Όλοι ίσοι, όλοι διαφορετικοί
.
? Το σύνθημα, «όλοι ίσοι, όλοι διαφορετικοί» που χρησιμοποιούν οι νεολαίοι του κόσμου, είναι τέλειο. Αποτελεί τη βάση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και τον αντίποδα του ρατσισμού. Αλλά από εκεί και πέρα και μέχρι τη συνειδητοποίηση από μέρους του ανθρώπου ότι ο διπλανός του, δεν είναι αντίγραφο του δικού του εαυτού, είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Είναι η ίδια λογική της συνειδητοποίησης ότι ο άντρας και η γυναίκα δεν είναι ίσοι, αλλά ότι είναι ισότιμοι. Ο Απόστολος Παύλος με περισσή τέχνη διετύπωσε τα λόγια του Χριστού, ότι «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ. πάντες γαρ υμείς εις έστε εν Χριστώ Ιησού».
? Η έννοια της ισότητας και της διαφορετικότητας εντοπίζεται πρώτα απ’ όλα στην έννοια του Τριαδικού Θεού. «Τριάς εν μονάδι». Δεικνύει τη σημασία του αλληλοσεβασμού και της αναγκαιότητας της συνύπαρξης των τριών, για να παραχθεί έργο. Βεβαίως όλα αυτά, με τη βοήθεια της αποφατικής θεολογίας, δηλαδή την απόδοση στην έννοια του Θεού, ανθρώπινων κατηγορημάτων, ώστε να μπορεί να γίνει κατανοητός, στο μέτρο των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Αλίμονο αν μπορούσε να χωρέσει ο Θεός στο ανθρώπινο μυαλό. Ο άνθρωπος βιώνει τις ενέργειες και όχι την ουσία του Θεού.
? Κορυφαία μορφή έκφρασης της χριστιανικής συμπεριφοράς, η αγάπη, η οποία εκτείνεται προς τους εχθρούς. Δηλαδή ακόμη και οι εχθροί - μπορεί να είναι ο διπλανός, ο ανταγωνιστής, ο προϊστάμενος, ο υφιστάμενος, ο αντίπαλος και όχι μόνο ο εχθρός της πατρίδας - είναι ίσος, αλλά διαφορετικός. Η καλύτερη επίθεση προς τους εχθρούς, δεν είναι άλλη από την επίθεση αγάπης. Όλοι οι άνθρωποι, όσο πωρωμένη συνείδηση και αν έχουν, ποτέ δεν χάνουν την ανθρώπινη, την αγαθή τους διάσταση. Η φλόγα της συνείδησης - αποτελεί το κοινό μέτρο ελέγχου όλων των ανθρώπων - ποτέ δεν σβήνει και ποτέ δεν εξαφανίζεται.
? Όλες οι αρχές και οι αλήθειες της ζωής ενέχουν τον κίνδυνο της υποκριτικής έκφρασης και της αλλότριας πλανεμένης εφαρμογής τους, αν δεν ακολουθούν το μέτρο. Οι έννοιες της ισότητας και της αγάπης μπορούν να υποπέσουν είτε στην μαζοχιστική υποταγή ή στη σαδιστική επιβολή της νομιζόμενης αλήθειας. Όταν λείπει η ελευθερία, η ελεύθερη βούληση, τότε όλα ανατρέπονται και όλα καταντούν ρατσιστική πλάνη και τα αποτελέσματα είναι ολέθρια. Η πλάνη αυτή μπορεί να εκδηλωθεί είτε από τους γονείς προς τα παιδιά, είτε από τους μορφωμένους προς τους αμόρφωτους, είτε από τους ισχυρούς προς τους αδύνατους, είτε ακόμη από το ιερατείο προς τους πιστούς. Όταν το εγώ δεν κατανοεί ότι το εσύ είναι διαφορετικό, τότε τα αποτελέσματα είναι τραγικά.
