Ο κοινός Κύριος και η πλάνη των καθαρών

Ο κοινός Κύριος και η πλάνη των καθαρών

.

---

"ΑΣ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ εν ειρήνη, εν τω φωτί της Αναστάσεως του Αναστάντος κοινού Κυρίου ημών" έγραψε σε ένα σημείωμα, στο σταυρό με τα λουλούδια, που κατέθεσε στη σωρό του Πάπα Ιωάννη Παύλου του Β, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και η αναφορά, έγινε σημείο αναφοράς, σε Ορθόδοξους και Ρωμαιοκαθολικούς. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, είπε τα αυτονόητα - τα οποία ποτέ δεν είναι αυτονόητα - δηλαδή ότι ο Χριστός, ότι ο Κύριος είναι κοινός, είναι ο ίδιος Θεός για όλους τους Χριστιανούς, σε οποιαδήποτε ομολογία και αν ανήκουν. Ακολούθησαν οι προσευχές κατά την εξόδιο ακολουθία του Πάπα, το Τρισάγιο και το Χριστός Ανέστη, αφού η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία βρίσκεται σε περίοδο Πεντηκοστής. Οι πολλοί χάρηκαν και για τις προσευχές και ψαλμωδίες στα ελληνικά, ενώ οι λίγοι δυσανασχέτησαν και κάποιοι από αυτούς σκανδαλίστηκαν. Πάντως όλοι σε Ανατολή και Δύση σχολίασαν το σημείωμα το οποίο είχε ξεχωριστή σημασία για το μέλλον των σχέσεων μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών. Φυσικά στόχος όλων είναι η συνένωση των Εκκλησιών, έστω και αν αυτό ακούγεται ουτοπικό.
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ μπορεί να επικρίνει τους λίγους που δυσανασχέτησαν, αφού τα όσα συνέβησαν στην κηδεία του Πάπα, ήταν πρωτοφανή. Από το 1054, οπότε και έγινε το σχίσμα των Εκκλησιών, για πρώτη φορά, ορθόδοξοι προκαθήμενοι μετείχαν στην εξόδιο ακολουθία ενός Πάπα. Βεβαίως προηγήθηκε η θαυμαστή διακονία του Ποντίφικα, ο οποίος προώθησε το διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, παραχώρησε μια σειρά από άγια Λείψανα στους Ορθοδόξους, από τον Άγιο Δημήτριο στη Θεσσαλονίκη, μέχρι και τους Αγίους Ιωάννη Χρυσόστομου και Γρηγόριο Θεολόγο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο καθένας στο μέτρο της κρίσης του και στο μέτρο των εμπειριών του, κρίνει τις κινήσεις των Ορθόδοξων Ιεραρχών. Το ζητούμενο είναι ο άνθρωπος να είναι ανοικτός και δεκτικός στο διάλογο και όχι να περιχαρακώνεται πίσω από φανατισμούς και εσωστρεφείς μισαλλοδοξίες.
ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ έρχονται και πάλι τα λόγια του αείμνηστου σπουδαίου Βυζαντινολόγου Στίβεν Ράνσιμαν, ο οποίος είπε ότι ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας της Ορθοδοξίας. Για να γίνει όμως αυτό, είτε θα πρέπει οι Ορθόδοξοι να κυριαρχήσουν στους ετεροδόξους, είτε οι ετερόδοξοι να ασπαστούν τις αλήθειες της Ορθοδοξίας. Οι λεγόμενοι "καθαροί" και εν πολλοίς φανατικοί Ορθόδοξοι, υποστηρίζουν ότι κάθε επαφή με τον Πάπα και τους άλλους αιρετικούς, αποτελεί μίασμα. Μάλιστα κάνουν αναφορές σε παλαιότερες εποχές, όπου όσοι συνομιλήσουν, αμέσως στιγματίζονταν και καταδικάζονταν. Είναι γνωστή και η αναφορά των βυζαντινών ότι είναι καλύτερο το μουσουλμανικό φέσι, από την παπική τιάρα. Τότε μπορεί όλα αυτά, να ήταν σωστά, αλλά σήμερα που ο πλανήτης έγινε ένα μικρό χωριό, μπορούν άραγε να σταθούν τέτοιες πρακτικές. Φυσικά και τότε και σήμερα η άρνηση για διάλογο και για επαφή, αποτελεί την εύκολη λύση, για όλα τα προβλήματα. Η θετική δράση, πάντα ενέχει κινδύνους και ρίσκα, αλλά γι' αυτά τα ρίσκα καλούνται να παλέψουν οι αληθινοί Χριστιανοί.

Η ΑΙΡΕΣΗ των καθαρών, είναι μια ύπουλη ασθένεια, η οποία υποκρύπτει μεγάλο εγωισμό. Εμείς είμαστε οι σωστοί, εμείς είμαστε οι αμόλυντοι, εμείς είμαστε οι "γραμματείς και οι φαρισαίοι" και οι υπόλοιποι είναι τα μιάσματα της κοινωνίας. Η εν Χριστώ ζωή είναι αγώνας δρόμου, είναι πάλη, είναι ένα συνεχές ρίσκο, που μόνο το τέρμα κρίνει το αποτέλεσμα. Ο ληστής στο Σταυρό μπήκε πρώτος στον Παράδεισο, ενώ ο μαθητής Ιούδας, που είδε θαύματα και άγγιξε το Χριστό, χάθηκε στη μιζέρια του. Η αίρεση των καθαρών είναι συνέχεια της αίρεσης του μανιχαϊσμού η οποία καταδικάστηκε από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Η αίρεση αυτή υποστηρίζει ότι υπάρχει το καλό και το κακό, ως αυθύπαρκτες οντότητες. Για τους Χριστιανούς υπάρχει μόνο το καλό, υπάρχει μόνο ο Θεός και οτιδήποτε άλλο είναι η άρνηση του Θεού. Μέσα από το δώρο της ελευθερίας, οι άγγελοι γίνονται διάβολοι και οι άγιοι χάνονται στην κόλαση.
ΠΕΡΑΝ ΑΠΟ όλα αυτά υπάρχει και η ζωντανή παρέμβαση του ίδιου του Θεού, στο διάλογο ανάμεσα τους Χριστιανούς. Αλίμονο αν έλειπε η Χάρις του Θεού, η οποία ζωογονεί τους πάντες και τα πάντα. Πριν αρκετούς αιώνες είχαμε τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό ο οποίος μόνος του, μπόρεσε να ανατρέψει τη λεγόμενη ένωση των Εκκλησιών. Είναι δυνατό σήμερα ο Χριστός, ο κοινός μας Κύριος, να αφήσει τους Ορθοδόξους να χαθούν, ξεγελασμένοι από τους Ρωμαιοκαθολικούς; Το ζητούμενο είναι οι ίδιοι οι Ορθόδοξοι, οι οποίοι θεωρητικά δεν ανήκουν σε θρησκεία, αλλά ανήκουν στην πίστη του Χριστού, να ακτινοβολούν το θείο φως της Αναστάσεως, να εκπέμπουν τη θεία Χάρη και να διδάσκουν με τη ζωή και την όψη τους περισσότερο και λιγότερο με το λόγο τους. Ευτυχώς η Ορθοδοξία διαθέτει άγιους Ιεράρχες οι οποίοι δεν φοβούνται - ο φόβος φέρνει κόλαση - και μαρτυρούν καθημερινώς το φως του Χριστού.