Προεκλογική δεσποτοκρατία και υπάκουη παπαδοφοβία
Προεκλογική δεσποτοκρατία και υπάκουη παπαδοφοβία
.
Τελικά όλα εδώ πληρώνονται και όλα έρχονται και παρέρχονται στην κυκλική φορά της φύσης, που οδηγεί στη γραμμική πορεία, προς το ατελεύτητο τέλος. Μπορεί να φαίνεται τραγικό, αλλά δεν παύει να είναι δίκαιο και σωτήριο. Δεν είναι μορφή εκδίκησης της φύσης ή του Θεού, αλλά μορφή παιδαγωγίας και λύτρωσης των ανθρώπων. Τα πάντα εν σοφία εποίησε και τα πάντα εν τελειότητα τα προνοεί η θεία χάρις, η οποία τους αδύνατους ενισχύει και συμπληρώνει όσους έχουν ελλείψεις.
Είναι κοινό μυστικό ότι διανύουμε προεκλογική περίοδο για τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο. Ωστόσο, δεν είναι ακόμη ευρέως γνωστό ότι ολόκληρα επισκοπικά επιτελεία άρχισαν δουλειά. Προσεγγίζουν τα κόμματα, τους αξιωματούχους των κομμάτων και άλλους ευυπόληπτους πολίτες ζητώντας στήριξη. Προτείνουν θέσεις εκλεκτόρων, ενώ δεν λείπουν και οι υποσχέσεις. Παρενοχλήσεις με διακριτικό τρόπο γίνονται και σε δημοσιογράφους, αφού κάθε σχόλιο εκλαμβάνεται ως μεροληπτική στάση.
Ως εδώ όλα καλά και όλα ωραία και όλα μπορούν να γίνουν αποδεκτά, αν εκτιμηθούν στο πλαίσιο του προεκλογικού παιγνιδιού. Αλλά οι καημένοι, οι απλοί παπάδες, τι φταίνε και μπήκαν σ΄ αυτή την αδιέξοδη μάχη; Μεταθέσεις και μετακινήσεις εν μια νυκτί, για προεκλογικές σκοπιμότητες ή για άλλες όπως λένε, επιδιώξεις. Αποτέλεσμα οι καβγάδες και οι ταλαιπωρίες οικογενειών και πάνω απ’ όλα οι σκανδαλισμοί των πιστών.
Καλά οι δεσποτάδες, έχουν τους σκοπούς τους, έχουν τις φιλοδοξίες τους, οι φτωχοί οι παπάδες τι φταίνε για να σύρονται έτσι πίσω από προβληματικές αποφάσεις Επισκόπων; Κάνουν λένε υπακοή και ίσως είναι δικαιωμένοι, αλλά τι σημαίνει αυτή η υπακοή, είναι μια άλλη, δύσκολη υπόθεση. Το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο, η ελευθερία, δεν χαρίζεται λένε οι πατέρες, ούτε και στους πνευματικούς. Η υπακοή, η οποία είναι μεγάλη αρετή, πρέπει να οδηγεί στη χειραφέτηση του πιστού, στην απόκτηση της δυνατότητας της διάκρισης, της δυνατότητας να αποφασίζει από μόνος του, της δυνατότητας να μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Ο πνευματικός δεν πρέπει να δίνει άλλοθι στους φόβους και τις ανασφάλειες του κάθε ανθρώπου, κατευθύνοντας κάθε κίνηση της ζωής του. Θα πρέπει οι πνευματικοί να βοηθούν τους πιστούς να αντιμετωπίσουν τις αδυναμίες και τα πάθη τους και να τα μετατρέψουν σε αρετές και χαρίσματα. Η υπακοή όταν δεν οδηγεί στην ελευθερία, καταντά δουλεία και όταν ο πρώτος ενθουσιασμός περάσει, τότε ο άνθρωπος, αν έχει έστω και λίγη δύναμη μέσα του, θα αντιδράσει, θα επαναστατήσει και τελικά θα εγκαταλείψει τα πάντα. Το μέτρο πρέπει να υπερισχύει και να μην παραβιάζει τη λογική.