? Εξίσου επικίνδυνη είναι και η προσπάθεια ταύτισης των διαφορετικοτήτων, η επιχείρηση να παρουσιάζονται όλοι ότι είναι οι ίδιοι. Η πλάνη αυτή συναντάται συχνά πυκνά στους πολιτικούς κυρίως κύκλους, όπου η σκοπιμότητα και ο τακτικισμός αποτελούν τρόπο ζωής. Οι επαναπροσεγγιστές θέλουν να αφαιρεθούν κομμάτια της ιστορίας, θέλουν να τραγουδούν τα ίδια τραγούδια, θέλουν να τρώνε τα ίδια φαγητά, θέλουν να κάνουν τις ίδιες κινήσεις, θέλουν σε ένα ακραίο επίπεδο να δημιουργήσουν μια συγκριτιστική θρησκεία, η οποία θα περιλαμβάνει κομμάτια από όλες τις θρησκείες. Ανάλογη βεβαίως είναι και η λογική των τραγουδιών σε ευρωπαϊκούς ή άλλους παγκόσμιους διαγωνισμούς, όπως η Eurovision, όπου για χάρη του σκοπού, καταπατείται η παράδοση, η φυσική συνέχεια της μουσικής και υποτάσσονται τα πάντα στην άλλη, την όποια άλλη κουλτούρα. Αλλά εις μάτην όλα αυτά, γιατί το αποτέλεσμα κατά κανόνα είναι ακριβώς το αντίστροφο από το επιδιωκόμενο. Εξάλλου, πολιτισμός δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η καλή και αγαθή πράξη, δηλαδή οτιδήποτε γίνεται, να γίνεται καλά και τίμια.
? Σε άλλο επίπεδο, η διαφορετικότητα εκτείνεται και στον τρόπο συμπεριφοράς της ποιμένουσας Εκκλησίας προς του πιστούς, δηλαδή στον τρόπο νουθεσίας των πατέρων προς τους ανθρώπους. Το ίδιο αμάρτημα, το ίδιο πάθος, θεραπεύεται με διαφορετικό φάρμακο, με διαφορετικές νουθεσίες. Κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστό πλάσμα, έχει διαφορετικές καταβολές, έχει μοναδική ψυχοσύνθεση, έχει διαφορετική δεκτικότητα και συμπεριφορά. Η λογική αυτή έγινε πλέον αποδεκτή και από τη σύγχρονη ιατρική, η οποία εξετάζει κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και αναλόγως του δίνει τα ανάλογα φάρμακα. Η ίδια ασθένεια δεν θεραπεύεται πάντα με τα ίδια φάρμακα ή με τις ίδιες ποσότητες. Όλοι οι κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων τελειώνουν με το εκπληκτικό "ό,τι δόξη τω προεστί" δηλαδή ό,τι θέλει o πνευματικός πατέρας. Έχουμε στην ουσία την αυτοαναίρεσή τους για χάρη του προσώπου και της Θείας Χάρης, όπως αυτή εκφράζεται από αγίους ανθρώπους. Ένα στοιχείο της υπέρλογης και υπερφυσικής έννοιας του θείου είναι και η δημιουργία τόσων δισεκατομμυρίων ανθρώπων, από τους οποίους κανένας δεν είναι ίδιος με τον άλλο.
? Η έννοια της ισότητας και της διαφορετικότητας εντοπίζεται πρώτα απ’ όλα στην έννοια του Τριαδικού Θεού. «Τριάς εν μονάδι». Δεικνύει τη σημασία του αλληλοσεβασμού και της αναγκαιότητας της συνύπαρξης των τριών, για να παραχθεί έργο. Βεβαίως όλα αυτά, με τη βοήθεια της αποφατικής θεολογίας, δηλαδή την απόδοση στην έννοια του Θεού, ανθρώπινων κατηγορημάτων, ώστε να μπορεί να γίνει κατανοητός, στο μέτρο των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Αλίμονο αν μπορούσε να χωρέσει ο Θεός στο ανθρώπινο μυαλό. Ο άνθρωπος βιώνει τις ενέργειες και όχι την ουσία του Θεού.
? Κορυφαία μορφή έκφρασης της χριστιανικής συμπεριφοράς, η αγάπη, η οποία εκτείνεται προς τους εχθρούς. Δηλαδή ακόμη και οι εχθροί - μπορεί να είναι ο διπλανός, ο ανταγωνιστής, ο προϊστάμενος, ο υφιστάμενος, ο αντίπαλος και όχι μόνο ο εχθρός της πατρίδας - είναι ίσος, αλλά διαφορετικός. Η καλύτερη επίθεση προς τους εχθρούς, δεν είναι άλλη από την επίθεση αγάπης. Όλοι οι άνθρωποι, όσο πωρωμένη συνείδηση και αν έχουν, ποτέ δεν χάνουν την ανθρώπινη, την αγαθή τους διάσταση. Η φλόγα της συνείδησης - αποτελεί το κοινό μέτρο ελέγχου όλων των ανθρώπων - ποτέ δεν σβήνει και ποτέ δεν εξαφανίζεται.
