κοσμική εξουσία, αλλά ούτε και διά μέσου των κοσμικών δικαστηρίων. Ο Αγιος Θεοφάνης ο οποίος κόσμησε κατά τον 16ο αιώνα τον επισκοπικό θρόνο της επισκοπής Λευκωσίας, ο οποίος μετονομάστηκε αργότερα σε Σολιάς, ένεκα της αγιότητος του βίου του εξελέγη παρά τη θέλησή του Επίσκοπος Σόλων. Στο συναξάρι του αναφέρεται ότι κάποια μέρα ο Άγιος ήλεγξε τον Οικονόμο της Επισκοπής του για κάποιο σφάλμα του, αλλ' αυτός, άνθρωπος αυθάδης και θρασύς, σε απάντηση ράπισε τον Επίσκοπό του! Ο ταπεινός και πράος Θεοφάνης, βλέποντας τον λίγο σεβασμό προς το πρόσωπό του και κρίνοντας τον εαυτό του ανάξιο για το υψηλό επισκοπικό υπούργημα, ζήτησε από τους αντιπροσώπους των ενετικών αρχών στο νησί να του επιτρέψουν την παραίτησή του από τον θρόνο. Παρά την αρχική τους άρνηση, βλέποντας την επιμονή του Αγίου, του έδωσαν τελικά την άδεια να παραιτηθεί. Κατόπιν ο Θεοφάνης αποσύρθηκε στη Μονή του Μέσα Ποταμού, που βρίσκεται στους πρόποδες του Τροόδους, όπου έζησε με μεγάλη άσκηση το υπόλοιπο της ζωής του.
* Ουδείς αναντικατάστατος σ΄ αυτή τη γη και όσοι νομίζουν ότι με νύχια και με δόντια, με οπαδούς και φίλους θα ζήσουν αιώνια, πλανώνται. Στόχος είναι η αθανασία και όχι η θνητή μακροβιότητα. Τα χρόνια του ανθρώπου είναι 70 όπως λέει και ο σοφός Σολομώντας. Από τα 70 μέχρι τα 80 ζει ο άνθρωπος με δυσκολίες. Από τα 80 και πέρα με πόνο και κόπο. Όλοι αυτοί που μηχανεύονται ανθρώπινες κουτοπονηριές, γρήγορα θα ανακαλύψουν ότι για αλλού κίνησαν και αλλού η ζωή τούς πάει. Η παραίτηση δεν είναι πράξη δειλίας, αλλά μάλλον πράξη τόλμης και θάρρους. Εάν είναι κάτι που χαρακτηρίζει τους χριστιανούς, είναι το φιλότιμο και η παλικαριά. Ο Θεός δεν θέλει ανθρώπους που έρποντας και λείχοντας προχωρούν, αλλά αντάρτες που ταπεινώνονται και αγαπούν. Η αγάπη είναι δύναμη και όχι αδυναμία.
Σχόλια