Η απαξίωση των πολιτικών και η γκρίνια των θρήσκων

Η απαξίωση των πολιτικών και η γκρίνια των θρήσκων

.

---

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ και τα κόμματα κινούνται μεταξύ αλτρουιστικής προσφοράς και διαπλεκόμενης απάτης, έλεγε πρόσφατα πολιτικός αναλυτής, ο οποίος δεν έκρυβε τη δυσφορία του, για την απαξίωση των πολιτικών, η οποία οδηγεί και σε απαξίωση της πολιτικής, κυρίως στις νεότερες γενιές. Δεν είναι τυχαίο και το γεγονός ότι βλέπουν ειδήσεις στην τηλεόραση και διαβάζουν εφημερίδες κατά κανόνα οι μεγαλύτερες ηλικίες. Οι ρήσεις "φάγομεν πίωμεν αύριο γαρ αποθανούμεν" και "ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε" που λέει και ο λαός, κατάντησαν όχι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας στη σημερινή κοινωνία συμπλήρωνε ο ίδιος αναλυτής. Δεν παρέλειπε να στιγματίσει και την γκρίνια των λεγόμενων θρήσκων, οι οποίοι δεν σταματούν να γκρινιάζουν και να κατηγορούν τους πολιτικούς, για τα κακά τής κοινωνίας που κατάντησε "κενωνία".

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, θεωρητικά τουλάχιστον - στην πράξη σίγουρα - δεν έχουν κανένα πρόβλημα, αφού η διελκυστίνδα μεταξύ κοσμικής εξουσίας και θρησκευτικής πίστης, έχει λυθεί από την εποχή του Χριστού και την περίφημη ρήση "τα του Θεού τω Θεώ και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι". Με άλλα λόγια, ο πιστός κινείται σε δύο επίπεδα ως άνθρωπος. Τηρεί τους νόμους όπως κάθε άλλος πολίτης και υπηρετεί την αγάπη, ως αληθινός μαθητής του Χριστού. Φυσικά, όταν υπάρχει σύγκρουση των δύο, επιλέγει πάντα τη θεϊκή αγάπη από τους ανθρώπινους νόμους. Από εκεί και πέρα, αφήνει τα πάντα στο Θεό, εμπιστεύεται την κάθε στιγμή και την κάθε μέρα στη θεία χάρη και ζει τον παράδεισο από αυτό τον προσωρινό κόσμο. Τι και αν πέφτουν βόμβες δίπλα του, τι και αν γίνεται χαλασμός κόσμου, όταν ο Χριστιανός έχει πίστη όπως το κόκκο του σιναπιού, δεν φοβάται τίποτα και μπορεί να πει και στο βουνό να μετακινηθεί.

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ γέροντας Παΐσιος, μίλησε πριν μερικά χρόνια για τον τρόπο που πρέπει να ψηφίζουν οι πιστοί. Απαντούσε σε ένα σκανδαλισμένο πιστό, ο οποίος του παραπονέθηκε για την προσπάθεια του πνευματικού του, να του επιβάλει τις πολιτικές του απόψεις. "Για μένα, χέρι που δεν κάνει το σταυρό, είτε "δεξιό" είτε "αριστερό", το ίδιο είναι. Δεν έχουν καμία διαφορά. Να κοιτάτε να μαθαίνετε ποιοι είναι τίμιοι άνθρωποι, δίκαιοι και αυτούς να ψηφίζετε. Σήμερα έχουμε ανάγκη, όχι από έξυπνους, αλλά από τίμιους ανθρώπους. Εγώ, αν οι κομμουνιστές δεν ήταν άθεοι και δεν κυνηγούσαν τον Χριστό, θα συμφωνούσα μαζί τους. Καλό είναι τα χωράφια, τα εργοστάσια, να ανήκουν σε όλους. Όχι κάποιος να πεινάει και κάποιος να πετάει. Αν τα υλικά πράγματα δε μοιράζονται με το Ευαγγέλιο, στο τέλος θα μοιραστούν με το μαχαίρι".
ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ και οι Μικρασιάτες, συνέχισε ο γέροντας Παΐσιος, χάσαν τις περιουσίες τους το 1922 και βρέθηκαν φτωχοί στην Ελλάδα να δουλεύουν για άλλους. Πολλοί απ' αυτούς ήταν μορφωμένοι, με γνωριμίες, και γνώριζαν πώς κινείται το εμπόριο και η πολιτική. Τώρα, σου λέει, πρέπει να έρθουμε εμείς στα πράγματα" (στην εξουσία), για να ξαναποκτήσουμε τις περιουσίες μας. Πήγαν λοιπόν και γράφτηκαν στο κομμουνιστικό κόμμα. Όπως ήταν και γραμματιζούμενοι, πήραν εκεί μέσα θέσεις, με την ελπίδα ότι θα γυρίσουν τα πράγματα και θα βρεθούν αυτοί από πάνω. Βρίσκαν τίποτα αθώους και τους φούσκωναν τα μυαλά και τους έβαζαν αυτούς να τρέχουν και να κάνουν τα άσχημα πράγματα. Βρε, έλεγε ο άλλος, έγινα σπουδαίος! Φούσκωνε έτσι ο εγωισμός του και άρχιζε να τρέχει γι' αυτούς. Μετά, όταν είδαν ότι έχασαν το αντάρτικο, γύρισαν με τους άλλους, κάναν και καμία ψευτοδήλωση και πιάσαν θέσεις και στις υπηρεσίες και στα υπουργεία και δίναν μετά διαταγές να κυνηγούν τους απλούς ανθρώπους".

Η ΕΞΟΥΣΙΑ είναι το πιο ηδύποτο ναρκωτικό, συνηθίζουν να λένε αυτοί που τη γεύτηκαν. Και η εξουσία δεν είναι μόνο η πολιτική, αλλά στις μέρες μας, είναι κυρίως η οικονομική και η κοινωνική. Ο κίνδυνος να παρασυρθούν οι άνθρωποι στην υπερηφάνεια και τελικά στη δαιμονική αλαζονεία είναι τεράστιος και η εμπειρία δείχνει ότι ελάχιστοι άνθρωποι μπόρεσαν να ξεφύγουν από τον πειρασμό αυτό. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και σε όλες τις προηγούμενες κοινωνίες, με πολύχρονες δημοκρατικές εμπειρίες, υιοθετούν περιορισμούς στις θητείες των προέδρων και ανώτατων εκλελεγμένων αξιωματούχων ενός κράτους. Από τον πειρασμό αυτό, δεν ξεφεύγουν εύκολα, ούτε και οι ιεράρχες, οι οποίοι όχι σπάνια καταντούν "μικροί πάπες", οι οποίοι νομίζουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια.