Γιατί Θεέ μου, τόσος πόνος και τόση καταστροφή

Γιατί Θεέ μου, τόσος πόνος και τόση καταστροφή

.

---

* Ακόμη και ο Χριστός αναφώνησε πάνω στον σταυρό "Ηλί, Ηλί, λαμά σαβαχθανί; τουτέστι, Θεέ μου, Θεέ μου, διά τι με εγκατέλειπες;" Και οι άνθρωποι όλου του κόσμου αναφωνούν συχνά πυκνά τα ίδια λόγια και διατυπώνουν την ίδια απορία. Γιατί να υποφέρουν οι άνθρωποι, γιατί να βασανίζονται παιδιά, γιατί τα τσουνάμι να κτυπήσουν τους φτωχούς και αδύναμους και όχι τους άδικους και τους κακούς που ζουν σε παλάτια; Αυτό το μεγάλο ανθρώπινο γιατί, αυτή η ανθρώπινη παραδοχή της αδυναμίας, μπροστά στη δύναμη της φύσης και του Θεού.

* Η απάντηση σε αυτό το μεγάλο γιατί, αυτή τη φιλοσοφική αναζήτηση, από πού ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε, σίγουρα δεν βρίσκεται στην λογική και το συναίσθημα. Βρίσκεται στην εμπειρική βίωση του Θεού, με ό,τι αυτό και αν συνεπάγεται. Δεν βρίσκεται στη θρησκεία, δηλαδή σε ένα σύστημα κανόνων και πρέπει, η οποία οδηγεί στη θεολογία του θανάτου του θεού και του ανθρώπου, αλλά στην πίστη, δηλαδή στην μυστηριακή βίωση της εν Χριστώ ζωής, δηλαδή στην αγάπη η οποία διώχνει και το φόβο και το άγχος του θανάτου. Ο Χριστός ως άνθρωπος εξέφρασε την απορία του αλλά δεν έμεινε εκεί. Δέχθηκε το θέλημα του Θεού, Σταυρώθηκε και Αναστήθηκε, πάντα από αγάπη και μόνο από αγάπη για τον άνθρωπο. Οι πατέρες της Εκκλησίας αναφέρουν ότι ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο και οι ταλαιπωρίες και τα βάσανα παραχωρούνται για τη σωτηρία του ανθρώπου.

* Ό,τι και να πει ο άνθρωπος, πάντα θα στριφογυρνά στο μυαλό του, το γιατί σκοτώθηκαν δεκάδες χιλιάδες αθώα παιδιά στη Σρι Λάγκα και τις άλλες χώρες της Ασίας και μόνο μερικοί πλούσιοι και διεφθαρμένοι Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι, οι οποίοι πήγαν για να "περιχαρήσουν" με ανήλικους και ανήλικες και να ικανοποιήσουν τα πάθη τους. Οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν με 150 δολάρια το χρόνο και έβλεπαν μια ζωή τους πλούσιους δυτικούς να έρχονται και να χαίρονται τις ομορφιές των χωρών τους, χωρίς να μπορούν να πλησιάσουν.
* Αν ακολουθήσει τη λογική και αν μείνει στο γιατί ο άνθρωπος σίγουρα θα πάθει τα ίδια και χειρότερα. Η αγωνία, το άγχος και ο φόβος θα τον καταλάβουν και θα μετατραπεί από χαρούμενο πλάσμα, σε θλιβερό σαρκίο που αναζητά συνεχώς χώρο για να κρυφτεί. Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας, γράφει ότι "η δειλία είναι νηπιακή συμπεριφoρά μιας ψυχής που γέρασε στην κενοδοξία. Η δειλία είναι απομάκρυνση της πίστης με την ιδέα ότι αναμένονται απροσδόκητα κακά. Ο φόβος είναι κίνδυνος που προμελετάται. Ή διαφορετικά, ο φόβος είναι μία έντρομη καρδιακή αίσθηση, που συγκλονίζεται και αγωνιά από αναμονή απρόβλεπτων συμφορών... Όταν όλα τα δυσάρεστα και απροσδόκητα τα δεχόμαστε πρόθυμα, με συντετριμμένη την καρδιά, τότε ελευθερωθήκαμε πραγματικά από τη δειλία". Και η Γερόντισσα Γαβριηλία συνεχίζει και συμπληρώνει ότι "πίσω από κάθε αρρώστια, είναι ο ψυχικός πόνος. Χωρίς να πάθει το μυαλό και η ψυχή, το σώμα δεν αρρωσταίνει. Πρώτα έρχεται μια στενοχώρια ... Από το κεφάλι αρχίζει η αρρώστια".

* Το πρόβλημα του πόνου και της δυστυχίας, δεν περιορίζεται μόνο στις μεγάλες καταστροφές αλλά ξεκινά από τον προσωπικό σταυρό του κάθε ανθρώπου. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει το σαράκι που να κατατρώγει την ψυχή του και πολλές φορές και το σώμα του. Η μάνα χάνει το παιδί της, η γυναίκα τον άντρα της, ο σύζυγος τη γυναίκα του, ορφανά βρίσκονται στους δρόμους, νέοι μπλέκονται ναρκωτικά, τα δυστυχήματα αποτελούν μάστιγα, ενώ οι σωματικές ασθένειες και ψυχικές αρρώστιες αποτελούν κάτι παραπάνω από καθημερινή ιστορία.

* Η απάντηση στον καθημερινό πόνο, ξεκινά από την παραδοχή και την αποδοχή της κατάστασης και φθάνει μέχρι την προσευχή, δηλαδή την επίκληση του θαύματος, την αναζήτηση της θείας βοήθειας. Οι πατέρες λένε ότι ορισμένες τραγικές εμπειρίες, όπως ο χαμός από τη μάνα ενός παιδιού, μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με την προσευχή και κυρίως με τη χάρη της Παναγίας. Βεβαίως υπάρχει και η βοήθεια από τους ανθρώπους και κυρίως από τους πνευματικούς πατέρες της Εκκλησίας, από τους συγγενείς, τους φίλους αλλά και τους ειδικούς στην προσφορά βοήθειας. Πάνω απ' όλα ο άνθρωπος πρέπει να φιλοσοφήσει την κατάσταση, να δεχθεί ότι ο Θεός από αγάπη και στο μέτρο των δυνατοτήτων του παραχωρεί τις δυσκολίες και να βάλει αρχή για νέες προσπάθειες, για νέους αγώνες για προσφορά αγάπης. Και δεν είναι σπάνιο άνθρωποι με σωματικές ασθένειες και πολλά προβλήματα στην ζωή, να μπορούν να προσφέρουν χαρά στους διπλανούς τους. Όλα είναι σχετικά τελικά και ο Θεός ξέρει τον καλό το δρόμο για τη σωτηρία κάθε ανθρώπου, για τη βίωση από αυτήν τη γη της παραδείσιας χαράς.