Η
σωτηρία του Πάπα και η αγωνία των Ορθοδόξων
.
ΛΕΣ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ο "αντίχριστος" Πάπας και να κέρδισε τον παράδεισο; Λες ο "διάβολος" Ποντίφικας, να σώθηκε και βρίσκεται σήμερα στους κόλπους του Αβραάμ; Όταν διαβάσει κανείς το βιογραφικό και τα κατορθώματα του χαρισματικού, όπως λένε, Πάπα Ιωάννη Παύλου του Β', εντυπωσιάζεται και διερωτάται τι κάνουν οι Ορθόδοξοι. Οδήγησε στο Ρωμαιοκαθολικισμό δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους, έκανε φοβερά βήματα προς την Ορθοδοξία - ζήτησε και συγνώμη στην Ελλάδα - και επιπλέον βοήθησε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους που υποφέρουν. Δίκαια λοιπόν κλαίνε και οδύρονται οι ρωμαιοκαθολικοί για το θάνατο του Πάπα.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ, κανείς δεν ξέρει τα μύχια της ψυχής του Πάπα και μόνο ο Θεός θα κρίνει αν ο άνθρωπος αυτός, θα μπει στον παράδεισο ή όχι. Η κρίση, τόσο για τους ρωμαιοκαθολικούς, όσο και για τους ορθόδοξους, αλλά και όλους τους ανθρώπους σε αυτή τη γη, ανήκει στον ένα και μοναδικό Θεό. Το κριτήριο είναι η αγάπη και μόνο η αγάπη και όχι η περιχαράκωση πίσω από την ορθότητα της πίστης. Τι σημασία έχει αν ο άνθρωπος, ζει στην Ορθοδοξία και η ζωή του κάθε άλλο από ορθόδοξη είναι, ή αν μια ζωή παινεύεται ότι είναι ο σωστός και τελικά καταλήξει στην κόλαση. Σημασία για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, έχει η σωτηρία και ο παράδεισος και όχι σε ποια θρησκεία ή σε ποια πίστη γεννήθηκε.
Η ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ αγάπη προς το πρόσωπο του Πάπα, από τους Ρωμαιοκαθολικούς, έχει να κάνει και με το αξίωμα του Ποντίφικα. Δεν είναι απλά ένας εκ των Επισκόπων, δεν είναι πρώτος ανάμεσα σε ίσους, όπως είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης, αλλά είναι πέραν και πάνω από τους Επισκόπους, είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο Θεό και τους ανθρώπους, είναι ένας ημίθεος με καταχρηστικούς όρους. Θεολογικά η διαφορά μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών κρέμεται από μία λέξη, από το περίφημο filioque, το οποίο έφερε το σχίσμα των Εκκλησιών. Το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνον εκ του Πατρός, κατά τους ορθοδόξους, ενώ για τους ρωμαιοκαθολικούς εκπορεύεται και εκ του Υιού.
Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ αυτή διαφορά μπορεί να φαίνεται απλή και ασήμαντη, αλλά μεταφερόμενη στην εκκλησιαστική εμπειρία, οδηγεί στο χάσμα μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Από τη στιγμή που το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, δηλαδή από τον Χριστό, που είναι και τέλειος άνθρωπος, τότε μεταπίπτει στην ιδιότητα του κτίσματος. Και από τη στιγμή που είναι κτίσμα, άρα δεν είναι Θεός, άρα δεν μπορεί να αγιάζει και να στηρίζει τους ανθρώπους. Αν μεταφέρουμε την αλήθεια αυτή στην εκκλησιαστική πρακτική, τότε θα διαπιστώσουμε ότι οδηγεί στον χωρισμό Θεού και ανθρώπων, αφού "στέλλει" τον Θεό στον ουρανό και "αφήνει" ξεκομμένο στη γη τον άνθρωπο. Μεταξύ των δύο υπάρχει μέγα χάσμα, το οποίο στη Δύση καλείται να συμπληρώσει ο Πάπας, ο οποίος στην ουσία είναι ο αντιπρόσωπος του Θεού στη Γη. Στην Ανατολή, στο ενδιάμεσο υπάρχουν οι ενέργειες του Θεού, οι οποίες ενώνουν τον άνθρωπο με τον Θεό. Όπως ο ήλιος είναι απρόσιτος, αλλά οι ακτίνες του είναι ζωογόνες, έτσι και ο Θεός είναι ακατάληπτος, αλλά οι ενέργειές Του είναι πηγή ζωής.
ΠΕΡΑΝ από τα ιστορικά και θεολογικά δεδομένα υπάρχει και το σήμερα και το αύριο. Από το 1963, όπου συνήλθε η τρίτη βατικάνιος σύνοδος, ο Ρωμαιοκαθολικισμός ανέτρεψε στην ουσία το αλάθητο του Πάπα και εγκαινίασε τα βήματα προς την Ορθοδοξία. Το ιστορικό αυτό γεγονός ίσως είναι που οδήγησε τον μακαρίτη μέγα βυζαντινολόγο Στίβεν Ράνσιμαν να πει ότι η μόνη θρησκεία που θα επιζήσει τον 21ο αιώνα, θα είναι η Ορθοδοξία. Όλες οι αυτοκρατορίες ανατρέπονται εκ των έσω και η βατικάνια αυτοκρατορία φαίνεται ότι άρχισε να κλονίζεται. Τώρα αν οι Ορθόδοξοι ακολουθήσουν τη λογική της αντεκδίκησης, δίνοντας σπρωξιά για να πέσουν οι "άνθρωποι" στον γκρεμό ή αν θα ακολουθήσουν την υπέρλογη λογική της αγάπης και τραβήξουν τα "χαμένα λογικά πρόβατα" στο φως, είναι ένα δίλημμα. Στην Ορθοδοξία, όμως, δεν υπάρχουν διλήμματα, υπάρχει πάλη και αγώνας, υπάρχουν πτώσεις και άνοδοι, εγωισμός και ταπείνωση, σκοτάδι και φως, υπάρχει η κόλαση και ο παράδεισος. Από εκεί και πέρα, αν ο Πάπας είναι άνθρωπος ή διάβολος, αν είναι αντίχριστος ή άγιος, δεν έχει και τόση σημασία.
Σχόλια