Στις Επισκοπικές εκλογές στη Λεμεσό, είδαμε πράγματα και θαύματα με το διαχωρισμό των πιστών αλλά κυρίως των παπάδων. Τα πάθη και οι πικρίες της εποχής εκείνης, ανάμεσα στους παπάδες, ακόμη δεν επουλώθηκαν, έστω και αν κρύβονται στα βάθη της ψυχής, έστω και αν καταπολεμούνται. Μια μικρή αφορμή είναι ικανή, για να έλθουν και πάλι στην επιφάνεια. Τα ίδια συμβαίνουν και ανάμεσα σε πολλούς πιστούς, οι οποίοι είτε αποστασιοποιήθηκαν, είτε βρήκαν παρηγοριά σε απλούς και ταπεινούς παπάδες.
Πρόσφατη είναι ακόμη στη θύμησή μας, η περίπτωση του Αρχιμανδρίτη Παγκράτιου, όπου οργισμένοι κάτοικοι της Σολιάς, έφθασαν στο σημείο να επιχειρήσουν να κάψουν την Αρχιεπισκοπή. Για ένα ημερολόγιο, κλονίστηκε στις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, ολόκληρο Σταυροβούνι, με αγίους ανθρώπους. Η αχανής Ρωσία υποφέρει από τις μεταφράσεις των εκκλησιαστικών βιβλίων. Ολόκληρη η Ορθοδοξία υποφέρει από τους παλαιοημερολογίτες και τους νεοημερολογίτες.
Ο εκκλησιαστικός χώρος είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος και κάθε κίνηση θα πρέπει να μελετάται εκατό φορές και ύστερα από επίκληση της θείας χάρης να λαμβάνονται αποφάσεις. Μπορεί η λογική να επιβάλλει αλλαγές, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι είναι πάντα προς το συμφέρον οι αλλαγές. Λέγεται ότι το πιο παράλογο καταστατικό, είναι αυτό του Αγίου Όρους. Όταν κάποτε ένας πολιτικός διοικητής της αγιώνυμης πολιτείας επιχείρησε να το αλλάξει, παρά τις αντιδράσεις των μοναχών, ενεπλάκη σε ένα δυστύχημα, το οποίο θεώρησε ως μήνυμα από το Θεό.
Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος μπορεί να είναι στο κρεβάτι του πόνου, μπορεί η Εκκλησία της Κύπρου να είναι «ακυβέρνητη» κατά τον αδόκιμο όρο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία της Κύπρου είναι σήμερα σε χειρότερη κατάσταση από την εποχή που «κυβερνούσε» ο Αρχιεπίσκοπος. Η εκκρεμότητα αυτή, η οποία αγχώνει τους δελφίνους, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί εις βάρος της σωτηρίας των πιστών, που είναι το μόνο ζητούμενο. Τα σκάνδαλα που ταλάνιζαν την Εκκλησία εδώ και χρόνια, ήρθαν στην επιφάνεια την εποχή αυτή, ενώ η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος, έκανε τους δελφίνους να σκεφτούν ότι υπάρχουν και πιστοί που έχουν ανάγκη. Με τον ίδιο θαυμαστό τρόπο, φαίνεται ότι θα βρεθεί και ο διάδοχος, στην καταλληλότερη στιγμή και γι αυτό πρέπει όλοι να προσεύχονται. Ο Θεός και όχι οι άρχοντες του κόσμου τούτου, να υποδείξουν το νέο Αρχιεπίσκοπο. Και να μην ξεχνούν όλοι οι Επίσκοποι, ότι είναι άνθρωποι, ότι αγωνίζονται για τη σωτηρία τους και τη σωτηρία των πιστών και υπόκεινται στην παιδαγωγία του Θεού.
Σχόλια