? Όλες οι αρχές και οι αλήθειες της ζωής ενέχουν τον κίνδυνο της υποκριτικής έκφρασης και της αλλότριας πλανεμένης εφαρμογής τους, αν δεν ακολουθούν το μέτρο. Οι έννοιες της ισότητας και της αγάπης μπορούν να υποπέσουν είτε στην μαζοχιστική υποταγή ή στη σαδιστική επιβολή της νομιζόμενης αλήθειας. Όταν λείπει η ελευθερία, η ελεύθερη βούληση, τότε όλα ανατρέπονται και όλα καταντούν ρατσιστική πλάνη και τα αποτελέσματα είναι ολέθρια. Η πλάνη αυτή μπορεί να εκδηλωθεί είτε από τους γονείς προς τα παιδιά, είτε από τους μορφωμένους προς τους αμόρφωτους, είτε από τους ισχυρούς προς τους αδύνατους, είτε ακόμη από το ιερατείο προς τους πιστούς. Όταν το εγώ δεν κατανοεί ότι το εσύ είναι διαφορετικό, τότε τα αποτελέσματα είναι τραγικά.
? Εξίσου επικίνδυνη είναι και η προσπάθεια ταύτισης των διαφορετικοτήτων, η επιχείρηση να παρουσιάζονται όλοι ότι είναι οι ίδιοι. Η πλάνη αυτή συναντάται συχνά πυκνά στους πολιτικούς κυρίως κύκλους, όπου η σκοπιμότητα και ο τακτικισμός αποτελούν τρόπο ζωής. Οι επαναπροσεγγιστές θέλουν να αφαιρεθούν κομμάτια της ιστορίας, θέλουν να τραγουδούν τα ίδια τραγούδια, θέλουν να τρώνε τα ίδια φαγητά, θέλουν να κάνουν τις ίδιες κινήσεις, θέλουν σε ένα ακραίο επίπεδο να δημιουργήσουν μια συγκριτιστική θρησκεία, η οποία θα περιλαμβάνει κομμάτια από όλες τις θρησκείες. Ανάλογη βεβαίως είναι και η λογική των τραγουδιών σε ευρωπαϊκούς ή άλλους παγκόσμιους διαγωνισμούς, όπως η Eurovision, όπου για χάρη του σκοπού, καταπατείται η παράδοση, η φυσική συνέχεια της μουσικής και υποτάσσονται τα πάντα στην άλλη, την όποια άλλη κουλτούρα. Αλλά εις μάτην όλα αυτά, γιατί το αποτέλεσμα κατά κανόνα είναι ακριβώς το αντίστροφο από το επιδιωκόμενο. Εξάλλου, πολιτισμός δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η καλή και αγαθή πράξη, δηλαδή οτιδήποτε γίνεται, να γίνεται καλά και τίμια.
? Σε άλλο επίπεδο, η διαφορετικότητα εκτείνεται και στον τρόπο συμπεριφοράς της ποιμένουσας Εκκλησίας προς του πιστούς, δηλαδή στον τρόπο νουθεσίας των πατέρων προς τους ανθρώπους. Το ίδιο αμάρτημα, το ίδιο πάθος, θεραπεύεται με διαφορετικό φάρμακο, με διαφορετικές νουθεσίες. Κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστό πλάσμα, έχει διαφορετικές καταβολές, έχει μοναδική ψυχοσύνθεση, έχει διαφορετική δεκτικότητα και συμπεριφορά. Η λογική αυτή έγινε πλέον αποδεκτή και από τη σύγχρονη ιατρική, η οποία εξετάζει κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και αναλόγως του δίνει τα ανάλογα φάρμακα. Η ίδια ασθένεια δεν θεραπεύεται πάντα με τα ίδια φάρμακα ή με τις ίδιες ποσότητες. Όλοι οι κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων τελειώνουν με το εκπληκτικό "ό,τι δόξη τω προεστί" δηλαδή ό,τι θέλει o πνευματικός πατέρας. Έχουμε στην ουσία την αυτοαναίρεσή τους για χάρη του προσώπου και της Θείας Χάρης, όπως αυτή εκφράζεται από αγίους ανθρώπους. Ένα στοιχείο της υπέρλογης και υπερφυσικής έννοιας του θείου είναι και η δημιουργία τόσων δισεκατομμυρίων ανθρώπων, από τους οποίους κανένας δεν είναι ίδιος με τον άλλο.
Σχόλια